ตอนที่5 ลืม

และหลังจากวันนั้นที่จิณณะได้ให้สัญญากับกมลตาไปว่าจะไม่ยุ่งกับนารินอีก เขาก็ถือว่าทำตามสัญญาได้ดีเพราะเขาไม่เคยเข้าไปยุ่งกับนารินอีกเลย แม้เวลาเจอกันเขาก็แค่เหล่ตามองเธอด้วยหางตาเล็กน้อยก่อนจะเดินผ่านเธอไปอย่างไม่แยแส

ส่วนนารินที่เห็นท่าทางของเขาแน่นอนว่าภายในย่อมจุกและเจ็บจนพูดไม่ออกเป็นธรรมดา เพราะยังไงเธอก็คือคนที่อกหัก เป็นคนที่รักเขา การจะลืมเขาภายในระยะเวลาสั้นๆ ย่อมไม่ง่าย แต่เธอก็ยังคงเป็นเธอที่พยายามรักษาสีหน้าให้เรียบนิ่งที่สุด ทำเหมือนไม่รู้สึกอะไรและเหมือนไม่รู้จักเขาได้อย่างดี และนี่ก็คือเกราะป้องกันตัวของเธอเอง

และข้อดีอีกอย่างก็คือทุกวันนี้ผู้หญิงที่ชอบพูดจาเหน็บแนมเธอบ่อยๆ ตอนที่เธอยังคบจิณณะอยู่ก็เลิกพูดไปบ้างแล้ว จะมีเหลือบ้างบางคนที่คงไม่ชอบเธอมากๆ จริงๆ แต่ก็ถือว่าสบายหูกว่าเมื่อก่อนไม่น้อยเพราะไม่ต้องเห็นสายตากับท่าทางเบะปากของผู้หญิงพวกนั้นบ่อยเท่าเมื่อก่อน ตอนนี้สิ่งที่ทำให้เธอสามารถลืมผู้ชายคนนั้นได้ง่ายที่สุดก็คือการไม่ทำให้ตัวเองว่าง

กลางวันไปเรียนปกติ ตอนกลางคืนก็เข้างานและพยายามทำงานให้หนักที่สุดเพื่อเวลากลับห้องจะได้อาบน้ำแล้วหลับไปง่ายๆ ไม่เหมือนช่วงอาทิตย์แรกที่กลับห้องนอนร้องไห้ทุกคืนจนต้องเอาน้ำแข็งมาประคบตาตลอด

“นาโต๊ะv112” เสียงของคนทำงานหน้าเคาน์เตอร์พูดขึ้นพร้อมกับยื่นถาดเครื่องดื่มออกมาให้นารินที่รับผิดชอบดูและแขกด้านบน

“โต๊ะนี้ของพี่นุชไม่ใช่เหรอพี่” นารินถามพนักงานที่จัดเครื่องดื่มขึ้น

“ไอ้นุชท้องเสียบอกให้เราจัดการแทนด้วย” ปลื้มเอ่ยขึ้นโดยที่มือเป็นระวิง นั่นทำให้นารินที่ว่างอยู่และอยากทำตัวไม่ให้ว่างที่สุดยกถาดเครื่องดื่มนั้นขึ้นไปชั้นบนในทันที

เท้าเรียวยาวในชุดเดรสสีดำรัดรูปเผยส่วนเว้าส่วนโค้งที่รับกันอย่างดีและดึงดูสายตาได้ไม่น้อยเดินบนรองเท้าส้นสูงขนาดสี่นิ้วอย่างมั่นใจตรงไปยังโต๊ะของลูกค้าในทันที

“!...เครื่องดื่มค่ะ” นารินชะงักไปเล็กน้อยหลังจากเห็นลูกค้าบนโต๊ะที่เป็นจิณณะกับเพื่อนๆ ของเขาทั้งที่เธอเคยเห็นและไม่เคยเห็นนั่งอยู่ และแน่นอนว่าข้างกายของเขาก็คือแฟนสาวของเขานั่นเอง

แต่สุดท้ายเธอก็เลือกจะปรับสีหน้าของตัวเองให้กลับมาเป็นปกติก่อนจะวางเครื่องดื่มลงบนโต๊ะตามหน้าที่ของตัวเอง

