Chapter 4 บททดสอบ

และหลังจากที่พวกเราทั้งคู่ทดสอบฐานที่ 2 เสร็จก็ได้มุ่งหน้าไปยังฐานต่อไปทันที โดยที่มีราฟาเอลเดินไปด้วยตลอด

ในตอนแรกบริอันน่าก็ออกปากไล่เขาหลายรอบ แต่สุดท้ายเพราะความหน้าด้าน บวกกับความกวนประสาทของเขาก็ทำให้บริอันน่าถอดใจและยอมให้เขาเดินตามแต่โดยดี

“นี่บริอันน่าเธอรู้จักพวกตัวเกร็งในการทดสอบรึเปล่า” ราฟาเอลที่เดินตามอยู่ถามขึ้น

“รู้สิ ก็นายไง” เธอตอบออกไปอย่างผ่านๆ โดยไม่สนใจอะไร

“ไม่ๆ ถ้าไม่รวมฉันน่ะ” เขายังคงพูดต่อ ซึ่งบริอันน่าก็ส่ายหัวไปเป็นคำตอบ ให้แก่ราฟาเอล

เธอไม่ค่อยสนใจเรื่องพวกนี้เท่าไหร่นัก เพราะยังไงซะพวกที่เป็นตัวเกร็งสุดท้ายก็ต้องแพ้พวกม้ามืดอยู่ดี

“แปลกนะ ทั้งที่มีแต่คนรู้จัก แต่ทำไมเธอไม่รู้จักนะ หรือว่า……” ราฟาเอลเว้นคำพูดไว้นาน จนทำให้บริอันน่าต้องหันกลับมามอง

“เธอจะไม่มีเพื่อน!!” เขาพูดขึ้นขึ้นเสียงดัง จนแทบจะตะโกนออกมา และเมื่อบริอันน่าได้ยินดังนั้นเธอก็แทบจะวิ่งมากระโดดกัดหูเขาทันที

เพี๊ยะๆ

เสียงฝ่ามือของบริอันน่าตีไปที่ตัวของราฟาเอลด้วยความโมโห แต่แทนที่ราฟาเอลจะไม่พอใจ เขากลับหัวเราะและยิ้มร่าด้วยความร่าเริง

หมอนี้ต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ

“พวกเธอน่ะ ถ้าจะเล่นก็ไปเล่นกันที่อื่น” แต่ทุกอย่างก็ต้องหยุดชะงักลง เพราะเสียงของครูฝึกที่คุมฐานทดสอบที่สามดุเอา

“ขอโทษค่ะ” บริอันน่าพูดพร้อมกับมองค้อนใส่ราฟาเอล

เธอเดินเข้าไปรายงานตัวกับครูฝึก ก่อนที่เขาจะพาเธอไปที่สนามประลองที่รายล้อมไปด้วยผู้คนที่กำลังรอเข้ารับการทดสอบ เพราะการทดสอบในฐานที่ 3 นี้ จะจัดเป็นกลุ่มๆซึ่งแต่ละกลุ่มจะมีทั้งหมด 10 คน แล้วทำการจับฉลากคู่ต่อสู้และอาวุธที่จะใช้ในการต่อสู้

หมับ..

บริอันน่าเอื้อมมือลงไปหยิบกระดาษที่ใช้ในการจับคู่ในโหลแก้วขนาดใหญ่ ก่อนที่ทุกโหลจะค่อยๆถูกส่งต่อไป ซึ่งจะมีเพียง 5 คนแรกที่รายงานตัวเท่านั้นที่จะได้จับฉลากเลือกคู่และอาวุธ ส่วน อีก 5 คนที่เหลือก็ได้จับเพียงแค่อาวุธ

แส้

เอาจริงดิ อะไรมันจะซวยขนาดนี้ ถึงจะไม่ใช่อาวุธที่อ่อนที่สุด แต่เพราะไม่ค่อยได้ใช้มันเท่าไหร่ตอนเป็นหน่วยลับ มันเลยทำให้เจ้าอาวุธชิ้นนี้เป็นอาวุธที่มอบความซวยให้แก่เธอเลย แต่อย่างน้อยเธอก็ไม่ใช่คนที่ซวยที่สุดหรอก เพราะคนที่ซวยที่สุดกลับเป็นเจ้าราฟาเอลนู่น

