ระยะหัวใจรุ่นพี่วิศวะ

#ภาค

​"นี่กูเป็นคนรับของใครได้ง่ายขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่วะ" ผมสบถกับตัวเอง เดินเร็ว ๆ ขึ้นไปบนห้องพักแล้วโยนกล่องข้าววางไว้บนโต๊ะทำงานอย่างไม่ใยดี

"บ่นอะไรของมึงภาค" ไอ้เพื่อนรักของผมทักท้วง

"เรื่องของกู"

"ไอ้ห่านี่ ตอบกวนตีน"

"ไปกินรังแตนที่ไหนมาวะ"

"แล้วนี่มึงมาห้องกูทำไม?"

"ก็มาปกติของกูไหมล่ะ"

พระเอกมันด่าผม แต่ไม่สนใจมันหรอกครับ ผมเดินเลี่ยงออกมาแล้วนั่งลงพร้อมกับความคิดบางอย่าง

​หนึ่งไม้บรรทัด 0.005 คะแนน มันเป็นตัวเลขที่ไร้สาระที่สุดเท่าที่เคยได้ยินมาในชีวิตวิศวะฯ ของผม แต่ทำไมมันถึงดังก้องอยู่ในหัวไม่หยุดวะ!

ผมนั่งลงที่เก้าอี้ เปิดแล็ปท็อปเพื่อจะเคลียร์แบบที่ค้างไว้ แต่สมาธิทั้งหมดกลับพุ่งไปที่กล่องข้าวรูปเกียร์ข้าง ๆ ผมคว้ามันมาเปิดดูอีกครั้ง ไข่ดาวถูกทอดอย่างตั้งใจจริง ๆ และเส้นรอบวงของเกียร์ก็ดูถูกคำนวณมาอย่างดีดูเหมือนการวาดภาพที่ทำจากวัตถุดิบอาหารที่มันคุยโวไว้จริง ๆ

"กินข้าวอิ่มแล้วกูไปก่อนนะภาค" พระเอกเพื่อนรักมันแหกปากบอก

"เออ!" แล้วผมก็กระแทกเสียงขานรับอย่างหงุดหงิด

"​บ้าเอ๊ย!" ผมตัดสินใจลุกไปอาบน้ำเพื่อล้างความหงุดหงิด

พอล้มตัวลงบนเตียงหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเพื่อจะเช็กข่าวสาร เผื่อมีเรื่องโปรเจกต์ด่วนเข้ามา แถบแจ้งเตือนด้านบนก็เด้งขึ้นมาอย่างไม่ให้เกียรติความสงบของผมเลยแม้แต่น้อย

​Bas.Artist: กำลังไลฟ์สด: "วาดแฟนทิพย์ Ep.113: ต้อนรับ 0.005 คะแนนใหม่ของพี่ภาคสุดที่รัก"

​มือที่กำลังจะปัดทิ้งชะงักค้างทันที

"​Ep.113? มันหมายความว่าไอ้เด็กบ้านี่ไลฟ์สดวาดรูปกูมาแล้วกว่าร้อยครั้ง แล้วทำไมมันต้องใช้ชื่อไลฟ์แบบนี้ด้วยวะ!"

ผมกดเข้าไปดูไลฟ์สดนั้นทันทีด้วยอย่างไม่สบอารมณ์อยากจะเข้าไปคอมเมนต์ด่าให้รู้แล้วรู้รอดไปเลย

ในไลฟ์สด​เสียงสดใสของไอ้บาส ดังออกมาจากลำโพง มันอยู่ในชุดเสื้อยืดสบาย ๆ นั่งอยู่หน้าขาตั้งวาดภาพ พร้อมรอยยิ้มที่ผมเริ่มจะยอมรับว่ามันดูน่ารักจริง ๆ

​"สวัสดีครับทุกคน! วันนี้มาไลฟ์ดึกหน่อยนะครับ เพราะเพิ่งกลับมาจากปฏิบัติการลดระยะหัวใจรุ่นพี่วิศวะมานี่เอง" บาสพูดพลางหัวเราะคิกคัก

"วันนี้ประสบความสำเร็จมากนะครับ พี่ภาคยอมให้บาสวัดระยะได้ตั้งสามสิบเซนติเมตร ถือว่าใกล้ชิดมากขึ้น 0.005 คะแนนแล้วครับ"

ผมอ่านคอมเมนต์ที่วิ่งอยู่ด้านข้างจอ

'น้องบาสสู้ๆ!'

