Chapter 8 บ้านหลังใหม่

ในระหว่างที่พวกเรากำลังเดินไปที่บ้านพักที่ทางอาณาจักรจัดไว้ให้ สมาชิกในหน่วยของเราบางคนก็ดูจะดีใจออกหน้าออกตาเป็นพิเศษ ในขณะที่อีกคนกำลังทำหน้าเหม็นเบื่อไปตลอดทาง

“นายดูมีความสุขสุดๆเลยนะราฟาเอล” บริอันน่าพูดขึ้นพร้อมกับมองไปที่ราฟาเอลที่กำลังเดินถือกระเป๋าไป ยิ้มไป

“ก็ฉันกำลังตื่นเต้นนี่น่า เป็นครั้งแรกเลยที่ฉันได้ออกมาใช้ชีวิตคนเดียวแบบนี้” เขาพูดไปยิ้มไป

จะว่าไปแล้ว สถานที่ที่เรากำลังจะไปคือหอพักของทหารฝึก ซึ่งทางอาณาจักรจัดไว้ให้พวกเราเป็นพิเศษ

ซึ่งจะแบ่งออกเป็นโซนๆ และโซนที่พวกเรากำลังจะไปพักคือโซนหมาป่า ที่พวกรุ่นก่อนพึ่งจะออกไปหลังจากที่จบการฝึกฝน

ถ้าถามว่าทำไมอาณาจักรถึงสามารถสร้างหอพักให้กับทหารได้มากมายขนาดนี้ ก็ต้องบอกเลยว่าอาณาจักรนาเดียน่านั้นเป็นหนึ่งในอาณาจักรที่ร่ำรวยที่สุดเลยก็ว่าได้

เพราะมีทำเลที่ติดกับทะเลสามารถติดต่อค้าขายกับต่างแดนได้ แถมยังมีทรัพยากรมากมายทั้ง แร่ หิน เพชร หรือแม้กระทั่งทำเลในการทำการเกษตรที่เรียกได้เลยว่าทำเลทองสุดๆ

นั่นจึงเป็นเหตุผลว่า ทำไมพวกเขาจึงสามารถสร้างหอพักให้กับทหารมากมายเหล่านี้ได้

“ถ้าจำไม่ผิดที่พักมันมีทั้งหมด 4 โซนใช่ไหม” บริอันน่าหันไปถามราฟาเอลด้วยความสงสัย

“ใช่แล้ว โซนที่เราจะไปอยู่นั่นก็คือโซนหมาป่าที่อยู่ใกล้กับพระราชวังที่สุด แถมยังอยู่ติดกับสวนดอกไม้ของพระราชวังอีกด้วย” ราฟาเอลตอบเธอ

“แล้วโซนอื่นๆล่ะ” เมื่อได้ยินคำตอบของราฟาเอลเธอก็ถามเขาต่อ

“อืมม…ก็โซนสิงโตของพวกชั้นที่ 2 โซนเสือของพวกชั้น 3 แล้วก็โซนจิ้งจอกของพวกชั้น 4 ซึ่งแต่ละโซนก็จะมีที่พักโซนละ 80 หลัง” ราฟาเอลตอบคำถามของเธออีกครั้ง เขาชี้ไปยังทิศต่างๆเพื่อให้เธอได้รู้ว่ามันอยู่ตรงไหนบ้าง

อาณาจักรนี้มันจะรวยไปไหนเนี่ย

บริอันน่าพยักหน้าก่อนที่จะเดินตามเพื่อนๆในหน่วยไปเรื่อยๆ เพราะที่พักของพวกเขาค่อนข้างไกลถ้าดูจากแผนที่ และถ้าลองดูดีๆแล้ว ที่พักของพวกเขานั้นติดกับสวนดอกไม้ของพระราชวังอีกด้วย

แต่ใช้เวลาไม่นานนักพวกเขาก็ถึงที่พัก ซึ่งพอดูๆแล้วมันก็เป็นเพียงที่พักเล็กๆไม่ได้ใหญ่โตอะไรขนาดนั้น และเมื่อเปิดเข้ามาข้างในก็จะเจอกับห้องรับแขกเลย