“น้องนารินนั่งกับพี่ก่อนได้ไหมครับ” แล้วหนึ่งในผู้ชายบนโต๊ะก็พูดขึ้นอย่างเจ้าชู้ ส่วนเรื่องชื่อที่เขาเรียกถูกก็ไม่แปลกเพราะที่หน้าอกมีป้ายชื่อติดอยู่ และที่มากกว่านั้น…

“นั่งไม่ได้ค่ะ” นารินตอบด้วยรอยยิ้มบางๆ อย่างมีมารยาท เพราะตอนนี้อยู่ในหน้าที่อยู่

“ถ้าเกิดอะไรขึ้นเดี๋ยวพี่รับผิดชอบเองครับ” แต่ลูกค้ารายนั้นกลับไม่สนใจอยากใกล้ชิดสาวสวยยกมือขึ้นไปจับข้อมือบางของนารินก่อนจะดึงเข้าหาตัวจนทำให้นารินนั่งลงข้างกายเขาอย่างแนบชิด

“ต้องขอโทษด้วยนะคะ แต่กฎของที่นี่เด็กเสิร์ฟนั่งไม่ได้” นารินพูดพร้อมกับพยายามดึงแขนที่กำลังโอบไหล่เธอออก

“นี่พี่นัท เป็นเพื่อนกับเจ้าของคลับที่นี่เธอไม่ต้องกังวลไปหรอก” กมลตาที่นั่งอยู่ข้างกายจิณณะพูดขึ้นด้วยรอยยิ้มเย้ยหยันและยิ่งสะใจไม่น้อยที่เห็นจิณณะมีท่าทีปกติไม่สนใจแขนข้างหนึ่งยังโอบเอวเธออยู่เหมือนเดิม

“ต้องขอโทษด้วยค่ะ ฉันต้องทำตามกฎ” นารินเอ่ยขึ้นก่อนจะใช้แรงที่มีกระชากฝ่ามือใหญ่ออก ฝ่ามือข้างหนึ่งโอบไหล่เธอ ฝ่ามืออีกข้างจับข้อมือเธอไว้ พอเธอดึงอีกข้างก็เหลืออีกข้าง

“กฎใช้ได้แค่กับคนอื่นเท่านั้นแหละ คนกันเองแบบนี้ไอ้ปราบมันไม่ถือหรอก” ปราบก็คือเจ้าของคลับที่นี่นารินรู้จักดี แต่การขายชื่อเจ้าของคลับก็ไม่ใช่ว่าเธอจะต้องทำตามเพราะนี่ไม่ใช่หน้าที่และเธอก็ไม่ชอบด้วย

“ถ้าอย่างนั้นก็ต้องไปคุยกับคุณปราบก่อนนะคะ” นารินพยายามยกเหตุผลมาพูดไม่หยุดและเธอก็รู้ว่าป้องปราบไม่เห็นคนอื่นสำคัญไปกว่ากฎที่เขาตั้งขึ้น เพราะถ้าเธอจะหวังความสัมพันธ์ดีๆ เก่าๆ ของเธอกับจิณณะคงเป็นไปไม่ได้ เพราะตั้งแต่ที่เธอถูกกระชากลงมาเขาก็ยังคงนิ่งเฉย ส่วนแฟนเขากลับเห็นดีเห็นงามกับการกระทำนี้

“พี่นัทก็บอกไปแล้วว่าเดี๋ยวเขาเคลียร์ให้เอง เธอไม่ต้องกังวลหรอก” กมลตายังคงเสริมออกมาไม่หยุด

“ใช่ พี่รับผิดชอบเอง” นัทนัท(นัท-ทะ-นัท) ยังคงพูดไม่หยุดและไม่ยอมปล่อยนารินง่ายๆ หญิงสาวที่หน้าตาสวยงาม หุ่นดี กลิ่นตัวหอมและผิวนุ่มแบบนี้ใครจะอยากปล่อยง่ายๆ กันล่ะ

แต่...

พรึ่บ! ข้อมือบางของนารินถูกรวบด้วยฝ่ามือใหญ่ก่อนจะออกแรงดึงเธอจนลุกขึ้นจากโซฟาอย่างไม่ตั้งตัวและถูกดันให้ไปยืนด้านหลังร่างสูงเล็กน้อยเป็นการปกป้อง

และ...

“พนักงานคนนี้กูหวง คงปล่อยให้นั่งด้วยไม่ได้หรอก”