Chapter 5 เธอคนนั้น

หลังจากที่ทำการทดสอบฐานที่ 5 เรียบร้อยแล้ว ก็ดูเหมือนว่าจะเริ่มเห็นความสิ้นหวังตามสมญานามของฐานนี้แล้วหละ เพราะแต่ละคนที่เดินออกมาจากห้องแลดูเหมือนวิญญาณออกจากร่างกันทั้งนั้นเลย

โดยเฉพาะเจ้าราฟาเอลที่กำลังนั่งก้มหน้าพร้อมกับท่องคาถาอะไรซักอย่าง เหมือนกับคนกำลังอธิฐานให้ตัวเองสอบผ่านยังไงอย่างงั้น

“สอบเสร็จแล้วเราต้องไปไหนต่อ” บริอันน่าตัดสินใจเดินไปนั่งข้างๆราฟาเอล ก่อนจะเอ่ยถามเจ้าตัวที่กำลังนั่งหมดอะไรตายอยากอยู่

“หือ… เราต้องไปรายงานตัว แล้วก็ต้องไปรวมกันที่สนามกลาง” เขาพูดด้วยน้ำเสียงไร้อารมณ์อย่างเห็นได้ชัด

“งั้นเราไปกันเถอะ เดี๋ยวครูฝ฿กจะดุเอา” บริอันนน่าว่า ก่อนที่เธอจะลากราฟาเอลที่มีสภาพไม่ต่างจากศพออกจากโถงทางเดินและมุ่งหน้าไปยังสนามฝึกด้วยความทุลักทุเล

สนามกลาง

“แล้วทำไมฉันจะต้องลากนายมาด้วยเนี่ย” บริอันน่าว่าพร้อมกับหอบหายใจอย่างรุนแรง เพราะตอนนี้เธอกำลังหมดสภาพเพราะแบกเจ้าราฟาเอลมาที่สนามฝึก

และเมื่อมองไปยังราฟาเอล เขาก็ยังมีท่าทีหดหู่เหมือนเดิม และเพิ่มเติมมาด้วยเอฟเฟคที่ตัวเริ่มซีดไปเรื่อยๆ

ผัวะ!!

“นี่มันจะครึ่งชั่วโมงแล้วนะเจ้าบ้า แกจะหดหู่ไปถึงเมื่อไหร่ รู้ไหมมันเหนื่อยนะที่ต้องลากคนตัวใหญ่อย่างแกมาให้ถึงสนามนี่!!” เสียงบริอันน่าดังไปทั่วบริเวณด้วยความหงุดหงิด ก่อนราฟาเอลจะกุมหัวที่ถูกบริอันน่าเขกไปเมื่อสักครู่ พร้อมกับเงยหน้าขึ้นมามองเธอ

“ก็ฉันเครียดนี่ ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองจะผ่านหรือไม่ผ่านการทดสอบ ถ้าหากไม่ผ่านขึ้นมาแล้วฉันจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน อุตส่าโม้ไปทั่วว่าจะมาเป็นองครักษ์” ราฟาเอลตอบด้วยน้ำเสียงกังวล พร้อมกับ

“ให้ตายเถอะ ครูฝึกมาแล้วไปเข้าแถมกันเร็ว” บริอันน่าว่าด้วยน้ำเสียงหน่ายๆ ก่อนจะเดินนำราฟาเอลยังแถว

เมื่อครูฝึกเดินเข้ามายังสนามทุกคนในที่นี้ก็พลันเงียบกริบ ซึ่งต่างจากเมื่อซักครู่โดยสิ้นเชิงที่มีแต่คนหมดอาลัยตายอยากจากการสอบเมื่อซักครู่

“เอาหละ ต่อไปนี้จะเป็นการทดสอบสุดท้ายนะ” ครูฝึกที่ดูท่าทางใจดีเอ่ยขึ้น ก่อนจะมีองครักษ์ที่สวมเครื่องแบบเต็มยศเดินเข้ามาหาเขาพร้อมกับธงหลากสี