ก็ไม่ได้ดูหรูหราอะไรขนาดนั้นนี่ อุตส่าห์จินตนาการไว้ซะเลิศหรูเลย…

เมื่อเดินเข้าไปในบ้านก็พบว่ามีจดหมายและกุญแจทั้งหมด 2 ดอกวางไว้บนโต๊ะที่อยู่หน้าโซฟา ก่อนที่วิสเลอร์จะเดินเข้าไปหยิบและอ่านเนื้อหาในจดหมาย

“ขอแสดงความยินดีกับทหารฝึกหัดใหม่ทุกคน ที่นี่คือบ้านหลังใหม่ของพวกนายมีทั้งหมด 10 ห้องนอน 1 ห้องน้ำ และ 1 ห้องครัว ส่วนเรื่องอาหารการกิน ทางอาณาจักรจะส่งวัตถุดิบในการทำอาหารมาให้ทุกสัปดาห์ พวกเธอก็บริหารจัดการกันเอง

และเรื่องต่อมาที่ฉันจะพูดก็คือ เรื่องความสะอาดในบ้านพัก ทางการจะไม่ส่งแม่บ้านหรือคนทำความสะอาดไปให้กับพวกเธอ เพราะฉะนั้นก็ให้พวกเธอช่วยกันรักษาความสะอาดกันเอง และทางการจะส่งคนไปตรวจในทุกๆ 2 สัปดาห์ และฉันจะเตือนเป็นครั้งสุดท้ายว่า ถ้าหากหอพักสกปรกพวกเธอจะถูกทำโทษและหากถูกทำโทษเกิน 5 ครั้ง พวกแกจะโดนพิจารณาให้ออกจากการเป็นทหารฝึกหัดทันที

กองบัญชาการหน่วยทหารฝึกหัด”

ทันทีที่วิสเลอร์พูดจบทุกคนก็เริ่มบ่น และวิสเลอร์ก็หยิบกุญแจทั้งสองดอกขึ้นมาพร้อมกับอ่านโน้ตที่เขียนไว้ให้

“นี่เป็นกุญแจของบ้านหลังนี้ ส่วนกุญแจห้องแต่ละห้องในโน้ตเขาบอกว่าจะวางไว้ข้างในห้อง” และเมื่อวิสเลอร์พูดจบ ราฟาเอลที่ฟังอยู่ก็ทำตาเปร่งประกายพร้อมกับพูดบางอย่าง

“งั้นเรามาเลือกห้องก่อนดีกว่า” ราฟาเอลพูดขึ้น พร้อมกับเตรียมจะเดินขึ้นไปยังชั้นสอง

“ไม่ได้!! ฉันต้องเป็นคนเลือกก่อนสิ” แต่พอราฟาเอลเดินไปได้ซักพัก วอลเลอร์ก็รีบวิ่งตามขึ้นไปทันที

และพอคนที่เหลือเห็นแบบนั้น พวกเขาก็รีบวิ่งขึ้นไปเพื่อจับจองห้องทันที ซึ่งบริอันน่าที่กำลังยืนอยู่ข้างๆไรเกอร์ก็มองพวกเขาอย่างละอายนิดๆ

ไอ้เจ้าวิสเลอร์ที่ดูจะพึ่งพาได้ก็เป็นไปกับเขาด้วย…

เธอมองไปรอบๆ ก็พบว่าตอนนี้เหลือกันแค่ 4 คน คือไรเกอร์ที่กำลังยืนข้างๆเธออยู่ อีธานที่กำลังนั่งหลับอยู่ที่โซฟา และโนแวนที่กำลังยืนอยู่เงียบๆที่มุมห้องเหมือนเด็กมีปัญหา

“นี่ฉันจะต้องมาอยู่กับพวกต๊องๆนี่หรอ” บริอันน่าว่าด้วยน้ำเสียงปลงๆ ส่วนไรเกอร์ที่อยู่ข้างๆก็ได้แต่พยักหน้าเบาๆ

