ตอนที่1 เลิกกัน

ร่างบางในเสื้อนักศึกษาพอดีตัวสวมใส่กระโปรงทรงพลีทความยาวเหนือเข่าและรองเท้าผ้าใบเดินมุ่งหน้ามายังห้องพักในคอนโดหรูแห่งหนึ่งด้วยใบหน้าเรียบนิ่งแต่กลับเต็มไปด้วยความร้อนใจไม่น้อย คีย์การ์ดสีดำใบหรูถูกยกขึ้นสแกนที่ประตูห้องก่อนจะเปิดมันออกและก้าวเข้าไปอย่างไม่รอช้า

“จะมาไม่เห็นบอก” ร่างสูงที่นุ่งผ้าขนหนูเปลือยส่วนบนนั่งเช็ดผมอยู่ปลายเตียงเอ่ยถามหญิงสาวขึ้นที่เห็นเธอมาปรากฏตัวในห้องเขาโดยไม่บอกกล่าวทั้งที่ปกติเธอไม่จำเป็นต้องบอกด้วยซ้ำ

“พี่คบกับคนอื่นทั้งที่ยังคบกับนาอยู่เหรอ” คำถามตรงประเด็นได้เอ่ยออกจากปากของ นา หรือ นาริน กับสิ่งที่เธอได้รับรู้มาสักพักแล้วแต่ยังไม่เห็นกับตา

“เห็นกับตาหรือไง” และคำถามเรียบๆ ก็ถามออกจากปากของร่างสูงพร้อมกับมือที่เช็ดผมต่ออย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาว

“เพราะเห็นไง ถึงได้มาถามแบบนี้” ที่ผ่านมาตั้งแต่เธอเริ่มได้ยินมันวันสองวันแรกยังพอปล่อยผ่านได้ แต่หลังจากได้ยินมาเป็นอาทิตย์เธอก็เคยถามเขาแล้ว แต่คำตอบที่ได้จากเขาก็คือถ้าไม่เห็นกับตาก็ไม่ควรเชื่อคำพูดใคร

แต่เพราะวันนี้เธอได้เห็นกับตาตัวเองตอนพวกเขาสองคนขึ้นรถออกจากมหาวิทยาลัยด้วยกันนั่นจึงทำให้หลังจากเธอเลิกเรียนจึงมาที่นี่เพื่อถามเขาให้รู้เรื่อง

“ถ้าเห็นแล้วงั้นก็ถือว่าเราเลิกกันนะ ทีนี้พอใจหรือยัง” คำพูดที่ฟังดูง่ายดังขึ้นจากปากของ จิณ หรือ จิณณะ อย่างเป็นเรื่องเล่นๆ แต่จะให้ทำยังไงในเมื่อเธอได้เห็นแล้ว ในเมื่อเขาเองก็หมดสนุกกับเธอแล้ว งั้นก็เลิกไปให้จบๆ เลยดีกว่า

“พี่พูดง่ายๆ แบบนี้เลยเหรอ” นารินที่ได้ยินเขาพูดออกมาแบบนี้ก็จุกจนแทบพูดไม่ออก แต่ก็ฝืนถามเขาออกไปอย่างไม่อยากเชื่อ ตอนอยากคบก็ตามตื้ออยู่นานสองนาน พออยากเลิกก็พูดว่าเลิกคำเดียวก็คือจบ?

“อ้อ งั้นเอานี่ไปถือเป็นน้ำใจและค่าเสียเวลาของเธอ แล้วหลังจากนี้ถือว่าเราเลิกกันแล้วตกลงนะ” จิณณะที่ได้ยินแบบนั้นก็ลุกขึ้นไปเปิดตู้ปลายเตียงที่มีตู้เซฟขนาดเล็กอยู่ในนั้นอีกทีก่อนจะหยิบเงินออกมาก้อนหนึ่งแล้วยื่นไปให้นารินเพื่อจบปัญหาเหมือนกับคนที่ผ่านๆ มา

“หึ!” นารินที่เห็นแบบนั้นก็แค่นเสียงออกมาก่อนจะยื่นมือไปรับเงินจากมือของจิณณะมามองดู เงินปึก!หนึ่งที่มีจำนวนหนึ่งแสนบาทเขาหยิบออกมาอย่างไม่เสียดายเลยสักนิดเพียงเพราะเป็นค่าเสียเวลาของเธอ

“ฉันไม่เคยให้ใครมากเท่านี้มาก่อน” จิณณะที่เห็นแบบนั้นก็คิดว่าคงจะง่ายเหมือนทุกครั้งพร้อมกับบอกให้นารินได้รู้ว่าเธอคือคนแรกที่เขาให้เงินเพื่อจบความสัมพันธ์มากที่สุด

เพียงแต่...

