ตอนที่ 5 มารยาหญิงกับยาวิเศษ

คำประกาศก้องของหลินเยี่ยนเยว่ทำให้บรรยากาศในลานบ้านเงียบกริบไปชั่วพริบตา หลินเฉิงมองบุตรสาวคนโตสลับกับภรรยาใหม่ด้วยแววตาสับสน ความเชื่อมั่นในตัวหลิวซื่อที่เคยมีเต็มเปี่ยมเริ่มสั่นคลอน เพราะหลักฐานเรื่องกำไลหยกของอดีตภรรยาผู้เป็นที่รัก มันชัดเจนจนยากจะปฏิเสธได้

หลิวซื่อเห็นท่าไม่ดี นางรู้จักสามีนางดีกว่าผู้ใด หลินเฉิงแม้จะรักนาง แต่เขาก็ยังมีความรู้สึกผิดต่อหยุนรุ่ยหลาน ภรรยาเก่าฝังอยู่ในใจลึก ๆ หากปล่อยให้หลินเยี่ยนเยว่ขุดคุ้ยเรื่องนี้ต่อไป ความลับเรื่องเงินทองที่นางยักยอกไว้อาจจะถูกเปิดเผยจนหมดเปลือก

ในเมื่อใช้เหตุผลสู้ไม่ได้ ก็ต้องใช้มารยา!!!

“ฮึก ท่านพี่...” หลิวซื่อส่งเสียงสะอื้นไห้ ร่างกายอวบอัดเริ่มโอนเอนราวกับต้นไม้ไร้ราก มือไม้อ่อนปวกเปียกยกขึ้นกุมหน้าอก

“ข้าทำเพื่อครอบครัวมาตลอด แต่กลับถูกลูกเลี้ยงมองเจตนาเป็นร้าย ข้า... ข้าเสียใจเหลือเกิน โอ๊ย... หัวใจข้า”

“เหมยเซียง!! เจ้าเป็นอะไรไป” หลินเฉิงร้องเสียงหลง รีบถลันเข้าไปรับร่างของภรรยาที่ทำท่าจะล้มพับลงไปกองกับพื้นหิมะ

“ท่านแม่!!!” หลินชวงกรีดร้องเสริมบทบาท รีบวิ่งเข้าไปบีบนวดแขนขาให้มารดาด้วยความรู้งาน

“ท่านแม่เป็นโรคหัวใจกำเริบแน่ ๆ เลยเจ้าค่ะ พี่ใหญ่ เพราะท่านคนเดียว ท่านบีบคั้นท่านแม่จนท่านแม่เป็นลมไปแล้ว เห็นหรือไม่ หากท่านแม่เป็นอะไรไป ข้าจะไม่ให้อภัยท่านเลย!”

หลิวซื่อหลับตาพริ้ม หายใจรวยรินอยู่ในอ้อมแขนสามี ปากพึมพำเสียงแผ่ว “ท่านพี่... อย่าดุลูกเลย ข้าผิดเอง... ข้ามันร่างกายไม่ดี อึก...”

หลินเฉิงหน้าถอดสี ทำอะไรไม่ถูก ความโกรธเคืองเมื่อครู่หายวับไป เหลือเพียงความห่วงใยในตัวภรรยา “ทำใจดี ๆ ไว้ ข้าจะไปตามหมอ ชวงเอ๋อร์ดูแลแม่เจ้าไว้ พ่อจะรีบไป!”

“ไม่ต้องหรอกเจ้าค่ะท่านพ่อ”

เสียงเรียบเย็นของหลินเยี่ยนเยว่ดังขัดขึ้น นางยืนกอดอกมองดูละครฉากนี้ด้วยแววตาขบขันระคนสมเพช “แค่ท่านน้าหลิวเสียใจจนเป็นลม ไม่จำเป็นต้องถึงมือท่านหมอหรอกเจ้าค่ะ เปลืองเงินทองเปล่า ๆ อีกอย่างกว่าท่านพ่อจะวิ่งไปกลับ หมู่บ้านเรากับตัวอำเภอไกลก็ไกลมาก กว่าจะกลับท่านน้าคงขาดใจตายแล้ว”

“เจ้าลูกอกตัญญู!!!” หลินเฉิงตวาดลั่น “แม่เจ้าเป็นเช่นนี้แล้ว เจ้ายังสาปแช่งนางอีก”

“ไม่ได้สาปแช่งเจ้าคะ ข้าก็แค่อยากช่วย ท่านพ่อข้ามียาดี” หลินเยี่ยนเยว่ยิ้มมุมปาก

“เมื่อครู่ตอนที่ข้าไปทวงสินเดิม ท่านลุงหลี่ได้มอบ ยาวิเศษจากหมอเทวดาที่ผ่านทางมาให้ข้าติดตัวไว้พอดี สรรพคุณยอดเยี่ยม ปลุกคนที่เป็นลมให้ตื่นได้ในชั่วพริบตาเดียว”