ดูท่าไรเกอร์จะดูเป็นผู้ใหญ่กว่าที่ฉันคิดนะเนี่ย นึกว่าจะเป็นพวกตัวใหญ่ๆที่มักจะใช้แต่กำลังแก้ปัญหาซะอีก

“ฉันว่าพวกเราควรไปหยุดพวกนั้นนะ” บริอันน่าพูดขึ้น ก่อนที่ไรเกอร์จะหันมาพยักหน้าให้กับเธอและเดินขึ้นไปข้างบน

ใช้เวลาไม่นานนัก ไรเกอร์ก็ลากเจ้าพวกที่เมื่อกี้กำลังคุ้มคลั่งเป็นซอมบี้กลับมายังข้างล่างได้ครบทุกคน พร้อมกับจับพวกที่กำลังอยู่ในโลกส่วนตัวมานั่งด้วย ก่อนที่บริอันน่าจะเดินไปเก็บกุญแจจากทุกห้องออกมา

ซึ่งพอดูดีๆแล้ว กุญแจทุกดอกจะสลักเลขเอาไว้ด้วย

แกร่งๆ…

เสียงกุญแจที่ถูกวางลงที่โต๊ะกระแทกกันเสียงดัง ก่อนที่บริอันน่าและไรเกอร์จะมายืนต่อหน้าทุกคนด้วยท่าทางน่ากลัว

“ฉันอยากให้พวกนายนั่งฟังฉันกับไรเกอร์ตรงนี้อย่างเงียบๆทีนะ” บริอันน่าว่าขึ้นเสียงเย็น ก่อนที่ไรเกอร์จะหยิบกุญแจบ้านขึ้นมา

“ฉันจะเก็บกุญแจบ้านไว้หนึ่งดอก ส่วนอีกดอกฉันจะให้พวกนายตัดสินใจว่าใครจะเป็นคนเก็บ” น้ำเสียงทุ้มของไรเกอร์เอ่ยขึ้น ก่อนจะวางกุญแจอีกดอกลง

“ฉันเก็บเอง” เสียงราฟาเอลดังขึ้น ก่อนที่เขาจะเก็บกุญแจไป

“ต่อไปจะเป็นเรื่องการแบ่งห้อง” บริอันน่าเอ่ยต่อเมื่อหาคนเก็บกุญแจได้แล้ว

“ฉันจะให้พวกนายจับฉลากเลือกเลขของห้อง” พูดจบบริอันน่าก็โยนเศษกระดาษที่เธอฉีกไว้ออกมา

“ในกระดาษนี้จะมีหมายเลขตั้งแต่ 1 ถึง 10 อยู่ ถ้าหากจับได้ห้องไหนก็ห้ามเปลี่ยนเป็นอันขาด” เมื่อพูดจบ ทุกคนก็พยักหน้าเข้าใจและเริ่มจับฉลากที่อยู่บนโต๊ะทันที

และเมื่อพวกเขาเปิดออกมา ก็มีคนบางคนที่ทำหน้าเหมือนวิญญาณหลุดทันที นั่นก็คือวอลเลอร์ที่ดูเหมือนจะจับไม่ได้ห้องที่หวังไว้เลยทำสีหน้าเหมือนคนตายยังไงอย่างงั้น

ส่วนเลขที่บริอันน่าจับได้นั่นก็คือ 9 เป็นห้องที่อยู่ริมสุดและเมื่อมองออกมาจากในห้องก็จะพบกับสวนดอกไม้ทันที

สงสัยจะเป็นห้องที่หมอนี่อยากได้สินะ

“เอาล่ะใครได้เลขไหนบ้าง” บริอันน่าถาม ก่อนจะแจกจ่ายกุญแจให้กับพวกเขาเพื่อขึ้นไปเก็บสัมภาระของตัวเอง

“ถ้าเก็บของกันเสร็จแล้ว ก็ให้ทุกคนลงมาข้างล่างทันทีนะ ฉันจะแบ่งหน้าที่ให้กับพวกนายน่ะ” พูดจบทุกคนก็แยกย้ายกันขึ้นห้องไป