“การทดสอบนี้มีชื่อว่า การทดสอบจำลองภารกิจ ซึ่งพวกแกต้องจับคู่กัน และมารับธงกับฉัน” ครูฝึกอีกคนพูดขึ้น

“กติกามีอยู่ว่า พวกแกจะต้องแย่งชิงธงจากอีกทีม ซึ่งถ้าหากทีมไหนแย่งธงได้ครบ 2 ผืนรวมทีมของตัวเองได้ก่อนก็จะผ่านการทดสอบและออกมาจากป่าได้ ส่วนทีมไหนที่ถูกแย่งธงก็อย่าพึ่งหมดหวังไป พวกแกจะต้องทำทุกวิถีทางเพื่อให้ธงครบทั้งสองผืน”

“จะเริ่มในอีกครึ่งชั่วโมง สถานที่คือสนามฝึกที่ 3 ป่าดำทมิฬ และจะหมดเวลาในเที่ยงวันของพรุ่งนี้” พูดจบ ผู้เข้ารับการทดสอบก็พากันวิ่งหาคู่กันให้วุ่นวาย ส่วนบริอันน่าก็ถูกราฟาเอลชวนไปตามระเบียบ

“จะเก็บธงไว้กับใคร” ราฟาเอลถาม เมื่อทั้งสองเดินไปรับธงเรียบร้อยแล้ว

“เอาไว้กับนายนั่นแหละ ” บริอันน่าว่า ก่อนจะเดินไปยังสนามฝึกที่ 3 ทันทีเพราะไม่มีเวลาเหลืออีกเพียง 15 นาทีเท่านั้น

สนามฝึกที่ 3

ตอนนี้เป็นเวลา 6 โมงกว่าๆ และยิ่งไปกว่านั้นพระอาทิตย์ก็เริ่มจะตกดินแล้วด้วย ยิ่งทำให้บรรยากาศภายในป่ายิ่งน่ากลัวไปใหญ่ คงเป็นเพราะมีแต่ต้นไม้สูงใหญ่และบรรยากาศชวนขนลุกล่ะมั้งมันเลยทำให้ป่านี้ดูน่ากลัวกว่าป่าอื่นๆ

และเมื่อทุกคนมาถึง ก็พบว่าครูฝึกมาถึงก่อนเราแล้ว แถมถ้าสังเกตดีๆแล้วทุกคนในที่นี้ดูจริงจังต่างจากเมื่อตอนกลางวันอย่างเห็นได้ชัดเลย

“การทดสอบในครั้งนี้จะไม่มีน้ำ อาหาร หรืออาวุธให้ พวกแกต้องไปหาเอาเองภายในป่า” ครูฝึกพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง ก่อนจะสำรวจไปยังรอบๆ

“ถ้าหากมากันครบแล้ว.. ก็ขอให้พวกแกโชคดี”

สิ้นเสียงของครูฝึก ทุกคนก็ต่างพากันวิ่งเข้าไปในป่าอย่างรวดเร็ว บางคนก็เลือกที่จะไปซ่อนก่อน บางคนก็เลือกที่จะต่อสู้เพื่อแย่งชิงธง

ส่วนเธอน่ะหรอ ต้องไปซ่อนตามแผนของราฟาเอลไปก่อน

แผนของเราทั้งสองคนก็คือวิ่งเข้าไปซ่อนภายในป่าก่อน ก่อนจะให้ราฟาเอลออกไปเป็นตัวล่อเพื่อให้บริอันน่าซุ่มโจมตีและชิงธงมา

แผนอาจจะดูง่าย แต่ที่จริงแล้วมันยากมาก เพราะเธอไม่มีอาวุธเลย

“เอาล่ะเริ่มแผนได้เลย” สิ้นเสียงบริอันน่าก็แยกจากราฟาเอลทันที ก่อนเธอจะไปหลบยังพุ่มไม้พร้อมกับเก็บก้อนหินไปด้วย