เพราะเธอไปแอบดูอาวุธที่เขาจับได้มาแล้ว เขาได้กระบองไม้เป็นอาวุธ มันเลยทำให้เขาร้องโอดโอยจนครูฝึกต้องหันมาดุเขาจนนั่งนิ่งเป็นหมาหงอยข้างๆเธอ

เมื่อทุกอย่างเรียบร้อย ครูฝึกจึงเรียกทุกคนไปหาเพื่อจะแจ้งคู่ต่อสู้ให้แก่ทุกคนฟัง

“เทอร์เรส บิลเลน และ ราฟาเอล ฟิคลี่”

“และ ซีโน่ อัลเมดีฟ และ บริอันน่า นิคแชลโลว์” สิ้นเสียงประกาศคู่ในการต่อสู้ ทุกคู่ก็ทำการเดินหาคู่ของตัวเอง

บริอันน่ามองคนตรงข้างอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่พวกเขาจะเดินเข้าไปรับอาวุธที่ตัวเองจับได้ ซีโน่ที่เป็นคู่ต่อสู้กับเธอได้หอกยาว ซึ่งก็น่าจะเป็นอาวุธที่เขาถนัดพอสมควรเลยหละ ถึงได้ยิ้มร่าขนาดนั้น

บ้ารึเปล่าเนี่ย ยิ้มอยู่ได้

เมื่อทุกคู่เริ่มไปหยิบอาวุธ การต่อสู้ก็เริ่มขึ้นและวนจนมาถึงคู่ของราฟาเอล ซึ่งในตอนแรกราฟาเอลก็ดูเหมือนจะสู้ไม่ได้ เพราะเขาเคยบอกบริอันน่าเอาไว้ว่าถนัดอาวุธระยาไกลมากกว่าอาวุธระยะใกล้ แต่สุดท้ายเขาก็ชนะได้อย่างเฉียดฉิว

ก็สมกับเป็นหมอนั่นล่ะนะ

“คู่ต่อไปซีโน่และบริอันน่า เข้ามายังสนามได้” สิ้นเสียงของครูฝึก เธอก็ลุกขึ้นและเดินไปยังสนามทันที แต่ราฟาเอลที่เดินสวนก็ไม่วายที่จะแปะมือกับเธอเพื่อเป็นกำลังใจ

และเมื่อทั้งสองมายืนปะทะกันตรงหน้า บริอันน่าก็ได้แค่มองเขาด้วยสายตานิ่งๆเท่านั้น แต่ซีโน่กลับมองเธอพร้อมกับยิ้มเยาะราวกับว่าเขาชนะไปแล้ว

“พร้อม..

เริ่มได้!!!" สิ้นเสียงหอกของซีโน่ก็ได้พุ่งมาทางเธอด้วยความเร็วสูง ก่อนบริอันน่าจะเบี่ยงตัวหลบไปอีกทาง

“ฉันจะสอนให้เธอรู้ ว่าผู้หญิงน่ะไม่ควรจะมาในที่แบบนี้” พูดจบเขาก็ฟาดด้ามหอกมาที่ลำตัวเธอทันที แต่เพราะบริอันน่ามีประสบการณ์และได้รับการฝึกฝนอย่างเข้มงวดมาก่อน มันจึงทำให้เธอหลบได้อย่างง่ายดาย

ฟึบ!!!

และเมื่อเธอกระโดดหลบลอยกลางอากาศอยู่นั้น บริอันน่าก็ทำการวิเคราะห์สภาพร่างกายและจุดอ่อนของซีโน่ทันทีด้วยความรวดเร็ว

การจับหอกของเขาแปลกๆ ตั้งแต่เมื่อกี้นี้แล้ว

บริอันน่าเริ่มคิดวิเคราะห์ซีโน่เมื่อเธอถอยออกมาตั้งหลัก เพราะดูๆแล้วในตอนแรกไม่ว่าตอนที่เขายกมือหรือถืออาวุธเขาจะใช้แขนขวา แต่พอเวลาเขาเขวี้ยงหอก ฟาดหอกหรืออะไรก็ตามที่ต้องใช้แรงมหาสาร เขาจะใช้แขนซ้าย

เข้าใจแล้ว….