แกร๊ก

บริอันน่าไขกุญแจเข้าไปภายในห้อง และเมื่อเข้าไปก็พบว่าทุกอย่างภายในห้องนั้นเป็นระเบียบอย่างมาก

เธอเดินตรงไปยังเตียงนอน ก่อนจะวางกระเป๋าลงและเดินตรงไปเปิดหน้าต่างให้ลมเข้ามายังภายในห้องและหันหลังกลับไปเก็บของออกมาจากกระเป๋า

ซึ่งในกระเป๋าของเธอก็มีแค่สมุด 1 เล่มและชุดที่ใส่แล้ว 1ชุดเท่านั้น ส่วนของอื่นๆก็มีแค่ชุดทหารที่พึ่งได้รับมาแค่ 4-5 ชุดเท่านั้น

เมื่อบริอันน่าจัดทุกอย่างนห้องเสร็จสิ้น เธอก็เดินออกไปนอกห้องทันที และมันก็เป็นเวลาเดียวกับที่ประตูของห้องฝั่งตรงข้ามถูกเปิดพอดี

ซีโน่…

วันนี้ฉันก็ยังไม่ได้เข้าไปคุยกับเค้าจริงๆจังๆซักที เพราะเขาเอาแต่เดินหนีฉันทุกครั้งที่ฉันเดินเข้าไปใกล้ เค้าคงเกลียดฉันไปแล้วก็ได้

ปัง…

เสียงประตูปิดลง ก่อนที่ซีโน่จะหลบตาฉัน และเดินออกไปเพื่อจะไปรวมกับเพื่อนๆที่ห้องรับแขก โดยที่บริอันน่ายังไม่ทันจะได้ทักทายเขาเลย

คงเกลียดจริงๆนั่นแหละ

ห้องรับแขก

เมื่อทุกๆคนมากันครบแล้ว พวกเขาก็นั่งล้อมวงกันอยู่ที่โซฟากลางห้องโดยที่มีบริอันน่าและไรเกอร์เป็นผู้คุมไม่ให้พวกเขาทุกคนคลั่งขึ้นมาอีก

“ฉันจะจัดสรรเวรการทำอาหาร ทำความสะอาด ล้างจานและซักผ้าและดูแลสวนให้กับทุกคนนะ” บริอันน่าเริ่มเปิดประเด็นขึ้นมา ก่อนที่จะมีคนเริ่มทำเสียงไม่พอใจแต่ก็เงียบไปเพราะโดนไรเกอร์มองแรง

“ฉันจะถามก่อนว่าใครทำอาหารเป็นบ้าง” และเมื่อสิ้นเสียงของบริอันน่า ทุกคนก็เข้าสู้สภาวะเงียบกริบอย่างเก็นได้ชัด ไม่มีแม้แต่เสียงพูดหรือยกมือขึ้นให้ชื่นใจ

นี่ฉันต้องอดข้าวตายหรอ

เธอคิดในใจ เพราะถึงแม้ว่าเธอจะชอบเข้าไปช่วยคุณแม่ทำอาหารในครัวบ่อยๆก็ใช่ว่าเธอจะทำเป็นไปซะทุกอย่าง และถึงแม้จะบอกว่าทำได้แต่ก็ไม่รู้ว่ามันจะถูกปากทุกคนที่อยู่ที่นี่ไหม

แต่เมื่อผ่านไปซักพักแสงสว่างก็ปรากฏ เพราะมีมือของเล็กๆของบางคนยกขึ้น

น้องเล็กของเรา โนแวนนั่นเองงง

“แล้วคนอื่นล่ะ แค่พอจะจับมีดหั่นผักได้น่ะ” บริอันน่าถามขึ้นอีกครั้ง และคำตอบที่ได้คือทุกคนส่ายหน้า

พวกนี้นี่ไร้ประโยชน์ซะจริงๆ

“ฉันพอจะช่วยได้อยู่นิดหน่อย” ไรเกอร์พูดขึ้น ก่อนบริอันน่ามองคนตัวสูงใหญ่อย่างไม่เชื่อสายตา