รอไปซักพัก ก็มีคนวิ่งเข้ามาประชิดราฟาเอล ก่อนจะเริ่มยื้อแย่งธงกัน ซึ่งทางบริอันน่าก็ไม่รอช้าที่จะทำการโจมตีอีกฝ่ายโดยการโยนก้อนหินไปที่หัวของเขาด้วยความเร็ว ก่อนจะวิ่งออกมาจากพุ่มไม้และถีบไปที่หลังของอีกฝ่ายทันที

ส่วนราฟาเอลที่กำลังยื้อแย่งธงอยู่นั้น เขาก็ได้แลกหมัดกับคู่ต่อสู้อย่างสูสี แต่เมื่อผ่านไปซักพักเขาก็เสียท่าโดนคู่ต่อสู้เสยคางเข้าให้ ก่อนจะล้มลงไปนอนกับพื้น

“ราฟาเอล!!” บริอันน่าที่กำลังสู้อยู่ตะโกนออกมา พร้อมกับมองไปยังราฟาเอล

“สุ้กับศัตรูอย่าหันไปทางอื่นสิ” เมื่ออีกฝ่ายพูดจบ พวกเขาก็ไม่รอช้าที่จะเข้ามาประชิดตัวเธอทันที ก่อนจะง้างหมัดและชกมาที่เธออย่างจัง แต่บริอันน่าก็เบี่ยงหลบไปได้ พร้อมกับเสยหมัดไปที่ปลายคางของเขาด้วยความรุนแรง จนเขาเซและล้มไป

ส่วนอีกคนก็ถีบไปที่ขาของเธอด้วยความาแรงจนบริอันน่าล้มลงไปนั่งกับพื้น ก่อนจะอาศัยจังหวะที่บริอันน่าล้มลงไปถีบซ้ำไปอีกรอบ แต่เธอกลับไหวตัวทัน และตั้งการ์ดเพื่อรับพร้อมกับถอยออกมา

“นังนี่…” แต่ในขณะเดียวกัน ชายอีกคนที่เธอเสยคางไปนั้นก็ลุกขึ้นมา พร้อมกับสบถคำหยาบออกมาอย่างหัวเสีย

ทั้งสองพุ่งมาที่เธอพร้อมกัน บริอันน่าเบี่ยงหลบหมัดของคนแรกไป แต่ก็หลบไม่พ้นจนทำให้เธอโดนเข้าไปอย่างจัง ก่อนที่อีกคนจะวิ่งมาซ้ำเธอต่อก่อนที่บริอันน่าจะไหวตัวทันและแตะไปที่ก้านคอของเขาจนทำให้เขาสลบไป

และเมื่ออีกคนที่เหลือเห็นดังนั้น ก็ยิ่งหัวร้อนเมื่อเห็นเพื่อนในทีมโดนจัดการไป เขาวิ่งเข้ามาหาเธอพร้อมกับท่อนไม้ขนาดใหญ่ ก่อนจะพุ่งเข้ามาหาบริอันน่า

กะจะฆ่ากันให้ตายเลยหรอ…

ทันใดนั้นเองราฟาเอลที่เธอคิดว่าสลบไปแล้วก็วิ่งเข้ามาจากข้างหลังของชายคนนั้น และได้ทำการใช้ข้อมือฟาดไปที่ท้ายทอยของเขาเข้าอย่างแรงจนเขาสลบไป

“ฉันนึกว่านายจะตายไปแล้วซะอีก” บริอันน่าพูดขึ้น พร้อมกับล้มตัวลงไปนอนกับพื้นอย่างหมดแรง เธอใช้แรงไปเยอะมากในวันนี้ แถมยังต้องมาสู้แบบสองต่อหนึ่งแบบไม่มีอาวุธอีก

“ก็หมัดหมอนี่หนักอย่างกะช้าง เธอโดนเข้าไปก็มึนเหมือนกันนั่นแหละ” ราฟาเอลว่าด้วยน้ำเสียงไม่สบอารมณ์ ก่อนจะเดินเข้าไปค้นตัวของชายทั้งสองเพื่อหาธง