'พี่ภาคคือที่สุดของสายซึนค่ะ!'

'อยากเห็นรูปที่วาดแล้ว!''

"​ไอ้พวกบ้านี่ก็เชียร์กันเข้าไป" ผมบ่นแทรก

​"โอเคครับ! เพื่อเป็นการฉลอง 0.005 คะแนน บาสจะขอวาดรูปพี่ภาคคนล่าสุด ที่เพิ่งได้เห็นมากับตา..."

​บาสเริ่มลงมือวาดด้วยพู่กันและสีน้ำอย่างรวดเร็ว ภาพที่ปรากฏบนกระดาษคือใบหน้าของผม ที่กำลังทำหน้าบึ้งตึง คิ้วขมวดเป็นปม มีเหงื่อเม็ดเล็กๆ เกาะที่ขมับ

​สิ่งที่ทำให้ผมถึงกับพ่นลมหายใจออกมาคือ บาสวาดกล่องข้าวผัดแกงเขียวหวานวางอยู่ข้างๆ ใบหน้าของผมอย่างชัดเจน และมีลูกศรชี้ไปที่ไข่ดาวรูปเกียร์ พร้อมคำที่มันเขียนกำกับไว้ พี่ภาคกินล่ะสิ ดูออกนะ

"​ไอ้เด็กบ้า! ใครบอกว่ากูกินวะ?!"

​มือผมเลื่อนไปที่ช่องคอมเมนต์อย่างรวดเร็ว พิมพ์คำว่า ใครบอกว่ากูกิน! กูแค่จะเอาไปทิ้งที่บ้าน

​แต่ก่อนจะกดส่งผมหยุดมือทันทีเมื่อนึกได้

"​ไอ้เด็กนั่นจะรู้ว่ากูกำลังดูไลฟ์อยู่ ​ไม่ได้ ๆ ห้ามคอมเมนต์เด็ดขาด" จากนั้นผมจึงลบข้อความ แล้ววางโทรศัพท์ลงข้าง ๆ พลางเอนหลังพิงหัวเตียง

​"นี่กู...กำลังทำบ้าอะไรอยู่เนี่ย" ผมพึมพำกับตัวเอง

พยายามเบนสายตาไปที่เพดาน แต่เสียงหัวเราะของบาส และเสียงพู่กันที่ครูดกับกระดาษยังคงดังออกมาจากโทรศัพท์

ผมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอีกครั้ง เลื่อนดูคอมเมนต์ของคนอื่น แล้วเงียบอยู่ครู่หนึ่ง ผมยังคงเปิดไลฟ์นั้นทิ้งไว้ มองบาสพูดคุย วาดรูป และยิ้มอย่างมีความสุข...

"มันดูมีความสุขจริง ๆ ว่ะ แค่วาดรูปคนอื่นก็มีความสุขได้ขนาดนี้เลยเหรอวะ? แล้วทำไมกูถึงต้องมานั่งดูมันมีความสุขด้วยวิธีบ้าๆ แบบนี้ด้วย"

​เวลาผ่านไปสิบห้านาที เสียงของบาสกล่าวอำลาผู้ติดตาม

"เจอกันใหม่พรุ่งนี้นะครับทุกคนบาสต้องไปเตรียมงานศิลปะชิ้นต่อไปให้พี่ภาคแล้ว บ๊ายบาย!" จากนั้นบาสก็ปิดไลฟ์ไป

ผมเลื่อนดูคอมเมนต์สุดท้ายที่ยังค้างอยู่ในหน้าจอก่อนจะปิดแอปฯ ลงอย่างช้าๆ

"​ไอ้บาส..." ผมสบถในใจครั้งสุดท้าย

ผมรู้ตัวดีดูไลฟ์สดของไอ้เด็กตื้อคนนั้นจนจบจริงๆ ​และภาพล้อเลียนนั้น ถึงจะดูน่าหงุดหงิด แต่มันก็เป็นรูปเดียวของผมที่ถูกวาดขึ้นมาด้วยความตั้งใจ จนเผลอคิดไปว่ามันก็ไม่ได้น่าเกลียดอย่างที่คิดเสียด้วยสิ