“ฟู่ว….” เสียงผ่อนลมหายใจออกของบริอันน่าดังขึ้นเบาๆ ก่อนแววตาของเธอจะเปลี่ยนไป ราวกับนักล่าที่พร้อมจะออกล่าเหยื่อด้วยความหิวโหย

อึก..

เสียงลอบกลืนน้ำลายของผู้ชมอย่างราฟาเอลดังขึ้น พร้อมกับความรู้สึกตื่นตะลึงในสิ่งที่เขากำลังมองอยู่

ในตอนแรกที่เขารู้จักบริอันน่าเพราะเธอเป็นผู้หญิงเพียงคนเดียวในค่ายแห่งนี้ และเขาก็คิดว่าเธอเป็นพวกที่เก่งแต่ปาก ไม่มีฝีมือ

แต่เมื่อเขาได้พบเธอตัวเป็นๆในตอนที่รับการทดสอบในฐานที่สอง ความคิดของเขาก็เปลี่ยนไป เพราะเมื่อเขาเจอกับเธอ แววตาของเธอเต็มไปด้วยความน่าเกรงขาม เป็นสายตาของคนที่เอาจริงกับทุกสถานการณ์

เธอไม่เหมือนผู้หญิงทุกคน และไม่มีใครเหมือนเธอ

นั่นคือความคิดแรกที่ผมคิดเลย เมื่อได้เจอกับเธอ แล้วพอมาเห็นเธอในการต่อสู้แบบนี้แล้ว เขายิ่งเชื่อว่าผู้หญิงคนนี้ไม่ธรรมดา

ซึ่งมันก็ไม่ธรรมดาจริงๆ

เพี๊ยะ!!!

เสียงของแส้เส้นยาวกระทบกับขาของซีโน่ดังลั่น ก่อนบริอันน่าจะออกแรงดึงจนซีโน่ล้มลงไปกับพื้นอย่างแรง

แต่ทันใดนั้นเอง ซีโน่ที่กำลังล้มลงนอนอยู่กับพื้นก็ไหวตัวทันและเตรียมที่จะคว้าหอกของตนที่ทำหล่นไว้ขึ้นมา แต่บริอันน่าก็วิ่งเข้าไปเตะไม้นั่นออกจนอยู่ห่างจากตัวของซีโน่ไปค่อนข้างมาก

ไม่รอช้าที่ซีโน่จะเข้าปะทะกับบริอันน่า เขากระเด้งตัวขึ้นมาจากพื้นอย่างว่องไว พร้อมกับใช้ขาข้างขวาของตนแตะไปที่ก้านของของบริอันน่า แต่เธอก็ใช้แขนทั้งสองข้างตั้งการ์ดและสกัดเขาได้ก่อน

หมอนี่เอาจริงแล้ว…..

แต่บริอันน่าก็ไม่รอช้า เธอถีบไปที่ท้องของซีโน่เข้าอย่างจังจนเข้าต้องถอยไปหลายก้าว และมันทำให้เขาเข้าใกล้หอกมากขึ้น

ซีโน่วิ่งไปหยิบหอกของตนด้วยความเร็ว ก่อนจะขว้างมันไปที่บริอันน่าโดยไม่รอให้เธอตั้งตัว

เขากะจะฆ่าฉันให้ตายเลยรึไง…

แต่ด้วยทักษะของบริอันน่า เธอก็กระโดดม้วนตัวหลบ แต่ยังไม่ทันได้ตั้งตัวซีโน่ก็วิ่งเข้ามาเตรียมจะรัวหมัดใส่เธอ

แต่เมื่อบริอันน่าเห็นดังนั้นเธอก็สไลด์ตัวลงไปกับพื้น และใช้แส้ของตนพันธนาการขาของเขาไว้เพื่อไม่ให้เขาวิ่งไปไหนมาไหนได้ ก่อนจะล๊อกคอเขาไว้ ไม่ให้ไปไหน

ดูจากรูปร่างของเขาแล้วก็ค่อนข้างจะฝึกมาหนักพอสมควรเลย เพราะการเคลื่อนไหวของเขา หรือแม้แต่การใช้อาวุธของเขาก็เหมือนกับว่าถูกฝึกมาอย่างดีเลยทีเดียว

ถึงจะหยาบไปซักหน่อยก็เถอะ

“ผู้ชนะ บริอันน่า นิคแชลโลว์” ครูฝึกประกาศออกมาด้วยน้ำเสียงเหลือเชื่อ เพราะจากที่ดูแล้ว เธอไม่มีทางชนะคนตัวสูงใหญ่อย่างเขาได้เลย

ฟึบ….