“รีบหาแล้วก็รีบไปกันเถอะ ฉันชักอยากจะนอนแล้ว” บริอันน่าว่าทั้งๆที่ตัวเองยังนอนมองท้องฟ้าอยู่

แต่ขณะนั้นเอง ราฟาเอลก็กูเหมือนจะลนลานในตอนที่ค้นตัวคนทั้งสองที่ยังสลบอยู่

“มีอะไร..” บริอันน่าถามด้วยน้ำเสียงเนือยๆ

“ทำไมไม่เจอ…” ราฟาเอลที่ค้นตัวคนทั้งสองอยู่ก็พูดขึ้น เขาหันมามองบริอันน่าด้วยสีหน้าลนลานอย่างเห็นได้ชัด

“อะไรของนาย”

“ฉันหาธงของพวกนี้ไม่เจอ” ประโยคนั้นของราฟาเอลทำให้คนที่กำลังนอนเอ้อระเหยอยู่อย่างบริอันน่าต้องรีบลุกขึ้นและเดินมาหาเขาด้วยความรวดเร็ว

บริอันน่าเดินเข้าไปก่อนจะช่วยราฟาเอลค้นธงของพวกนั้นอีกแรง แต่ก็ต้องพบกับความผิดหวังเมื่อสองคนนั้นไม่มีธงเลยแม้แต่ผืนเดียว

“แล้วตอนนั้นพวกนายไม่ได้ยื้อแย่งธงกันหรอ” บริอันน่าหันมาถามราฟาเอล

“จะบ้าหรอ ก็หมอนี่มันปรี่เข้ามาจะหยิบธงอย่างเดียวฉันก็ต้องปกป้องธงสิ” ราฟาเอลว่าพร้อมกับกุมขมับของตัวเองด้วยความหดหู่

“แล้วทำไม หรือว่าจะโดนแย่งมาแล้ว? แต่สองคนนั้นก็ไม่มีแม้แต่ร่องรอยของการต่อสู้เลยนี่” พูดจบเธอก็หันไปมองราฟาเอล ก่อนเขาจะทำท่าฉุกคิดอะไรได้บางอย่าง

“เป็นไปไม่ได้หรอกน่า…” เขาว่าก่อนจะนั่งลงกับพื้นด้วยสีหน้าอึ้งๆ โดยมีบริอันน่ามองอยู่อย่างสงสัย

“เมื่อปีที่แล้ว พี่ชายที่ฉันสนิทด้วยก็สอบคัดเลือกองครักษ์เหมือนกัน เขาเล่าให้ฉันฟังว่าในทุกๆปีของการสอบ ครูฝึกจะส่งทหารที่ได้ชื่อว่าเป็นหัวกะทิของกองทับจะถูกส่งให้มาแทรกแทรงการสอบ และในทุกๆปีคนพวกนี้จะป่วนการสอบให้คนตกรอบมากที่สุด” ราฟาเอลพูดพร้อมกับมองหน้าบริอันน่า และเมื่อเธอได้ฟังเธอก็แทบอยากจะเดินไปด่าครูฝึกให้รู้แล้วรู้รอดไปเลย

อยากจะด่ายันโคตรคนคิดการสอบนี้เลย มันเหนื่อยนะไอ้บ้า แกลองมาสอบดูไหมล่ะ

“งั้นก็แสดงว่าคนพวกนี้คือคนที่ครูฝึกส่งมา เพราะสองคนนี้ไม่มีธงใช่ไหม” บริอันน่าถาม ซึ่งราฟาเอลก็พยักหน้าเป็นคำตอบ ก่อนที่เธอจะเดินไปหยิบไม้หน้าสามที่วางอยู่และเดินมาหาราฟาเอล

