ตอนที่2 มองหน้าทำไม

ตอนที่2 มองหน้าทำไม

นานิTalk

เลิกเรียน

“วันนี้อาจารย์ปล่อยเร็วไปหาอะไรกินกันป่ะ นี่ก็เพิ่งจะ4โมงเอง ไปร้านเบเกอรี่ใกล้ๆหน้ามอมั้ยแกเปิดใหม่เขาว่าอร่อยนะ เป็นร้านพี่กรรุ่นพี่ที่จบคหกรรมไปเมื่อปีที่แล้วอ่ะ เห็นว่าเขาชอบแกด้วยนะนานิ” หนูเล็กพูดพรางหันไปมองหน้านานิเล็กน้อย เพราะกรรุ่นพี่คหกรรมชอบเธอจริง แต่เธอหัวใจดันมีเข้าของแล้ว เลยคิดกับเขาแค่รุ่นพี่คนหนึ่งเท่านั้น

"แกพูดมากไปแล้วนะหนูเล็ก ฉันชอบเขาแค่รุ่นพี่คนหนึ่งเท่านั้น แล้วไหนว่าจะไปกินเค้กอ่ะ ไปดิ "

หนูเล็กจะเป็นแบบนี้ตลอด ชอบชงฉันกับพี่กร แต่ฉันไม่ได้ชอบเขาฉันชอบมาร์คนี่นา

"อ่าๆ ไปก็ได้ไม่พูดแล้ว ชิ" นั่นไงสะบัดบ๊อบใส่ฉันอีก ยัยเพื่อนคนนี้

@ร้านเบเกอรี่หน้ามอ(ร้านพี่กร)

จากนั้นเราก็มาถึงร้านเบเกอรี่ที่หนูเล็กพูดถึง แต่ไม่คิดเลยว่าจะเจอกับกลุ่มมาร์ค แล้วอิฐก็เดินเข้ามาทักเราทันทีที่เจอ

“หวัดดี ไปนั่งด้วยกันดิ โต๊ะเต็มหมดแล้วนะ ร้านนี้อร่อยคนแน่นหาโต๊ะยาก” อิฐบอกฉันกับหนูเล็ก

ฉันหันไปมองรอบๆ ถึงรู้ว่าคนเยอะจริงๆ ทำให้โต๊ะเต็มหมด

"ขอบใจนะที่ชวน ป่ะ นานิ ไปนั่งกับอิฐ " หนูเล็กพูดแล้วจูงแขนฉันเดินตามอิฐไป

เราทั้ง2คนเดินมาถึงโต๊ะที่มาร์คนั่งอยู่ เขามองหน้าฉันเหมือนไม่สบอารมณ์เท่าไหร่ จะมีสักครั้งมั้ยที่เขาจะยิ้มให้ฉัน มันจะมีวันนั้นมั้ย

“หวัดดีมาร์ค ชอบเค้กร้านนี้หรอ จริงๆฉันก็ทำเค้กเป็นนะอร่อยด้วย วันหลังฉันทำให้นายกินดีมั้ย” ฉันชวนเขาคุย

“ไม่ต้อง ไม่ได้อยากกินเค้กเธอ ฉันมีเงินซื้อกิน ไม่จำเป็นต้องอยากกินเค้กของเธอ”มาร์คพูดหักหน้าฉันต่อหน้าทุกคน ฉันได้แต่เม้มปากและนั่งลงตรงข้ามเขาแล้วไม่พูดอะไรออกมาอีกเลย จากนั้นเค้กสตอเบอรี่ก็มาเสริฟ คนอื่นๆนั่งทานไปเรื่อยๆ แต่ฉันนี่เขี่ยไปเขี่ยมา เราคุยเรื่องงานกันด้วยโดยที่เราตัดสินใจว่าให้มาร์คและฉันหาข้อมูล หนูเล็กสรุปเนื้อหา ตี๋กับอิฐ พิมพ์รายงานและจัดทำรูปเล่ม และนำเสนอกับอาจารย์ และพวกเราต้องไปที่คอนโดมาร์คเพื่อสรุปงานอีกที

“นานิไม่อร่อยหรอ ทำไมไม่กินล่ะ”อิฐถามฉันเพราะฉันเอาแต่นั่งเท้าคางนั่งก้มหน้าเขี่ยมันจนเละ

“เปล่าหรอก แค่ไม่ค่อยหิวอ่ะ” จริงๆฉันกินไม่ลงเพราะจุกกับคำพูดของมาร์คอยู่

“เธอชอบทำขนมหรอ วันหลังทำมาให้ชิมบ้างสิ ฉันชอบกินเค้กกับคุกกี้มากเลยนะ” อิฐบอกฉัน

“จริงหรอ!!! เอาไว้เดี๋ยวฉันทำมาให้ชิมนะ ยายฉันน่ะทำพวกขนมส่งตามร้านเบเกอรี่อยู่แล้ว” ฉันถือโอกาสบอกเพื่อนเลย