สิ้นเสียง บริอันน่าก็ปล่อยซีโน่ให้เป็นอิสระทันที เขาดูเหนื่อยๆแต่เธอก็ไม่ได้สนใจมากนัก และหยัดตัวขึ้นเพื่อจะไปเอาผ้าเช็ดหน้าของตนที่ฝากราฟาเอลไว้

“นี่เธอน่ะ….” เสียงของซีโน่ดังขึ้น หลังจากเธอเดินไปไม่นานมากนัก

บริอันน่าและราฟาเอลหยุดชะงักลงครู่หนึ่ง ก่อนจะหันกลับไปมองเจ้าของเสียง ซึ่งสีหน้าของซีโน่นั้นไม่ใช้สีหน้าหดหู่ที่ตนเองพ่ายแพ้ แต่กลับเป็นสีหน้าเจ็บใจที่ตนเองพ่ายแพ้แทน

“ขอโทษที่ดูถูก…” ซีโน่พูดก่อนจะวิ่งหนีเธอไป ส่วนบริอันน่าก็ได้แต่งงก่อนราฟาเอลจะพาเธอเดินไปยังฐานต่อไปซึ่งก็คือ…

ฐานการตรวจสมรรถภาพร่างกาย…

เอาจริงเธอก็ไม่กังวลเท่าไหร่หรอก แต่ไอ้เจ้าราฟาเอลนี่สิ ตั้งแต่รู้ว่าฐานต่อไปคือฐานตรวจสมรรถภาพร่างกายก็เอาแต่พูดว่าห้ามถอดเสื้อๆโดยที่ไม่บอกเหตุผลว่าทำไม แต่ถ้าให้เดาเขาก็คงคิดว่าฉันไม่ใส่ชั้นในเลยไม่อยากให้ถอด

แต่ขอโทษนะฉันใส่ทุกครั้ง และเป็นชั้นในที่ฉันตัดเย็บเองด้วย ถึงจะไม่ค่อยประณีตเท่าไหร่แต่ก็พอที่จะใส่ได้หละน่ะ

บริอันน่าเดินเข้าไปต่อแถวเพื่อรับการตรวจสมรรถภาพร่างกาย ก่อนจะมีครูฝึกประกาศชื่อในการจับคู่กับหมอและพยาบาลของทางราชวังให้กับผู้ทดสอบ

"คุณบริอันน่าสินะคะ ดิฉันเทรซี่ค่ะ เป็นผู้ตรวจร่างกายของคุณ เชิญทางนี้ค่ะ" พยาบาลสาวเดินเข้ามาหาเธอด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม ก่อนที่จะผายมือพาเธอไปที่โต๊ะตรวจของเธอ ดูๆแล้วน่าจายุประมาณ 18-19 นี่แหละนะ

บริอันน่าเดินตามเธอไปอย่างว่าง่าย ก่อนหญิงสาวที่อยู่ตรงหน้าจะเริ่มตรวจร่างกายของเธอ และเริ่มวัดส่วนสูงของบริอันน่า

จนมาถึงคราวที่ต้องถอดเสื้อเพื่อวัดสัดส่วนในการตัดชุด

ถ้าถามว่าทำไมถึงต้องวัดก่อน ทั้งที่บางคนก็อาจจะไม่ผ่านการทดสอบด้วยซ้ำ นั่นก็เพราะทางอาณาจักรไม่อยากจะเสียเวลาในการฝึกทหาร จึงต้องรีบสั่งตัดชุดให้กับทหารใหม่ให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้

ส่วนชุดของคนที่ไม่ผ่านการทดสอบนั้น ทางครูฝึกก็ได้บอกมาว่าชุดพวกนั้นจะถูกเก็บไว้สำรองให้กับทหารคนอื่นๆ เมื่อถึงยามฉุกเฉิน