ไรเกอร์เนี่ยนะ…

“งั้นเรื่องอาหารการกิน ฉันโนแวนและไรเกอร์จะเป็นคนทำเอง ส่วนพวกนายก็นั่งรอกินก็แล้วกัน” บริอันน่าพูดน้ำเสียงเชิงประชด ก่อนที่พวกที่นั่งอยู่จะทำตัวไม่รู้ไม่ชี้

“ต่อไปเรื่องเวรทำความสะอาดประจำสัปดาห์ ฉันอยากจะขอความร่วมมือให้พวกนายจับฉลากนะ” ไรเกอร์เอ่ยขึ้นและยื่นโหลบรรจุฉลากที่ถูกเตรียมมาให้กับทุกคนจับ

ซึ่งครั้งนี้เธอจับได้เลข 3 คู่กับอีธาน

เอาจริงดิ นี่เธอจะต้องอยู่กับจอมขี้เกียจที่วันๆเอะอะแต่จะนอนงั้นหรอ ถึงจะพูดอย่างงั้นก็เถอะ ทำไมหมอนี่มันผ่านการทดสอบมาได้เนี่ย ทั้งที่ดูเหมือนสล๊อตซะขนาดนั้น

ซึ่งการจัดเวรต่างๆก็ดำเนินไปอย่างต่อเนื่อง ซึ่งผลต่างๆก็มีเป็นที่น่าพอใจบ้าง ไม่น่าพอใจบ้าง

แต่สำหรับเธอไม่น่าพอใจทั้งหมดเลย เพราะอะไรน่ะหรอ เพราะเวรที่เธอยู่ทุกครั้งนั้นมันต้องตรงกับคนที่ทำอะไรไม่เป็น ไม่ก็คนที่เกลียด

อย่างเช่นเวรดูแลสวนที่เธอต้องคู่กับวอลเลอร์ ไอ้ลูกคุณหนูที่ทำอะไรไม่เป็นซักอย่างนอกจากชี้นิ้วสั่งและบ่น

เวรจานที่ต้องคู่กับเมอร์ลัก คนที่ชอบแหกปากและยิ้มตลอดอย่างกับทำสีหน้าอื่นไม่เป็น

เวรซักผ้าที่ต้องคู่กับซีโน่ คนที่เกลียดขี้หน้าฉัน ถึงฉันจะบอกว่าจะแยกไปซักเองคนเดียวแต่ไรเกอร์ก็บอกไม่ได้ เพราะมันจะไม่ครบคู่แล้วจะทำให้เพื่อนเหนื่อย

แล้วคิดว่าฉันไม่เหนื่อยรึไง…

บริอันน่าบ่นในใจ เพราะเธอเป็นผู้หญิงคนเดียวจึงต้องซักพวกชั้นในของผู้หญิงอยู่ทุกอาทิตย์

“เอาหละงั้นก็แยกย้ายกันไปทำหน้าที่ได้ เริ่มตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปเลย” ไรเกอร์พูด เพราะตอนนี้ก็เริ่มค่ำแล้ว พวกเธอจะเป็นต้องเตรียมอาหารสำหรับทุกคน

“โนแวนไปกันเถอะ” บริอันน่าพูดขณะที่โนแวนกำลังนั่งกุมมืออยู่

เขาดูเหมือนเครียดเรื่องอะไรบางอย่าง

แตะ…

!!!

แต่เมื่อบริอันน่าแตะไปที่ไหล่ของโนแวน ก็ดูเหมือนว่าเขาจะตกในสุดก่อนจะค่อยๆมองมายังเธออย่างช้าๆ

“เป็นอะไรรึเปล่า” บริอันน่าถามขึ้นด้วยความเป็นห่วง เพราะเขาดูจะยังอายุน้อย ไม่น่ามีเรื่องให้เครียดไวขนาดนี้

โนแวนส่ายหน้าช้าๆ ก่อนจะลุกขึ้นและเดินเข้าไปยังห้องครัวที่ไรเกอร์เดินเข้าไปก่อนแล้ว

คงไม่มีอะไรหรอกนะ…