ตอนที่2 แค่ผู้ชายคนเดียว

“ฉันว่าแล้วยังไงก็ไม่นานไปกว่านี้หรอก แต่คนบางคนก็ยังมั่นใจว่าจะได้เป็นตัวจริง” เสียงเหน็บแนมดังขึ้นระหว่างที่นารินกำลังเดินผ่านมา

“นางก็ต้องมีหวังบ้างสิว่าตัวเองจะทำให้พี่จิณหยุดอยู่ที่นางได้” เสียงของหญิงสาวอีกคนตอบกลับเพื่อนตัวเองอย่างมีจริตจะก้านแต่กลับเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน

“อยากรู้มากกว่านี้ไหม” แม้จะรู้ตั้งแต่แรกว่าคนเหล่านี้กำลังเหน็บแนมเธอแน่นอน แต่ตอนแรกก็เลือกจะปล่อยผ่านเพราะไม่ได้เอ่ยชื่อ แต่หลังจากคนกลุ่มนี้เอ่ยชื่อของผู้ชายคนนั้นออกมามันก็ทำให้นารินเดินเข้าไปหาก่อนจะถามออกมาตรงๆ

“คนเขารู้กันไปทั่วแล้ว” ผู้หญิงคนแรกตอบกลับออกมาพร้อมรอยยิ้มเย้ยหยันเพื่อบอกให้นารินรู้ว่าไม่จำเป็นต้องบอกพวกเธอ

“เสือก...เก่งขนาดนี้เพราะสมน้ำหน้าหรืออิจฉาล่ะ” นารินย้อนถามออกไปตรงๆ

มีผู้หญิงหลายคนอยากคบหากับผู้ชายสารเลวนั่น แต่ก็มีผู้หญิงหลายคนที่ไม่สมหวัง เพราะแบบนั้นใครที่ได้เคียงข้างจิณณะย่อมถูกเป็นเป้าหมายให้ผู้หญิงเหล่านี้เกลียดชังและสมน้ำหน้าเวลาถูกทิ้งได้อย่างง่ายดาย

ผู้ชายที่ทั้งหล่อ รวย หุ่นดี เขามีเสน่ห์ทุกอย่างจนแม้แต่เธอเองก็ต้องยอมรับอย่างปฏิเสธไม่ได้และหลงใหลรักใคร่เขาอย่างง่ายดาย ไม่แปลกที่ผู้หญิงหลายคนจะชอบและอยากเข้าหาไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไรในตัวเขาที่เธอกล่าวมาโดยไม่สนใจเลยว่าเขาจะคบผู้หญิงแค่ผ่านๆ บางคนไม่ถึงอาทิตย์ด้วยซ้ำ หรืออาจจะแย่กว่าที่เธอคิดคือแค่วันเดียวก็แยกย้าย

แต่ตอนนี้เธอได้รู้จักตัวตนของผู้ชายคนนั้นมากกว่าเดิมแล้ว ต่อให้เขาจะเพียบพร้อมแค่ไหน ต่อให้ตอนนี้เธอจะยังเอาความรักออกจากใจของตัวเองไม่ได้ ต่อให้ตอนกลางคืนเธอจะเสียน้ำตาเพราะเขา แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าคนมากมายเธอจะไม่เสียน้ำตาให้ใครเห็นและไม่มีทางเสียดายผู้ชายแบบนั้นเด็ดขาด

“มีอะไรให้อิจฉา การถูกทิ้งเหรอ?” ผู้หญิงอีกคนเอ่ยขึ้นอย่างไม่พอใจที่ถูกแทงใจดำ

“หึ! ถูกทิ้ง? จะบอกว่าต่อให้พวกเธอรู้ว่าจะต้องถูกทิ้งก็จะไม่ยอมคบกับเขางั้นเหรอ...”

“มีความสุขก็พูดต่อไปเถอะ” นารินแค่นเสียงก่อนจะย้อนกลับไปพร้อมกับส่ายหัว แต่สุดท้ายเธอก็เลือกจะไม่ต่อปากต่อคำกับคนพวกนี้ก่อนจะเดินออกไปกับเพื่อนสนิทของเธอ

เพียงแต่เธอที่เดินออกไปได้ไม่ไกลกลับไม่คิดว่าจะได้เจอกับภาพบาดตาที่มันจี้แผลสดใหม่ของเธอเข้าอีกครั้ง ภาพที่แฟนเก่าของเธอที่เขาพึ่งบอกเลิกเธอเมื่อวาน แต่วันนี้กลับเดินจับมือกับผู้หญิงอีกคนอย่างออกนอกหน้านอกตาแล้ว

แต่มันจะแปลกอะไรล่ะในเมื่อสิ่งนี้เขาทำมันตั้งแต่ยังไม่เลิกกับเธอด้วยซ้ำ ทำตั้งแต่เธอยังไม่รู้พอเธอรู้ก็ได้รับคำบอกเลิกออกมาเป็นคำตอบ ทุกอย่างของเขามันง่ายจริงๆ ง่ายอย่างที่เธอทำไม่ได้เหมือนเขาเลย

“ไหวไหมแก” กชอรถามเพื่อนสนิทขึ้นกับสิ่งที่เห็นไม่ต่างกัน

“แค่ผู้ชายคนเดียว ไม่ตายหรอก” คำตอบนี้คือคำปลอบใจตัวเองนั่นเอง สุดท้ายนารินก็ก้าวไปข้างหน้าต่อด้วยใบหน้าเรียบนิ่งราวกับภาพที่เธอเห็นทำอะไรเธอไม่ได้ ทำราวกับการเลิกกับจิณณะนั้นไม่ได้เป็นผลอะไรต่อเธอเลยสักนิด

แต่ไม่เป็นผลเหรอ เห็นเธอนิ่งและมั่นใจในตัวเองแบบนี้ใครจะรู้ว่าเธอฝืนกลั้นไว้แค่ไหน ฝืนปั้นหน้าตั้งเท่าไหร่ ใครจะไปรู้ว่าหลังจากเธออยู่ในห้องคนเดียวเธอร้องไห้อย่างหนักจนต้องเอาน้ำแข็งประคบตานอนเพื่อไม่ให้ตาบวมมามหาวิทยาลัยให้คนอื่นสมเพชเธอไปมากกว่านี้

ไม่เป็นไร แผลที่ใหญ่แค่ไหนยังไงมันก็ต้องหายในสักวัน ตอนนี้แผลยังสดเกินไปจะเจ็บบ้างก็ไม่แปลก แต่ต่อให้เจ็บแค่ไหนอย่าให้ค่าเขามากไปกว่านี้ก็พอ อย่าให้เขาหลงตัวเองและได้ใจจากเธอไปมากกว่านี้ก็พอ