นางแอบอ้างชื่อลุงหลี่อย่างหน้าตาเฉย พลางกำหนดจิตเรียกใช้งานระบบร้านค้าทันที

(ภารกิจเร่งด่วน ปลุกหลิวซื่อจากอาการแกล้งตาย ทางเลือก ซื้อแอมโมเนียเข้มข้นสูตรพิเศษราคา 2 แต้มความฉลาด สรรพคุณ กลิ่นรุนแรงระดับทำลายล้างโพรงจมูก ปลุกช้างที่หลับให้ตื่นได้ รับประกันผล 100% คำเตือน ผู้ใช้ควรกลั้นหายใจขณะเปิดขวด)

‘ซื้อ!!!’ หลินเยี่ยนเยว่สั่งการในใจ

วูบ... ขวดกระเบื้องเคลือบใบเล็กปรากฏขึ้นในมือของนางอย่างแนบเนียน ภายใต้แขนเสื้อสั้นจนเห็นข้อมือหลินเยี่ยนเยว่เดินเข้าไปหาหลิวซื่อที่แกล้งหลับตาคล้ายเป็นลมจริง ๆ

“ท่านพ่อ หลบทางหน่อยเจ้าค่ะ ยานี้ต้องให้ดมใกล้ ๆ ถึงจะได้ผลชะงัด”

หลินเฉิงลังเลเล็กน้อย แต่เมื่อเห็นท่าทางมั่นใจของลูกสาว ประกอบกับความเป็นห่วงภรรยา เขาจึงยอมขยับออกห่าง

“เจ้าแน่ใจนะว่ารักษาได้”

“รับรองเจ้าค่ะ ตื่นเต็มตาแน่นอน” หลินเยี่ยนเยว่นั่งยอง ๆ ลงข้างหลิวซื่อ นางก้มลงกระซิบที่ข้างหูแม่เลี้ยงเบาๆ ให้ได้ยินกันแค่สองคน

“ท่านน้าหลิว... หากท่านไม่ตื่นตอนนี้ ข้าเกรงว่ายาขวดนี้อาจจะหกใส่จมูกท่านจนแสบไหม้ไปหมดนะเจ้าคะ”

หลิวซื่อที่แกล้งหลับอยู่กระตุกคิ้วเล็กน้อย แต่ยังคงกัดฟันแกล้งตายต่อไป นางไม่เชื่อหรอกว่าเด็กบ้านนอกอย่างหลินเยี่ยนเยว่จะมียาวิเศษจริง คงแค่ขู่ให้กลัวเท่านั้นแหละ

“ในเมื่อท่านไม่ตื่น ข้าคงต้องลงมือรักษา” หลินเยี่ยนเยว่ดึงจุกไม้ก๊อกออก กลิ่นฉุนกึกของแอมโมเนียสูตรเข้มข้นพุ่งกระจายออกมาทันทีราวกับอากาศที่เป็นพิษ

ขนาดหลินเฉิงที่อยู่ห่างออกไปสองก้าวยังต้องเบือนหน้าหนีเพราะความแสบจมูก แล้วหลิวซื่อที่โดนจ่อที่ปลายจมูกจะรอดพ้นได้อย่างไร

“แค่ก ๆ ๆ โอ๊ย!! เหม็น... เหม็นตายแล้ว” หลิวซื่อเด้งตัวลุกขึ้นพรวด นางสำลักหน้าดำหน้าแดง น้ำหูน้ำตาไหลพรากเพราะความระคายเคือง

“จะ... เจ้าเอาอะไรมาให้ข้าดม กะจะฆ่าข้าให้ตายหรือนังเด็กเหลือขอ แค่ก ๆ”

“อ้าว ฟื้นแล้วหรือเจ้าคะ” หลินเยี่ยนเยว่ทำหน้าซื่อตาใส รีบปิดจุกขวดเก็บเข้าอกเสื้อ “ท่านพ่อดูสิเจ้าคะ ยานี้วิเศษจริง ๆ ดมปุ๊บหายปั๊บ ลุกขึ้นมามีเรี่ยวแรงได้เหมือนเดิม เสียงด่าดังฟังชัด แข็งแรงกว่าคนปกติเสียอีก”

หลินเฉิงมองภรรยาที่นั่งหอบหายใจด้วยความงุนงง เมื่อครู่ยังทำท่าเหมือนจะขาดใจตาย แต่พอดมยาปุ๊บกลับลุกขึ้นมาโวยวายได้ทันที แถมสีหน้าก็ดูมีเลือดฝาด ไม่เหมือนคนป่วยโรคหัวใจเลยสักนิด

“เหมยเซียง... เจ้า... เจ้าหายแล้วหรือ” หลินเฉิงถามเสียงเบาอย่างระมัดระวัง

“เมื่อกี้เจ้าบอกว่าเจ็บหัวใจ...”

