ตอนที่3 ไม่ได้สำคัญ

“ไอ้จิณเสียหมาว่ะ ครั้งนี้นอกจากเงินไม่เอาแล้วกลับไม่สนใจแม่งด้วย” เสียงขบขันของพชรเอ่ยขึ้นกับจิณณะ

“ก็แค่ผู้หญิงอวดดี!” เสียงเย้ยหยันของจิณณะเอ่ยขึ้นอย่างไม่พอใจเมื่อได้ยินเพื่อนพูดถึงนาริน

ผู้หญิงที่เลิกกับเขาโดยไม่เอาเงิน ผู้หญิงที่เลิกกับเขาและกล้าด่าว่าเขา ผู้หญิงที่กล้าทำร้ายของสำคัญของเขา และผู้หญิงที่ตอนคบบอกว่ารักเขาแต่กลับไม่เคยเห็นเธอเสียน้ำตาหรือจมอยู่ในภาวะซึมเศร้าเสียใจอย่างคนอกหักเลยสักครั้งตั้งแต่เลิกกันมาเป็นอาทิตย์แล้ว ตอนกลางวันมาเรียน ตอนกลางคืนไปทำงาน

“เธอคงเกลียดมึงเข้ากระดูกไปแล้ว” ธนภูมิพูดขึ้นบ้างอย่างที่คิด ผู้หญิงที่ดูรักเพื่อนเขาด้วยใจจริงโดยไม่ได้ต้องการเงินทองหรือความสนุกทางร่างกายเหมือนผู้หญิงหลายๆ คน แต่กลับนิ่งเฉยได้ขนาดนี้ก็คงไม่พ้นเกลียด

“เรื่องของเธอดิ ไม่ได้สำคัญอะไรกับกู” จิณณะเอ่ยขึ้นอย่างไม่ใส่ใจแต่ก็อดรู้สึกหงุดหงิดใจไม่ได้เหมือนกันที่เป็นแบบนี้ แม้เขาจะไม่ได้หวังให้เธอต้องมาอกหักเพราะเขาแต่เพราะเขาเองก็รู้ว่าเธอรักเขาแค่ไหน รู้ว่าเธอไม่ได้ต้องการอะไรจากเขานอกจากคบหาอย่างใสซื่อ พอไม่เห็นเธออกหักเสียใจมันรู้สึกเหมือนถูกหยามยังไงก็ไม่รู้

แต่ช่างเถอะ เป็นแบบนี้ก็ดีแล้วอย่างน้อยก็ไม่ต้องวุ่นวาย อย่างน้อยก็ไม่ต้องมีปัญหาให้รำคาญใจ

“เซ็งว่ะ รู้งี้พนันเพิ่มดีกว่าหลังเลิกกันเธอจะยอมง่ายหรือยาก เสียใจหรือไม่ แบบนั้นคงสนุกกว่านี้” พชรพูดขึ้นอย่างเสียดายเพราะตอนนี้เขาต้องเป็นฝ่ายเสียค่าเหล้าให้กับจิณณะฝ่ายเดียวเมื่อจิณณะทำให้นารินรักได้

เพียงแต่ระหว่างที่พชรพูดอยู่นั้นเขากลับไม่รู้เลยว่าในลิฟต์ที่กำลังเปิดอยู่นั้นได้มีหญิงสาวที่ตกเป็นบทสนทนาของพวกเขาอยู่ด้านในสุดตรงมุมลิฟต์ และมันก็ทำให้นารินได้รู้ซึ้งแล้วว่าจิณณะไม่ได้เลิกกับเธอง่ายๆ เพียงแต่เขาไม่ได้จริงจังตั้งแต่แรก เขาทำก็แค่พนันกับเพื่อนของเขาก็แค่นั้น

อืม เลวกว่าที่เธอคิดไว้เยอะเลย

และเหมือนคนในลิฟต์จะรู้ความไม่น้อยที่ระหว่างเดินเข้ามาและขยับหาที่ยืนให้ตัวเองนั้นพวกเขาได้เปิดทางตรงหน้านารินจนทำให้จิณณะและเพื่อนอีกสามคนเห็นเข้าพอดี พชรใบหน้าถอดสีไปเล็กน้อยที่นินทาเขากลับถูกเขาจับได้

เพียงแต่นารินกลับยังยืนอยู่ภายในลิฟต์ด้านในสุดด้วยใบหน้านิ่งเรียบไม่ได้สนใจมองพวกเขาแม้แต่น้อย เธอนิ่งจนทำให้จิณณะที่บอกไม่สนใจก่อนหน้านี้ต้องก้าวเข้าลิฟต์ตรงมาหานารินโดยหันหน้าเข้าหาเธอต้อนเธอเข้าไปในมุมก้มหน้ามองเธอห่างกันไม่ถึงคืบจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจของกันและกัน

