ตอนที่ 6 ตอบแทนซาลาเปา

หลินเยี่ยนเยว่ตื่นแต่เช้าเหมือนอย่างทุกวัน หรืออาจจะตื่นเช้ากว่าทุกวันเสียด้วยซ้ำ เผลอเพียงชั่วอึดใจ นางก็ข้ามมิติมาอยู่ในร่างเดิมในอดีตชาติของตนเองร่วมเดือนแล้ว

ชีวิตในบ้านตระกูลหลินยังคงดำเนินไปอย่างกระท่อนกระแท่น หลิวซื่อและหลินชวงยังคงหาเรื่องจิกกัดนางทุกครั้งที่มีโอกาส แต่ด้วยไหวพริบและระบบปากแจ๋วที่คอยเป็นกุนซือและตัวป่วน ทำให้หลินเยี่ยนเยว่เอาตัวรอดมาได้ทุกครั้ง

กิจวัตรประจำวันของนางเปลี่ยนไปจากการตรากตรำทำงานบ้านหนัก ๆ มาเป็นการแอบออกไปที่สวนผักท้ายหมู่บ้านตั้งแต่ฟ้ายังไม่สาง โดยอ้างว่าจะไปเร่งฟื้นฟูที่ดินเพื่อปลูกผักขาย แต่ความจริงแล้วนางมีจุดประสงค์อื่นแอบแฝง

ในตะกร้าสานใบเก่าที่นางสะพายหลังมา มีแป้งสาลีที่นางแอบแบ่งออกมาจากเสบียงในมิติ ผสมกับไข่ไก่ป่าและต้นหอมซอยที่หาได้แถวนั้น วันนี้นางตั้งใจจะทำแป้งจี่ต้นหอมร้อน ๆ ส่งกลิ่นหอมฉุยจนน้ำลายสอ

เป้าหมายไม่ใช่ใครที่ไหน แต่คือนายพรานหนุ่มผู้มีพระคุณคนนั้น ก็บอกแล้วว่าในโลกใบนี้ คนที่ดีกับนางตั้งแต่วันที่ข้ามมิติมาก็คือนายพรานผู้นั้น นางเองก็จดจำเอาไว้แล้ว แต่ก็แปลกนักเหตุใดนางในชาติเดิม ถึงไม่เคยเจอคนผู้นี้ อาจเพราะนางคนเดิมอ่อนแอเอาแต่ก้มหัวกระมัง

เมื่อเดินมาถึงชายป่าบริเวณตีนเขา ร่างสูงใหญ่ของเซียวจวินเหอที่สะพายธนูกำลังเดินขึ้นเขา หญิงสาวรีบวิ่งตามไปและเรียกเอาไว้

“พี่ชายเซียว พี่ชายเซียวเจ้าคะ หยุดก่อน”

เซียวจวินเหอชะงักฝีเท้า เขาหันกลับมามองตามเสียงเรียก ใบหน้าคมเข้มที่มีรอยแผลเป็นจาง ๆ ยังคงเรียบเฉยดุจน้ำแข็ง ดวงตาคมกริบกวาดมองหญิงสาวร่างเล็กที่วิ่งกระหืดกระหอบตามมา

“มีอะไร” เขาเอ่ยถามเสียงห้วน

หลินเยี่ยนเยว่รีบหยิบห่อผ้าที่ห่อแป้งจี่ร้อน ๆ ออกมาจากตะกร้า ยื่นไปตรงหน้าเขา “ข้าทำแป้งจี่ต้นหอมมาให้เจ้าค่ะ รับไว้ทานรองท้องนะเจ้าคะ”

ชายหนุ่มมองห่อผ้าสลับกับใบหน้าของนาง คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันเล็กน้อย “ให้ข้าทำไม”

“ก็เพื่อตอบแทนเรื่องซาลาเปาสองลูกวันนั้นไงเจ้าคะ ที่ท่านช่วยข้าจากเถ้าแก่หวัง แล้วยังให้ซาลาเปาข้ากินอีก” หลินเยี่ยนเยว่อธิบายด้วยรอยยิ้ม

เซียวจวินเหอนิ่งไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังใช้ความคิด ก่อนจะเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “ข้าลืมไปแล้ว” เขาขยับตัวทำท่าจะเดินต่อ “เรื่องเล็กน้อย แค่ซาลาเปาสองลูก ไม่ต้องเก็บมาใส่ใจ ข้าไม่ได้ต้องการสิ่งตอบแทน”

“ไม่ได้เจ้าค่ะ บุญคุณต้องทดแทน” หลินเยี่ยนเยว่ไม่ยอมแพ้ นางอาศัยจังหวะที่เขาเผลอ คว้ามือใหญ่ที่หยาบกร้านจากการจับอาวุธของเขาขึ้นมา แล้วยัดห่อแป้งจี่ใส่มือเขาอย่างรวดเร็ว