หลิวซื่อชะนิ่ง เพิ่งรู้ตัวว่าเสียอาการ นางรีบเอามือกุมขมับอีกครั้ง แต่คราวนี้มันดูไม่เนียนเสียแล้ว เพราะคราบน้ำตาจากการสำลักกลิ่นแอมโมเนียมันยังเอ่อล้นเต็มหน้า

“เอ่อ... ท่านพี่ ข้า... ข้าดีขึ้นแล้วเจ้าค่ะ ยาของเยี่ยนเยว่แรงจริง ๆ ดมแล้ว... หายใจโล่งเลย” นางกัดฟันพูด ทั้งที่ในใจอยากจะฉีกอกนังเด็กชั่วใจจะขาด

หลินเยี่ยนเยว่ลุกขึ้นยืน ปัดฝุ่นที่กระโปรงเบา ๆ “ในเมื่อท่านน้าหายดีแล้ว ท่านพ่อก็คงหมดห่วง... เช่นนั้นเรามาคุยเรื่องความจริงกันต่อดีไหมเจ้าคะ”

หลิวซื่อรีบเกาะแขนสามีแน่น “ท่านพี่ ข้าเพลียเหลือเกิน... ข้าอยากพักผ่อน เรื่องอื่นเอาไว้คุยกันวันหลังเถอะนะเจ้าคะ”

หลินเฉิงมองหน้าลูกสาวที่ดูเปลี่ยนไปเป็นคนละคน เขารู้สึกได้ถึงความเด็ดเดี่ยวและฉลาดเฉลียวที่ไม่เคยเห็นมาก่อน แต่เมื่อหันมาเห็นสายตาอ้อนวอนของภรรยา เขาก็ใจอ่อนยวบ

“เอาเถอะ ๆ วันนี้พอแค่นี้ก่อน เยว่เอ๋อร์... เจ้าเองก็กลับเข้าห้องไปเสีย มีเรื่องอะไรเอาไว้พูดกับพรุ่งนี้ก็ไม่สาย”

หลินเยี่ยนเยว่ไม่ได้คาดหวังให้พ่อตาสว่างในวันเดียวอยู่แล้ว แค่ได้ปั่นป่วนจนหลิวซื่อเสียทรงก็นับว่าคุ้มค่า

“เจ้าค่ะท่านพ่อ ข้าเองก็เหนื่อยมาทั้งวันแล้ว ขอตัวไปพักผ่อนก่อน ส่วนเรื่องข้าวสาร เรื่องเงินทอง และเรื่องความยุติธรรมในบ้านหลังนี้ ข้าหวังว่าท่านพ่อจะเก็บไปไตร่ตรองให้ดี”

นางทิ้งท้ายไว้เพียงเท่านั้น ก่อนจะหันหลังเดินกลับเข้าห้องนอนของตนไป ทิ้งให้สี่คนพ่อลูกอยู่กันตามครอบครัวตนเอง ส่วนนางนะหรือไม่ใช่นานแล้ว

(ภารกิจสำเร็จ เปิดโปงมารยาหลิวซื่อ รางวัล แต้มความสะใจ +20 และ ปลดล็อกร้านค้าหมวดเครื่องมือเกษตร ระดับ 1 แถมฟรี เมล็ดพันธุ์ผักกาดขาวพันปี 1 ถุง ล้อเล่นน่า แค่ผักกาดขาวธรรมดา แต่โตไวนะขอบอก)

เมื่อกลับเข้ามาในห้อง หลินเยี่ยนเยว่ถอนหายใจยาว นางรู้ดีว่าศึกนี้ยังไม่จบ หลินเฉิงอาจจะเริ่มสงสัย แต่เขายังรักหลิวซื่อมาก คงต้องใช้เวลาอีกสักพักกว่าจะทำให้เขาตาสว่างได้หมดจด

“แต่ช่างเถอะ...” นางลูบกล่องสมบัติและขวดแอมโมเนียในอกเสื้อ “อย่างน้อยวันนี้ ข้าก็ได้ประกาศสงครามแล้ว ใครกล้ามารังแกข้าอีก เตรียมตัวเจอดี!”

นางเอนตัวลงนอนบนเตียงแข็ง ๆ แต่หัวใจกลับรู้สึกเบาสบายกว่าทุกครั้ง พรุ่งนี้... นางจะเริ่มวางแผนสร้างฐานะ ด้วยของในมิติและสมบัติที่ทวงคืนมาได้ และที่สำคัญ นางต้องไปดูที่ดินสวนผักท้ายหมู่บ้าน ที่เป็นสินเดิมของแม่เสียหน่อย ว่าตอนนี้มันมีสภาพเป็นอย่างไร!

---------------------------