ตอนที่1 เป็นอีกวัน

               ตอนที่1 เป็นอีกวัน

วันนี้เป็นอีกวันหนึ่งที่รู้สึกว่าเหนื่อยมาก ก็ไงล่ะ อาจารย์สั่งงานเยอะตั้งแต่เปิดเทอมเลย ฉันก็ได้แต่ถอนหายใจออกมายาวๆ แต่มีเวลาทำตั้ง1เดือนเพราะมันเป็นงานกลุ่มน่ะ เวลาเยอะก็ใช่ว่าจะง่ายเพราะงานนี้ยากมากและต้องทำออกมาให้ดี

แนะนำตัวก่อนค่ะ ฉันชื่อ นานิ ณิชารีย์ เรียนคณะบริหารสาขา คอมพิวเตอร์ธุรกิจ ฉันมีเพื่อนสนิทมากอยู่หนึ่งชื่อหนูเล็ก พ่อแม่ฉันทำงานที่ต่างประเทศตอนแรกท่านจะให้ฉันไปอยู่ด้วย แต่ฉันไม่ชอบฉันอยากอยู่ที่นี่กับยายมากกว่า เพราะฉันเป็นห่วงยายที่ต้องอยู่คนเดียว ดีนะที่ยายยังแข็งแรงดี ยายทำขนมไทยขายด้วย ไม่มีหน้าร้านแต่ทำส่งขายตามร้านเบเกอรี่ฉันฝึกทำขนมกับยายจนคล่องและทำออกมาได้ดี ด้วยความที่ว่าฉันเป็นผู้หญิงหน้าตาดี รูปร่างสวย เลยทำงานถ่ายแบบเป็นอาชีพเสริม แต่ไม่ได้มีงานมาบ่อยหรอกนะ นานๆ ทีน่ะ

หลังจากจบคลาสเรียนที่อาจารย์สั่งงานไป

“นานิกลุ่มเรามี 5คนนะ มี อิฐ ตี๋ มาร์ค และก็เรา2คน ตกลงเราอยู่กัน5คนนี้นะ แกโอเคมั้ยนานิ” หนูเล็กถามฉัน มีมาร์คด้วยหรอแอบดีใจนะเนี่ย

“ไม่มีปัญหาอยู่แล้ว ฉันทำงานกับใครก็ได้หมดแหละ” ฉันบอกหนูเล็กไป เพราะฉันเป็นคนแบบนี้ไม่เรื่องมาก ยังไงก็ได้ง่ายๆ

“ฉันกลัวแกจะลำบากใจน่ะ ก็เห็นเหมือนมาร์คจะชอบหาเรื่องแกตลอดเลย ไม่รู้มันเป็นบ้าอะไร ทั้งที่แกไม่ได้ทำไรให้ซักหน่อย สงสัยจะประสาท”

“แกอย่าคิดมากน่า งานก็คืองาน แล้วเราจะแบ่งงานกันทำยังไงอ่ะ”

“คงรอคุยกับสามคนนั้นอีกทีอ่ะ เห็นว่าจะนัดกันไปทำที่คอนโดมาร์คอ่ะเพราะคนโดนางใหญ่ที่สุดแล้ว สะดวกสบายด้วย แล้วจะวางแพลนงานกันวันนั้นเลย” ไปคอนโดมาร์คงั้นหรอ ดีจังถ้าไม่มีเรื่องงานกลุ่มฉันคงไม่ได้เข้าไปในพื้นที่ส่วนตัวเขาหรอก

“ไปวันไหนอ่ะแก” ฉันถามหนูเล็กด้วยความตื่นเต้น

“พรุ่งนี้อ่ะ ฉันตั้งไลน์กลุ่มแล้วดึงแกเข้าแล้วด้วย เคนะ มีไรสงสัยก็คุยกันในนี้”

“อืม ได้จ้า”