“.....” นารินช้อนสายตาขึ้นมองจิณณะนิ่งอย่างไร้ความรู้สึกและได้เห็นรอยยิ้มมุมปากที่ร้ายกาจของเขา แต่สุดท้ายเธอก็ดึงสายตากลับมองตรงทำให้สายตาอยู่ระดับหน้าอกของเขา แต่ใบหน้ายังคงนิ่งเรียบราวกับไม่รู้สึกอะไรกับสิ่งที่เขาทำ

“หึ!” จิณณะเห็นแบบนั้นก็แค่นเสียงขึ้นอย่างเย้ยหยันทันที แต่เย้ยหยันใครก็อีกเรื่อง

เพราะเธอสวยมาก เพราะหน้าตาเธอหยิ่งมาก แต่เธอก็กลับมีเสน่ห์มากเช่นกัน มีจนทำให้เขาที่พึ่งได้เจอเธอทั้งที่เธออยู่ปีสองแล้วแท้ๆ เกิดสนใจไม่น้อย อีกทั้งพอสนใจเพื่อนก็ท้าทายและสบประมาทว่าจะทำให้เธอรักเขาได้ไหม จะเก็บแต้มเธอได้หรือเปล่าพร้อมกับเอ่ยปากว่าถ้าทำได้ยอมเลี้ยงเหล้าทั้งอาทิตย์

ความสนใจบวกกับความฮึกเหิมตอนนั้นทำให้เขาไม่รอช้ารีบเข้าหาเธอ ทำความรู้จักเธอ แน่นอนว่าตอนแรกเธอเองกลับไม่ได้สนใจอะไรเขาเหมือนกับผู้หญิงคนอื่นๆ ตอนแรกแทบไม่พูดกับเขา พอเขาตื้อบ่อยเข้าก็พอคุยกับเขาบ้าง พอเขาไม่ยอมแพ้และตื้อเธอเรื่อยๆ จนสุดท้ายถึงได้คบกับเธอ แน่นอนว่าเขาไม่เคยจีบผู้หญิงที่ไหนยากขนาดนี้มาก่อน หรือถ้าพูดง่ายๆ ไม่ต้องจีบกันด้วยซ้ำ พอใจส่งสายตาก็รู้กันทันที แต่นั่นยิ่งทำให้เขาตื่นเต้นไม่น้อยกับความท้าทายและยากเย็นของเธอ

แต่ที่น่าประทับใจกว่านั้นก็คือเขาดันเป็นคนแรกของเธอ และเธอดันรักเขาอย่างใสซื่อ นั่นจึงทำให้เขาคบกับเธอได้นานที่สุด คบกันได้หลายเดือนมาก แต่สุดท้ายความตื่นเต้นก็ลดน้อยลงพร้อมกับต้องการค้นหาสิ่งใหม่อย่างที่เขาเป็น นั่นจึงเป็นที่มาของการเลิกกัน

แล้วดูเธอตอนนี้สิ ความนิ่งเรียบพวกนี้คืออะไร ขนาดเขายืนอยู่ตรงหน้าแบบนี้ยังนิ่งได้ขนาดนี้ ใบหน้าไม่แดงก่ำเขินอายเลยสักนิด น่าหงุดหงิดใจจริงๆ

ติ๊ง! เสียงประตูลิฟต์ถูกเปิดออกในชั้นหนึ่งนักศึกษาในลิฟต์ถยอยกันออกไปเรื่อยจนกระทั่งด้านหลังของจิณณะว่างนั่นทำให้เขาต้องขยับตัวเพื่อออกจากลิฟต์ เพียงแต่สิ่งหนึ่งที่เขาทำก่อนจะหมุนตัวออกจากลิฟต์ก็คือก้มลงไปหอมแก้มนุ่มของนารินเพื่อเย้าหยอกเธอ ดูว่าเธอจะมีปฏิกิริยายังไง

“!...” คนไม่ตั้งตัวอย่างนารินตอนแรกตกใจไม่น้อยเพราะไม่คิดว่าเขาจะทำแบบนี้ เพียงแต่แค่ไม่กี่วินาทีหลังจากเห็นรอยยิ้มร้ายของเขาสายตาตกใจของเธอก่อนหน้านี้ก็เปลี่ยนเป็นปกติก่อนจะก้าวออกจากลิฟต์และเดินผ่านจิณณะที่รอดูปฏิกิริยาของเธอไปราวกับเป็นแค่อากาศ