รุ่นพี่อยากตาย

หลังจากเหตุการณ์แรงดันหัวใจ 0.005 บาร์” ผ่านไปได้สองวัน ผมก็แทบจะไม่กล้าเดินผ่านตึกศิลปะกรรมอีกเลย เพราะตั้งแต่วันนั้นก็มีรูปที่บาสวาดถูกแชร์เต็มเพจคณะศิลปะพร้อมแคปชัน

“แรงบันดาลใจจากคนจริงที่มีเกียร์ในใจ (และหัวใจในอารมณ์)"

"แม่ง"

“มึงดังแล้วเว้ยภาค” เสียงพระเอกเพื่อนรักของผมทักขึ้นพร้อมรอยยิ้มล้อเลียน

“ดังพ่อง มึงรู้ไหมว่านักศึกษาศิลฯ มองกูยังไงตอนนี้”

“มองแบบคนมีแรงบันดาลใจไง”

“มึงยิ้มอะไรของมึงเนี่ยไอ้พระเอก!”

พระเอกยังไม่ทันจะตอบ เสียงโทรศัพท์ของผมก็ดังขึ้นชื่อที่โชว์เด่นหราบนจอคือไอ้บาส

ผมกดรับแบบไม่ทันคิด

“อะไรอีก”

“พี่ภาคว่างไหมพรุ่งนี้มาช่วยเป็นแบบให้ผมหน่อย"

“ไม่!”

“เดี๋ยวมีพีทกับพระเอกมาช่วยดูงานด้วยนะ จะได้ไม่เกร็งไง”

“ก็บอกว่าไม่...พีทกับพระเอก?”

“ใช่ครับ เขาตอบตกลงแล้วนะ”

“ไอ้...”

“อย่ามองกูแบบนั้น มันเป็นงานมึงช่วยเพื่อนของแฟนเพื่อนหน่อยเหอะ”

“กูจะฆ่าพวกมึง!”

วันรุ่งขึ้นผมก็ถูกลากมาที่ห้องสตูดิโอศิลปะจนได้บาสยืนอยู่กลางห้อง ใส่เสื้อยืดเปื้อนสี กับกางเกงขาสั้นที่ดู...

("ทำไมต้องใส่ขาสั้นขนาดนั้นวะ")

ผมพยายามมองไปทางอื่น แต่พระเอกกับพีทนั่งหัวเราะคิกคักอยู่ตรงมุม

“พี่ภาควันนี้ผมจะวาดพี่ในธีมความขัดแย้งระหว่างเกียร์กับหัวใจ”

“มึงจะวาดหรือจะล้อกูกันแน่”

“ก็ทั้งสองอย่างนั่นแหละ”

พีทหันมาหาพระเอกแล้วกระซิบชิดหู

“ดูดินี่มันจะเป็นนิทรรศการศิลปะกวนตีนแห่งปีได้เลยนะ”

พระเอกยิ้มน้อย ๆ ก่อนตอบพีท

"เรียกว่าความรักแบบแรงดันต่ำจะเหมาะกว่านะ”

“พวกมึง!” ผมหันไปด่าเพื่อนแต่ก็โดนบาสสวนกลับด้วยเสียงใส ๆ

“พี่ภาคหันมาทางนี้ก่อนเดี๋ยวพู่กันหลุดระยะ”

“ไม่ต้องวัดระยะอะไรมึงแล้ว!”

บาสหัวเราะคิกคัก

“งั้นเดี๋ยวผมวัดด้วยสายตาก็ได้ครับ...ใกล้ ๆ แบบนี้”

บาสมันก้าวเข้ามาใกล้จนผมแทบหายใจไม่ทั่วปอดพระเอกกับพีทนี่แทบจะกลั้นหัวเราะไม่อยู่

“อย่าเข้ามาใกล้กูขนาดนั้น!”

“กลัวระยะหัวใจเพี้ยนเหรอครับ?”

พีทพ่นเสียงหัวเราะดังลั่น

“โอ๊ย กูชอบคู่นี้!”

“นี่แหละแรงบันดาลใจของศิลปิน ภาคมึงคือมิวส์เว้ย” พระเอกแซวเพื่อน ซึ่งปกติแล้วไม่ใช่นิสัยที่จะเผยออกมาง่าย ๆ แต่เพราะการมีพีทอยู่ใกล้ ๆ ทำให้เขาเริ่มเหมือนพีทเข้าไปทุกที

“กูไม่ใช่มิวส์แต่คือตัวประกัน!” ผมตะโกนกลับทันที

บาสหัวเราะเสียงใส ก่อนจะพูดเบา ๆ

“งั้นตัวประกันก็อย่าหนีล่ะครับ...ผมยังวาดไม่เสร็จ”

ผ่านไปเกือบชั่วโมง ผมก็ยืนอยู่กลางห้องในท่าทางที่น่าอายที่สุดในชีวิต บาสตั้งใจวาดส่วนผมนี่เมื่อยจนอยากจะหลับ

พอเสร็จมันก็ยื่นรูปมาให้ดู...ภาพนั้นเป็นผมในชุดช็อป มือถือเกียร์ไว้กลางอก แต่ในเกียร์นั้นสะท้อนภาพของหัวใจสีแดงจาง ๆ ข้างล่างมีตัวหนังสือเขียนไว้ว่า

“บางครั้งแรงขับเคลื่อนที่แท้จริง ไม่ใช่เครื่องยนต์...แต่เป็นหัวใจ”

ห้องทั้งห้องเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่พระเอกจะพูดขึ้น

“เออ มึง...วาดดีว่ะ”

“ใช่ ดูอบอุ่นแปลก ๆ นะ” พีทเสริมต่อ

ส่วนผม...พูดไม่ออก

“ขอบคุณนะพี่ภาคที่ยอมให้วัดระยะหัวใจ...ถึงมันจะน้อยกว่า 0.005 คะแนน แต่ผมว่าวันนี้มันใกล้ขึ้นเยอะเลย”

“...”

“มึงพูดแบบนี้อีกที กูจะถอดเกียร์ฟาดหัวมึงบาส”

“ฮ่าฮ่าฮ่า พี่ภาคหน้าแดงอีกแล้ว~”