ฉันลืมบอกไปน่ะ ฉันแอบชอบมาร์คแต่ไม่รู้ว่ามาร์คไม่ชอบฉันด้วยเรื่องอะไร เห็นหน้าฉันคอยพูดจาถากถางตลอดเลย ฉันเคยอยากถามนะแต่ก็กลัวเขาจะเกลียดฉันเข้าไปใหญ่นะสิ เพราะเหมือนพูดอะไรก็ผิดหูผิดตาเขาไปหมด แต่มาร์คไม่เคยรู้หรอกว่าฉันชอบเขา ฉันเก็บอาการเก่ง

"ไปหาซื้อน้ำกินมั้ยแก หิวด้วยอ่ะ"หนูเล็กถามฉัน ฉันเองก็ไม่ปฎิเสธอยู่แล้ว ฉันชอบตามใจเพื่อน เพื่อนเลยชอบชวนฉันไปนู้นไปนี่ตลอด

"อื้มไปสิ หิวเหมือนกัน"

@ร้านน้ำปั่น

"แตงโมปั่น1สั้มปั่น1สตอเบอรี่ปั่น1ค่ะ"ฉันสั่งป้าแม่ค้า ซึ้งป้าเขาพยักหน้ารับทันที

"แกสั่งน้ำแตงโมให้ใครน่ะ"เล็กถามฉันทันทีด้วยความสงสัย

"ให้มาร์คน่ะ ฉันเห็นเขานั่งอยู่กับกลุ่มเพื่อนที่ม้าหินหน้าคณะ" ยัยหนูเล็กมองหน้าฉันพรางถอนหายใจออกมา

"เฮ้อ…แกก็รู้ว่ามาร์คชอบหาเรื่องแก ยังจะไปซื้อให้มันอีก"

"ฉันอยากให้อ่ะ แกก็รู้หนิว่าฉันชอบเขา"

"ฉันรู้แกน่ะคลั่งรักมันมากแล้วมันล่ะชอบแกมั้ย"ฉันได้แต่ทำหน้ามุ่ย เมื่อหนูเล็กพูดความจริงออกมา

"ตอนนี้อาจจะยังแต่ฉันจะพยายามเอาชนะใจเขาให้ได้" ฉันตอบยัยเล็กออกไปเสียงแผ่วเบา

"เฮ้อ..แกนี่นะ แล้วแต่แกเลย เจ็บมาฉันไม่ปลอบแกนะบอกก่อนเลยเพราะฉันเตือนแกแล้ว"

ม้าหินอ่อนหินหน้าตึกคณะ

ฉันเห็นมาร์คนั่งอยู่กับเพื่อนๆ เลยรีบเดินไปหา แต่ทำไมหัวใจฉันเต้นแรงจังเลยนะ โอ๊ยขาสั่นไปหมดแล้ว เคยเป็นกันใช่มั้ยเวลาเจอคนที่เราชอบอ่ะ หัวใจมันจะเต้นแรง มือไม้สั่นไปหมด

"มาร์ค ฉันซื้อน้ำมาฝากอ่ะ เห็นนายอ่านหนังสือคงจะเครียดมากใช่มั้ย ดื่มน้ำแตงโมก่อนนะจะได้สดชื่นนายชอบไม่ใช่หรอ"

ฉันยิ้มพร้อมยื่นแก้วน้ำไปจับหลอดให้เขาดูด ในแววตาที่สื่อความหมายในใจหวังให้เขารู้ เขาไม่ดื่มแถมยังกระชากแก้วน้ำออกจากมือฉันยื่นไปให้อิฐ

หมับ

"ไอ้อิฐหิวน้ำไม่ใช่หรอ อ่ะนี่กูให้มึง" มาร์คยื่นน้ำให้อิฐ อิฐมองหน้าฉันที่กำลังยืนหน้าเสียอยู่

"เฮ้ย..ไอ้มาร์ค นานิให้มึง มึงจะให้กูทำไมครับเพื่อน กูหาแดกเองได้เสียน้ำใจเธอนะ มึงก็กินไปดิ เอาคืนไป” อิฐยื่นแก้วน้ำกลับมาให้มาร์ค