“เธอจะทำอะไรน่ะ” ราฟาเอลถามด้วยน้ำเสียงกล้าๆกลัวๆ

“ก็จะรีบหาธง แล้วก็เอาไม้หน้าสามนี้ไปตีหน้าไอ้ครูฝึกที่คิดการทดสอบบ้าๆนี่ไง” บริอันน่าตอบด้วยน้ำเสียงเย็นเยือก ก่อนจะฉีกยิ้มออกมา ซึ่งคนที่ฟังก็ถึงกับต้องหน้าซีดเป็นไก่ต้มไปเลย เพราะถ้าพวกเขาไม่เจอเหตุการณ์นี้บริอันน่าคงไม่ต้องเดือดขนาดนี้ แล้วยัยนั่นก็จะพูดว่า ‘โชคดีจังเลยที่ไม่เจอเจ้าพวกนั้น’

แต่นี่มันผิด เพราะเธอเจอไอ้พวกรุ่นพี่ที่เข้ามาแทรกแทรงการฝึกไง ไอ้บ้าเอ้ย ตั้งแต่เกิดมาก็พึ่งเคยเห็นผู้หญิงที่ทั้งห้าว ทั้งแกร่งทั้งถึกอย่างบริอันน่าเป็นคนแรกนี่แหละ คนอะไรน่ากลัวชะมัด

เมื่อบริอันน่าพูดจบ เธอก็เดินออกไปจากบริเวณนี้ทันที เพื่อจะตามหาธงที่เป็นเป้าหมายในการสอบ แต่ในขณะนั้นเองก็มีอีกกลุ่มวิ่งเข้ามาหาเธอด้วยความรวดเร็ว

และด้วยความเร็ว และเข้ามาในตอนทีเผลอทำให้ราฟาเอลยังไม่ทันได้ตั้งตัว จนทำให้พวกนั้นเข้ามาประชิดตัวเขาได้

ปั๊ก!!!!!!!

แต่ยังไม่ทันได้จับตัวของราฟาเอล ใบหน้าของเขาก็ถูกฟาดด้วยไม้หน้าสามเข้าเต็มๆ ก่อนจะล้มลงไปกองกับพื้น

“พวกแกกำลังจะทำอะไรมิทราบ…” และเมื่อราฟาเอลหันไปมองต้นเสียง เขาก็พบกับใบหน้าทมิฬราวกับปีศาจเข้ามาสิงตัวของบริอันน่า

ปีศาจ…

“รู้รึเปล่าว่าตอนนี้ฉันกำลังฟิวขาดเลยนะ… อาจจะฆ่านายโดยที่ไม่รู้ตัวเลยก็ได้…” บริอันน่าพูดด้วยน้ำเสียงเบา แต่มันก็เพียงพอที่จะทำให้พวกเราในที่นี้ได้ยินอย่างแจ่มแจ้ง

ตึก..ตึก…

และเมื่อเธอเดินเข้าไปหาชายอีกคน ก็ดูเหมือนว่าเขาจะเป็นลมล้มพับไปเสียแล้ว มันจึงเป็นโอกาสดีที่ราฟาเอลจะวิ่งเข้าไปค้นตัวพวกเขาเพื่อหาธง

แค่ขู่ก็สามารถทำให้คนเป็นลมได้แล้ว ยัยนี่มันจะน่ากลัวไปไหนวะ

ราฟาเอลพูดออกมาในใจ ก่อนจะดึงธงที่ซ่อนอยู่ข้างหลังแล้วเอามันไปให้กับบริอันน่า

“พอได้แล้ว หมอนั่นมันกลัวจนสลบไปแล้วนะ ตอนนี้เราต้องรีบออกจากสนามให้เร็วที่สุด” ราฟาเอลพูดขึ้น เมื่อเห็นบริอันน่ายังทำหน้าเคร่งเครียดอยู่ ในตอนนั้นเขาก็รู้ได้ทันทีเลยว่าบริอันน่าน่ะยังไม่พอแค่นี้แน่

“ถ้าหากเรายังอยู่ที่นี่ต่อ เธอก็จะไม่มีเวลาไปซัดหน้าครูฝึกนะ” ราฟาเอลเอ่ยขึ้นอีกรอบ และเพราะคำพูดนั้นทำให้บริอันน่าเริ่มสงบลง