“รับไปเถอะเจ้าค่ะ ถือว่าเป็นน้ำใจของข้า แป้งจี่นี่ข้าตั้งใจทำสุดฝีมือเลยนะ ตอนนี้ยังร้อน ๆ อยู่ รีบกินให้อร่อยนะเจ้าคะ”

พูดจบนางก็ไม่รอให้เขาปฏิเสธ หรือส่งคืน หญิงสาวรีบหันหลังแล้วออกแรงวิ่งแน่บกลับไปทางสวนผักทันที ทิ้งให้เซียวจวินเหอยืนถือห่อผ้าอุ่น ๆ อยู่ป่าเพียงลำพัง

ชายหนุ่มมองตามร่างเล็กที่วิ่งหายลับไป ก่อนจะก้มลงมองห่อผ้าในมือ กลิ่นหอมของต้นหอมและไข่เจือจางออกมาแตะจมูก มุมปากที่มักจะเหยียดตรงกระตุกขึ้นเล็กน้อยจนแทบมองไม่เห็น

เช้าวันต่อมาหลินเยี่ยนเยว่ก็ยังคงมาดักรอเขาที่เดิมพร้อมกับอาหารชนิดใหม่ คราวนี้เป็นหมั่นโถวฟักทองสีเหลืองนวล แต่วันนี้นางกลับไม่ต้องเป็นฝ่ายวิ่งตาม

เพราะเซียวจวินเหอยืนรออยู่แล้ว

ทันทีที่เห็นหน้านาง เขาก็โยนบางอย่างมาให้ นางรีบรับไว้ด้วยความตกใจ มันคือไก่ฟ้าตัวอ้วนพีสองตัวที่ถูกมัดขาไว้อย่างดี

“พี่ชายเซียว นี่คือ...” นางมองไก่ฟ้าในมือตาโต

“แลกกัน” เขาพูดสั้น ๆ สายตามองไปที่ตะกร้าของนาง “ข้าไม่ชอบติดค้างใคร เมื่อวานเจ้าให้แป้งจี่ วันนี้ข้าให้เนื้อ”

หลินเยี่ยนเยว่หลุดขำออกมาเบา ๆ กับความซื่อตรงของเขา “แต่ไก่ฟ้าสองตัวนี้ราคาแพงกว่าแป้งจี่ของข้าตั้งเยอะนะเจ้าคะ ข้าได้กำไรเห็น ๆ”

“เจ้าตัวผอมแห้งเกินไป” เซียวจวินเหอเอ่ยเสียงเรียบ พลางยื่นมือมารับหมั่นโถวฟักทองจากมือนางไปถือไว้เองอย่างเป็นธรรมชาติ “กินเนื้อเสียบ้าง จะได้มีแรง... เอาไว้เถียงแม่เลี้ยง” ริมฝีปากเขากระดกขึ้น ยังจำได้ดีถึงวาจาดุเดือดไล่ต้อนจนคนไร้ทางสู้ของนาง

เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นในหัวของหลินเยี่ยนเยว่อย่างกะทันหัน จนร่างผอมบางสะดุ้งโหยง

(ตรวจพบพฤติกรรมสายเปย์ของเป้าหมาย ระบบประเมินว่าการลงทุนด้วยแป้งจี่ห้าอีแปะ ได้ผลตอบแทนเป็นไก่ฟ้าห้าสิบอีแปะ ช่างเป็นการค้าที่คุ้มค่าจริง ๆ โฮสต์ควรรีบเก็บเข้ามิติด่วน ก่อนที่เขาจะเปลี่ยนใจ)

“ขอบคุณเจ้าค่ะพี่ชายเซียว ท่านนี่... ปากร้ายใจดีจริง ๆ” เซียวจวินเหอพยักหน้า ก่อนจะหันหลังเดินกลับไปไม่สนใจนางอีก

หลินเยี่ยนเยว่ยิ้มกว้างจนเต็มใบหน้า นางรีบเก็บไก่ฟ้าเข้าสู่มิติเพื่อซ่อนจากสายตาคนภายนอก

นับจากวันนั้น การแลกเปลี่ยนเสบียงอาหารระหว่างหญิงสาวชาวบ้านกับนายพรานหนุ่มผู้เย็นชา ก็กลายเป็นกิจวัตรประจำวันที่เกิดขึ้นเงียบ ๆ ท่ามกลางป่าเขาและลำธารที่งดงาม โดยที่ทั้งสองไม่รู้เลยว่า ความสัมพันธ์ที่เริ่มจากซาลาเปาเพียงสองลูก กำลังจะถักทอเกี่ยวพันกันแน่นแฟ้นขึ้นเรื่อย ๆ

ทว่าความลับไม่มีในโลก โดยเฉพาะในบ้านที่มีคนขี้สงสัยและมีเด็กตะกละที่จมูกไวยิ่งกว่าสุนัขล่าเนื้อ