“อย่าลืมแล้วกัน”

ปั่ก มาร์คกระแทกแก้วน้ำลงอย่างแรง จนทุกคนถึงกับหันไปมองหน้าเขา

“เป็นเหี้ยอะไรครับ”อิฐถามมาร์ค

“ก็เปล่าหนิ”เขาพูดแบบไม่ใส่ใจอะไร แล้วนั่งกินเค้กต่อ แต่เขาก็มองหน้าฉันด้วย อะไรกันทำไมจ้องขนาดนั้น ไม่ใช่ไรหรอกมันเขินน่ะ

"นี่ก็เย็นแล้วกูกับไอ้ตี๋มีนัดกันต่อ ส่วนมึงไอ้มาร์คฝากไปส่งนานิกับหนูเล็กทีนะ"

"แล้วทำไมกูต้องไปส่งอ่ะ" มาร์คพูดขึ้นอย่างไม่ค่อยจะชอบใจเท่าไหร่

"มันจะมืดแล้วนะมึง แล้วนานิกับหนูเล็กก็เป็นผู้หญิง และเป็นเพื่อนเราด้วย ไปส่งเพื่อนแค่นี้ไม่ได้หรอ" ยัยหนูเล็กคุยโทรศัพท์แล้วหันมาพูดกับฉันว่า

"พอดีแม่ฉันลื่นล้มในห้องน้ำอ่ะต้องรีบกลับก่อนขอโทษด้วยนะนานิให้มาร์คไปส่งแกนะ พี่ชายฉันมารอรับแล้วอ่ะ ต้องรีบไปดูแม่"

“คุณน้าหนูดีเป็นอะไรมากมั้ย”ฉันถามด้วยความเป็นห่วง เพราะฉันค่อนข้างจะสนิทกับแม่ของหนูเล็กมาก

“ไม่เป็นไรมากหรอก แกกลับกับมาร์คได้ใช่มั้ย หรือจะให้ฉันแวะไปส่งก่อน”

"ฉันกลับเองได้ แกรีบไปหาแม่เถอะและฉันก็ไม่อยากรบกวนมาร์คอ่ะ ดูเขาไม่ค่อยสะดวก เกรงใจน่ะ"

"จะกลับก็ลุกตามมาซักทีชักช้าอยู่ได้ น่ารำคาญ"

"มึงก็พูดกับนานิดีๆ หน่อยดิ เขาเป็นผู้หญิงนะ แล้วก็เป็นเพื่อนเราด้วย "ตี๋ออกความเห็น

"แล้วกูพูดไม่ดีตรงไหน"

จากนั้นมาร์คก็เดินเข้ามากระชากแขนฉันให้ลุกตามไปทันที และพวกเราก็แยกย้ายกันกลับบ้าน

"เบาๆ สิมาร์ค เจ็บนะ" กระชากแรงจังแขนฉันแดงหมดแล้วมั้ง

"สำออย"

“ไม่ได้สำออยนะ ฉันเจ็บจริงๆ ทำไมต้องทำรุนแรงด้วยล่ะ”ฉันพูดก็ไม่เข้าหูเขาหรอก ยังกระชากต่ออีก

บนรถ

"บ้านอยู่ไหน"

(ฉันมัวแต่นั่งจ้องหน้ามาร์ค)

"มองหน้าทำไม จ้องอยู่ได้น่ารำคาญ หรือจะอ่อยฉัน ถ้าอ้าขาให้เอาฟรีๆก็ได้นะฉันไม่ติด"

"เอ่อ ขอโทษที " (จากนั้นฉันก็บอกทางกลับบ้าน) เรานั่งเงียบอย่างไม่มีใครพูดอะไรจนถึงบ้าน

ไม่รู้ว่าเขาจะรู้บ้างมั้ยว่าฉันชอบเขา แต่ก็ช่างเถอะ ยังไงมันก็เป็นไปไม่ได้อยู่ดี มาร์คคงไม่มีวันชอบฉันได้หรอก ปล่อยให้ฉันรักเขาข้างเดียวแบบนี้แหละ อีกไม่นานก็เรียนจบแล้วถึงตอนนั้นเราต่างคนก็ต้องแยกจากกันไปตามทางของตัวเองอยู่ดี ฉันแอบรักเขามานานตั้งแต่ปีหนึ่ง ได้แต่เก็บมันไว้ ปีนี้ปีสุดท้ายของชีวิตมหาวิทยาลัยฉันจะทำตามใจตัวเอง ถึงเขาจะยิ่งเกลียดฉันก็เถอะ ฉันยอม