"กูไม่กินอ่ะ กินไม่ลง"เขาเดินเอาไปทิ้งต่อหน้าต่อตาฉัน"

“อ้าวเฮ้ยไอ้เชี่ยมาร์ค ทิ้งทำไมเสียน้ำใจว่ะ ถ้ากูรู้ว่ามึงจะทิ้งกูแดกเองก็ได้ สัส" ตี๋พูดพร้อมกับมองหน้าฉัน ฉันมองหน้ามาร์คน้ำตาคลอแต่กลั้นไว้ เขาเองก็มองหน้าฉันเหมือนกัน

ฮึบไว้ นานิอย่าร้องไห้เด็ดขาด ฉันบอกตัวเองในใจ

"ไม่เป็นไรเลย ถ้าไม่อยากกินก็ไม่เป็นไรหรอก ฉันไปนะ ยัยเล็กรอนานแล้ว"เจ้ากรรมน้ำตาจะไหลฉันเลยรีบพูดตัดบทแล้วเดินหนีออกมา ไม่งั้นน้ำตาที่กลั้นไว้ได้ไหลออกมาแน่ๆ

ฮึก ฮือๆๆๆ

มาร์คtalk

นานิเดินหน้าเสียออกไปผมรู้ว่าเธอร้องไห้เพราะเสียงเธอสั่นน้ำตาคลอเบ้าอีก แต่ผมไม่สนใจหรอก ผมไม่ชอบเธอนี่ ไม่เห็นจะใส่ใจน่ารำคาญไม่รู้จะมาทำไม คงอยากจะมาอ่อยผมล่ะมั้ง ผู้หญิงแบบนั้นให้เอาเล่นก็พอได้อยู่หรอก แต่ให้คบจริงจังคงไม่แน่นอน นานิเธอเป็นคนสวยกิริยามารยาทดีเลย อ่อนน้อม อ่อนโยน อ่อนหวาน หน้าตาสวยแบบไทยๆ คนชอบเธอเยอะนะแต่ผมก็สังเกตว่าเธอแอบมองผมบ่อยๆ ตั้งแต่ปีหนึ่งแล้วมั้ง แต่ผมไม่เคยสนใจเธอเลย เพราะเธอก็ไม่ได้มาวอแวกับผมซักเท่าไหร่ จะชอบอยู่เงียบๆ ด้วยซ้ำไป

"ไอ้เชี้ยเอ้ย กูสงสารเธอ มึงก็รู้ว่านานิชอบมึง แต่มึงยังทำเฉย ซ้ำยังทำร้ายจิตใจอีก"ไอ้ตี๋ด่าผมชุดใหญ่

"เออ ถ้านานิจีบกูนะ กูจะดูแลอย่างดีเลย เธอน่ารักดีออก เรียบร้อยด้วย แม่ของลูกชัดๆ"ไอ้อิฐพูดพร้อมมองตามหลังนานิไป

"น่ารักตรงไหนมึงดูไม่ออกหรอว่ายัยนั่นแอ๊บ ถ้ามึงอยากได้ก็จีบดิ"ผมพูดออกไป

"สัส แอ๊บตรงไหนวะอีกอย่างเขาไม่ชอบกูครับเพื่อนเขาชอบมึงครับ ไอ้ควาย มีของดีไม่รู้จัดไขว่คว้าเอาไว้"

"มึงสิควาย มึงยังไม่รู้จักยัยนั่นดีพอมารยาเยอะ" ผมตอบกลับเสียงแข็ง

"เรื่องของมึงเถอะแล้วมึงจะเสียดายคนดีๆ แบบเธอ"

"เออ กูไม่มีวันเสียดายผู้หญิงแบบนี้หรอก"

“กูจะรอดูนะเพื่อน อย่ามาร้องไห้เป็นหมาแล้วกัน”

“ไม่มีวันนั้นหรอก” ผมมั่นใจมากว่าผมไม่มีวันรักเธอแน่นอน