ปึก! เงินทั้งปึก!กระแทกหน้าหล่ออย่างแรงด้วยฝีมือของนารินพร้อมกับใบหน้าเยือกเย็นของเธอที่จ้องมองเขา

“เก็บไว้ซื้อผ้าถุงใส่เถอะ!” นารินเอ่ยขึ้นอย่างเจ็บปวดและโกรธแค้นก่อนจะหมุนตัวเพื่อเดินออกจากห้องแห่งนี้ไป ห้องที่เธอเคยมาบ่อยๆ

“มันจะมากไปแล้วนะนา!” จิณณะก้าวตามมากระชากแขนเรียวไว้แล้วเอ่ยขึ้นเสียงดุดันที่เธอกล้าโยนเงินใส่หน้าเขาอีกทั้งด่าเขาว่าหน้าตัวเมียทางอ้อม

“ทั้งที่รู้ว่าพี่มีหางแท้ๆ แต่ฉันเองที่ยังอยากเล่นกับหมาอย่างพี่ ที่ผ่านมาถือว่าทุกอย่างที่เสียไปทำทานให้หมาก็แล้วกัน!” นารินหันมาเผชิญหน้ากับร่างสูงก่อนจะเอ่ยคำหยาบออกไปอย่างไม่เกรงกลัวอะไร

“นา!...”

ปึก!

“อ๊ะ!” คนถูกด่าซ้ำสองตะคอกขึ้นอย่างไม่พอใจแต่ยังไม่ได้พูดอะไรก็ต้องปล่อยมือออกจากแขนเรียวพร้อมกับสองมือกุมเป้าของตัวเองไว้อย่างรู้สึกจุกจนยืนแทบไม่ไหว

“อย่าหลงตัวเองนักเลย คนที่เข้าหาพี่หลายๆ คนเขาแค่อยากแลกเปลี่ยนเท่านั้นแหละ ลองไม่มีเงินอย่างตอนนี้คิดว่าผู้หญิงพวกนั้นจะวิ่งเข้าหาแบบนี้เหรอ!” น้ำเสียงเหยียดหยามดังขึ้นพร้อมกับสายตาคมของนารินที่ก้มมองจิณณะที่ห่อตัวจนเตี้ยกว่าเธอก่อนจะหมุนตัวเดินออกไปจากห้องของเขาโดยไม่ลืมทิ้งคีย์การ์ดไว้คืน

แต่เห็นเธอด่าเขาได้แบบนี้ เห็นเธอยืนอยู่ต่อหน้าเขาโดยไร้น้ำตาแบบนี้ ใครจะไปรู้ว่าภายในใจของเธอตอนนี้มันกำลังเจ็บจนอยากร้องไห้จนทนไม่ไหวอยู่แล้ว

ตอนที่เขาเข้ามาจีบเธอไม่ใช่เธอไม่รู้ว่าเขาเจ้าชู้ ไม่ใช่เพื่อนไม่เตือนว่าเขาเห็นผู้หญิงเป็นแค่ของเล่นเท่านั้น แต่เพราะความหวั่นไหวที่ห้ามไม่ได้ เพราะความอยากเอาชนะและลองดูว่าคนคนหนึ่งจะไร้ความรู้สึกขนาดคบกับใครก็ไร้ความรู้สึกได้จริงๆ เหรอ สุดท้ายเธอก็ใจอ่อนยอมคบกับเขา

รักครั้งแรกที่เป็นรักจริงจังสำหรับเธอ ผู้ชายคนแรกที่เธอปล่อยตัวปล่อยใจให้เขาทุกอย่าง สุดท้ายเขาก็แค่เสือผู้หญิงที่รู้วิธีทำให้ผู้หญิงอย่างเธอเชื่อและหลงใหลกับเขาจนไม่สนใจอะไร

สุดท้ายก็หนีไม่พ้นความเสียใจแบบนี้