@ถึงหน้าบ้าน

ฉันมองเข้าไปในบ้านทำไมไฟมืดจังเลยนะหรือยายจะหลับแล้ว

"ขอบคุณมากนะที่อุตส่าห์มาส่ง" ฉันส่งยิ้มให้เขาอย่างคนเขิน

"รีบลงไปซักทีไม่อยากเห็นหน้า รำคาญ"ฉันหุบยิ้มแทบไม่ทัน

"นายไม่ชอบฉันเรื่องอะไรหรอมาร์ค ทำไมเจอหน้ากันเอาแต่พูดจาไม่ดีใส่ล่ะ ฉันทำอะไรให้หรอ บอกฉันหน่อยได้มั้ย"

"แค่ไม่ชอบหน้ามีอะไรมั้ย เธอมีปัญหาอะไรหรอหรือจะเอา"

"แต่เราเป็นเพื่อนกันนะ ฉันไม่อยากให้เราต้องมาทะเลาะกันเลย”

"ใครอยากจะเป็นเพื่อนกับผู้หญิงอย่างเธอกัน ชอบอ่อย ร่าน มั่วไปทั่ว"

"ฉันไม่เข้าใจว่านายทำไมต้องกล่าวหาฉันขนาดนี้ ฉันไม่เคยทำแบบนั้น ไม่เคยทำจริงๆ"

"หึ เชื่อได้หรอผู้หญิงอย่างเธอน่ะ หลวมแล้วมั้ง ลงไปได้แล้ว น่ารำคาญพูดมากอยู่ได้ฉันไม่อยากได้ยินเสียงเธอ ไม่อยากเห็นหน้าด้วยซ้ำ ถ้าไม่จำเป็นอยู่ห่างๆจากฉันจะดีที่สุด" ฉันมองเขาด้วยสายตาที่บ่งบอกว่าเสียใจที่สุด ฉันก้มหน้าลงหลบสายตาเขาแล้วรีบเปิดประตูลงรถทันที

มาร์ค Talk

ยัยนั้นหน้าเสียไปทันทีที่ผมว่าเธอแบบนั้น ช่างสิ ผมไม่สนใจหรอกแค่ผู้หญิงอย่างว่า อ่อยคนนั้นคนนี้ไปทั่ว ภายนอกทำตัวใสซื่อ ภายในแอบร่าน ผมเห็นผู้ชายเขาหาเธอตลอด ยัยนั้นก็ยิ้มต้อนรับไม่ปฎิเสธใครเลย อย่างนี้เขาเรียกอ่อย อ่อยแม้แต่แฟนคนอื่น ผมเห็นเธอเข้าโรงแรมกับพี่หมอกแฟนของเมย์ลูกพี่ลูกน้องผม จนสองคนนั้นเลิกกัน แต่ผมไม่ได้ตามข่าวหรอกนะว่าคืนดีกันหรือยัง เพราะไม่ใช่เรื่องของผม แต่ผมจะจัดการคนที่ชอบอ่อยแบบเธอให้เข็ดไปเลยล่ะคอยดูสิ ผมมองเธอจนเดินเข้าบ้านไปแล้วขับรถออกมาทันที หงุดหงิดเป็นบ้าเลย ฉันจะไม่มีวันญาติดีกับเธอแน่นานิ

นานิTalk

"ยายจ๋าหนูกลับมาแล้วค่ะยาย"

"กลับมาแล้วหรอหลานยาย กินข้าวก่อนสิลูก"

"หนูกินขนมมาแล้วยังอิ่มอยู่เลยค่ะ"

"งั้นก็อาบน้ำนอนเถอะลูก จะได้พักผ่อน"

"ยายก็พักผ่อนนะคะ หนูเป็นห่วงยายนะ"

"จ้า ลูก"

ห้องนอน

Line มาร์ค

Nani :ฝันดีนะมาร์ค พรุ่งเจอกัน ฉันทำคุกกี้ไปฝากนายด้วย หวังว่านายจะชอบนะ

Mark: น่ารำคาญฉันขอให้เธอทำหรอ ฉันมีเงินซื้อไม่อยากกินคุกกี้หรืออาหารอะไรของเธอซักอย่าง รังเกียจอ่ะแล้วไม่ต้องส่งมาอีกนะ ฉันไม่ว่างคุยกับผู้หญิงอย่างเธอ เพราะมันโครตน่ารำคาญเลย”

Nani:ขอโทษนะที่รบกวน และก็ขอโทษที่เสนอหน้าอยากทำคุกกี้ไปให้ ฉันก็แค่….เอ่อ ไม่มีอะไรพักผ่อนเถอะ ไม่กวนแล้ว

จบการแชท

ฉันก็แค่อยากคุยอยากอยู่ใกล้ๆนายหนิ ไม่เข้าใจหรือไง ฉันรักนายมาร์คฉันอยากบอกคำนี้กับนาย ฉันบ่นแล้วมองที่มือถือที่ยังขึ้นหน้าไลน์ของมาร์คอยู่ ฉันชอบเซฟรูปมาร์คมาไว้เพื่อดูเมื่อเวลาคิดถึงเขา