“ถ้าคุณบริอันน่าไม่สะดวกที่จะถอดตอนนี้ ก็มาวัดสัดส่วนกับฉันทีหลังก็ได้นะคะ” คุณเทรซี่เอ่ยขึ้นด้วยนำเสียงกังวลหน่อยๆ พร้อมกับมือที่กำลังจับสายวัดอยู่

บริอันน่ามองไปรอบๆ ก่อนจะยิ้มอ่อนๆให้กับคุณเทรซี่

“ไม่เป็นไรค่ะ ฉันใส่ซับในมาอยู่ เพราะงั้นไม่ต้องห่วงค่ะ” บริอันน่าว่า เพราะเธอรู้อยู่แล้วว่าต้องมีเรื่องแบบนี้เปิดขึ้น เธอจึงใส่ซับในไว้เผื่อเหตุฉุกเฉินที่จะเกิดขึ้น

พรึ่บ..

บริอันน่าถอดเสื้อออก เหลือเพียงเสื้อยืดสีขาวตัวหนึ่งที่เธอขอให้แม่ตัดเย็บให้

รู้สึกว่าได้รับแววตาแห่งความผิดหวังอยู่แฮะ

และเมื่อมองไปรอบๆ ก็พบกับพวกผู้ชายที่กำลังทำหน้าตาผิดหวังอยู่ บางคนก็ทำหน้าไม่สบอารมณ์ บางคนก็บ่นอุบอิบ

“คุณบริอันน่าเนี่ยรอบคอบจังเลยนะคะ ดูสิ พวกผู้ชายที่ตอนแรกตั้งใจจะดูคุณถอดเสื้อพากับผิดหวังกันหมดเลย” เทรซี่ว่าพร้อมกับหัวเราะด้วยความขบขัน พร้อมกับวัดความยาวของแขนและขาของบริอันน่า

“ฉันต้องถอดกางเกงไหมคะ” บริอันน่าถามออกมาด้วยความสงสัยเมื่อเทรซี่เริ่มที่จะวัดสะโพกของเธอ ก่อนเทรซี่จะส่ายหน้าและเขียนตัวเลขลงไปในกระดาษและเริ่มวัดส่วนอื่นๆต่อ

“เป็นครั้งแรกเลยนะคะ ที่ผู้หญิงเข้ามารับการทดสอบเพื่อเป็นองครักษ์ แปลกจริงๆลยล่ะค่ะ”จู่ๆ คุณเทรซี่ที่กำลังเขียนตัวเลขลงในกระดาษอยู่ก็เอ่ยขึ้น

“ทำไมถึงพูดอย่างงั้นล่ะคะ” บริอันน่าถาม

“ก็เพราะว่าอาณาจักรของเรานั้น-“

“บริอันน่า!!”

แต่เมื่อคุณเทรซี่กำลังจะเอ่ยปากตอบก็มีบางเสียงเรียกเธอขึ้นมาซะก่อน บริอันน่าจึงสวมเสื้อผ้าและจัดการให้เข้าที่เพื่อที่จะไปรับการทดสอบกับฐานสุดท้าย

“คุณบริอันน่าหุ่นดีจังเลยนะคะเนี่ย” คุณเทรซี่ว่าในขณะที่กำลังไล่สายตามองดูกระดาษที่อยู่มือ ก่อนที่ฉันจะยิ้มรับ และโค้งก่อนจะเดินจากเธอไป เพื่อที่จะไปยังฐานต่อไปต่อ

“นี่!! บริอันน่า!!!” เสียงของบุคคลคุ้นเคย ที่บริอันน่าไม่ค่อยอยากจะคุ้นเคยเท่าไหร่ดังขึ้นทั่วบริเวณเป็นเหตุให้ทุกคนที่อยู่แถวนั้นต้องหันมามอง

ไอ้เจ้าบ้าราฟาเอลเอ้ยยย

“ฉันได้ยินว่าเธอถอดเสื้อ” เขาหยุดคุยพร้อมกับทำเสียงแข็งใส่บริอันน่า ก่อนที่เธอจะถอนหายใจแล้วมองหน้าเขาก่อนจะเดินออกไปด้วยความรำคาญเต็มแก่