“งั้นก็ออกไปกันได้แล้ว” บริอันน่าพูด ก่อนจะเดินนำเขาออกไป เอาจริงๆเธอจะไม่โกรธขนาดนี้เลย ถ้าไม่เอาพวกรุ่นพี่ที่เป็นหัวกะทิมาแฝงตัวในการทดสอบ เพราะดูยังไงแล้วมันก็เป็นการเอาเปรียบผู้เข้าสอบชัดๆ

เมื่อทั้งสองเดินออกมาจากนอกสนามฝึก ก็มีคนคอยตรวจเช็คธงและร่างกายของผู้ทดสอบอยู่ และเมื่อมองไปอีกนิด ก็พบว่ามีคนส่วนหนึ่งกำลังได้รับการรักษาอยู่

“เธอมองอะไรน่ะ” ราฟาเอลถามหลังจากที่เขาดื่มน้ำเสร็จไปหมาดๆ

“นั่นน่ะ” บริอันน่าชี้ไปที่ตรงที่มีคนกำลังทำการรักษาอยู่

“อ่อ นั่นเป็นการทดสอบของหน่วยรักษาพยาบาลไง พวกเขาต้องรักษาคนให้ครบตามจำนวนที่กำหนด เพื่อที่จะผ่านการทดสอบ” ราฟาเอลตอบ พร้อมกับนั่งลงไปกับพื้นเพื่อพักให้หายเหนื่อย

บริอันน่ามองเขา ก่อนที่เธอจะนั่งลงตามราฟาเอล ทั้งสองคุยกันอีกซักพักก่อนที่บริอันน่าจะถามบางอย่างออกมา

“นายเนี่ยรู้เยอะจริงๆเลยนะ ฉันถามอะไรก็ตอบได้หมดเลย” บริอันน่าว่าขึ้น แต่ก็ไม่ได้มองไปที่ราฟาเอล แต่เธอกลับมองไปบนฟ้าที่มีดวงดาวระยิบระยับมากมาย

“ก็นะ ถึงจะพูดแบบนั้นฉันก็มีเรื่องที่ไม่รู้เหมือนกันนะ” ราฟาเอลเอ่ยพร้อมกับมองมาทางบริอันน่า

“เรื่องไหนล่ะ” บริอันน่าถามกลับไป ก่อนจะหันไปมองราฟาเอลที่กำลังมองมาที่เธออยู่

ทั้งสองสบตากันอยู่ชั่วขณะ ก่อนที่ราฟาเอลจะเป็นฝ่ายเบือนหน้าหนีไป

“หึ นั่นสินะ” เขาหัวเราะในลำคอเบาๆ ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง พร้อมกับยื่นมือมาทางบริอันน่าเพื่อให้เธอจับ

หึ…

บริอันน่าหัวเราะในลำคอเมื่อมองท่าทางของราฟาเอล ก่อนที่เธอจะหยัดตัวขึ้นโดยที่ไม่จับมือของราฟาเอล

“ฉันลุกเองได้น่า ไม่ต้องพึ่งนายหรอกนะ” สิ้นเสียงของบริอันน่า ราฟาเอลก็ยิ้มออกมา ก่อนจะเอื้อมมือไปยีหัวเธอเบาๆ

เป็นผู้หญิงที่ไม่ยอมพึ่งพาใครง่ายๆสินะ…

“ไปหาอะไรกินกัน อีกนานกว่าการทดสอบจะจบ” ราฟาเอลว่า พร้อมกับเบี่ยงตัวไปกอดคอบริอันน่า

“นายเลี้ยงนะ” บริอันน่าที่เดินตามราฟาเอลไปก็ไม่ขัดขืนเลยแม้แต่น้อยพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ

“หารกันสิยัยบ้า” ราฟาเอลพูดไปยิ้มไป เพราะนี่เป็นครั้งแรงเลยที่มีคนทำให้เขารู้สึกเหมือนได้อยู่กับ ’เธอคนนั้น’ คนที่เขาเคยสูญเสียไป…

เมื่อครั้งยังเด็ก…