แต่เมื่อบริอันน่าเดินหนีเขา เขาก็ยิ่งเดินตามเธอไป พร้อมกับบ่นเธอไปตลอดทาง จนถึงฐานทดสอบสุดท้าย นั่นก็คือฐานที่ 5 ฐานกลยุทธ์ เป็นฐานที่นรกที่สุดสำหรับผู้เข้าสอบเลยหละ เพราะส่วนใหญ่มักจะมาตกม้าตามที่ฐานนี้ จนเป็นที่ขนานนามว่า ฐานแห่งความสิ้นหวัง

ถามว่าทำไมถึงเรียกอย่างงั้นน่ะหรอ ก็คงเพราะถ้าหากผู้รับการทดสอบนั้นทำได้ไม่ดีพอ หรือทำไม่ได้เลย ฐานนี้ก็พร้อมจะมอบความสิ้นหวังให้กับพวกเขา

จากที่ฟังมาจากเจ้าราฟาเอลนั้น เขาบอกว่าบางคนที่มาสอบต้องเตรียมตัวไม่ต่ำกว่าหลายเดือน กว่าจะผ่านข้อสอบนี้ไปได้ และบางคนก็ต้องสิ้นหวังซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนต้องล้มเลิกความคิดที่จะเป็นทหารไปเลย

มันจะอะไรขนาดนั้น…

ราฟาเอลบอกเธอมาอีกว่าปีนี้มีการปรับเปลี่ยนการสอบใหม่ จึงทำให้ไม่รู้ว่าต้องเจออะไรในฐานนี้บ้าง

บริอันน่าและราฟาเอลที่มาเป็นกลุ่มสุดท้าย ก็รีบไปนั่งที่ที่ครูฝึกจัดให้ทันที ก่อนที่ทุกอย่างในห้องจะเงียบลงเมื่อครูคุมสอบเดินเข้ามาในห้อง

“เอาล่ะทุกคน!! ฉันจะแจกกระดาษให้กับพวกแกทุกคน แต่อย่าพึ่งลงมือทำ!” และเมื่อสิ้นเสียงของครูผู้คุมสอบ ก็ตามมาด้วยเสียงร้องโหยหวนที่ดังไปรอบห้องด้วยความสิ้นหวัง และความไม่พอใจ

“ฉันจะให้พวกแกจับฉลากว่าได้หัวข้ออะไร พร้อมกับเขียนวิธีการแก้สถานการณ์นั้นๆ หรือไม่ก็เขียนแผนการหรือกลยุทธ์ในการทำภารกิจนั้นๆ และถ้าหากว่าฉันเจอคนที่โกงข้อสอบล่ะก็…

ฉันจะส่งชื่อของพวกแกไปให้กับนายพลทั้ง 10 และตัดสิทธิ์ไม่ให้พวกแกได้เข้าเป็นทหารของอาณาจักรอีกเลยตลอดชีวิต”

“ถ้าเข้าใจแล้วก็เริ่มจับฉลากได้!!!!” สิ้นเสียงโหลที่ใช้จับฉลากก็เริ่มขึ้น ก่อนจะเวียนมาจนถึงบริอันน่าและเธอก็ส่งต่อไปให้กับราฟาเอลโดยทันทีเมื่อจับเสร็จ

การลอบจับกุมโจรภูเขาใจโฉด โดยที่ให้มีความเสียหายน้อยที่สุด

เอาจริงหรอเนี่ย…

ฉันจะไม่อะไรหรอกนะถ้าไม่มีคำว่าใจโฉดเข้ามาด้วย ใครมันเป็นคนคิดหัวข้อเนี่ย ถ้าฉันเจอนะจะกระโดดถีบเข้าให้

และเมื่อบริอันน่าก่นด่ากับคนคิดหัวข้อจบ เธอก็เริ่มเขียนแผนการที่ตัวเองเคยใช้เมื่อยังเป็นสายลับ นั่นก็คือการปลอมตัวนั่นเอง

“มารยาผู้หญิงน่ะ คืออาวุธที่แข็งแกร่งที่สุดของมนุษย์โลกแล้วล่ะ”