บทที่ 8 พระเอกจับนางร้าย?

ฟางเซียนที่กำลังเดินผ่านคุณหนูจางไป๋เยว๋ นางเอกของเรื่องอย่างเงียบๆ แววตาเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นว่านางเอกของเรื่องนี้หน้าตาเป็นเช่นไร

‘ดูซิว่า นางเอกในเรื่องตัวจริงจะงดงามขนาดไหน…’

แต่ยังไม่ทันได้สังเกตชัดๆ ร่างของนางก็ถูกกระชากลงน้ำอย่างแรง!

ฟางเซียนที่กำลังหล่นลงไปในน้ำได้แต่คิดในใจ ‘what the F_ck ตายอีกรอบแล้วหรอ’

"ปั้ก!" เสียงกระทบผิวน้ำดังลั่น สร้างความตกใจแก่ผู้คนรอบสระ

“คุณหนูฟางเซียนตกน้ำแล้ว!”

ฟางเซียนรีบพุ่งขึ้นจากใต้น้ำ สำลักน้ำไปสองเฮือก ผมเผ้ายุ่งเหยิง ชุดราคาแพงแนบเนื้อจนหมดสภาพ

ดวงตากลมโตสบเข้ากับนางเอกที่ยืนอยู่ริมสระ กอดอกพร้อมกับยกยิ้มมุมปาก แววตาเย้ยหยันแบบไม่ต้องพูดอะไรเลยสักคำ

“เจ้าทำอะไรของเจ้า” ฟางเซียนตะโกนเสียงแหบแห้ง อยากจะถามว่านางเอกทำไมมาผลักนางร้ายตกน้ำมิทราบ เนื้อหาในเรื่องชักจะมั่วขึ้นไปทุกวันแล้ว

“ข้าแค่ตกใจ” จางไป๋เยว๋กล่าวเสียงเรียบ ก่อนจะนึกถึงเรื่องเมื่อเช้าวันนี้

ย้อนกลับไปเมื่อเช้านี้ที่กระโจมท่านแม่ทัพที่ค่าย

จางไป๋เยว๋ในชุดทหารยืนอย่างเป็นระเบียบวินัยตามที่ได้ฝึกในค่ายทหาร

“ท่านแม่ทัพ ท่านเรียกข้ามามีเรื่องใดหรือเจ้าคะ?”

แม่ทัพใหญ่เพียงนั่งหน้านิ่งก่อนจะบอกว่า

“วันนี้ช่วงสายเจ้าจงกลับไปเป็นคุณหนูจางไป๋เยว๋ แล้วไปร่วมงานเลี้ยงน้ำชาขององค์ชายรอง ในงานต้องค่อยดูแลความปลอดภัยของคู่หมั้นข้า คุณหนูหม่าฟางเซียนเข้าใจไหม”

จางไป๋เยว๋เมื่อได้รับคำสั่งก็มองแม่ทัพใหญ่ด้วยสายตาไม่อยากจะเชื่อ ท่านแม่ทัพเนี่ยนะ จะห่วงใยคนอื่น? ท่านแม่ทัพที่แสนโหดเหี้ยมในสนามรบ และเย็นชาต่อคนรอบข้างคนนั้น

เมื่อแม่ทัพใหญ่รู้ว่าลูกน้องคนสนิทมองอย่างไงก็กระแอมไอครั้งหนึ่งแก้เขินที่โดนลูกน้องมองอย่างไม่เชื่อ

“ดูแลดีๆ คนนี้ว่าที่ฮูหยินของข้า ไม่ผิดแน่นอน” ท่านแม่ทัพสั่งเสียงเข้ม

“ได้เจ้าค่ะ”

ตัดภาพมาก่อนเกิดเหตุการณ์ดึงคุณหนูฟางเซียนลงน้ำ อยู่ดีๆแม่ทัพใหญ่ก็ส่งคนมาบอกรหัสลับ ซึ่งมีแต่คนในหน่วยลับของท่านแม่ทัพเข้าใจ ซึ่งแปลได้ว่า

‘ดึงตัวคุณหนูฟางเซียนลงน้ำ และ ทำท่าไม่แยแส ไม่ต้องช่วยอะไร อยู่เฉยๆก็พอ’

จางไป๋เยว๋งงกับคำสั่งใหม่ของท่านแม่ทัพ แต่รหัสลับนี้ก็มีเพียงท่านแม่ทัพและคนในหน่วยลับเท่านั้นรู้ไม่มีทางเป็นของปลอมแน่ นางก็เลยทำตามคำสั่ง แต่ในใจก็อดสงสารร่างบางที่ตกน้ำไม่ได้

‘โชคร้ายจริง มาเข้าตาท่านแม่ทัพ ไม่รู้อะไรซะแล้ว ท่านแม่ทัพเป็นคนที่ชอบอะไรแล้ว จะยึดติดสั่งนั้นเป็นอย่างมาก เรียกได้ว่าไม่มีวันย่อมปล่อยเด็ดขาด’

อย่าให้นางได้พูดเลย พูดแล้วขนลุกเพราะเคยอยู่กับท่านแม่ทัพตั้งแต่เด็ก รู้ว่าแม่ทัพใหญ่ซือหม่านหลงเป็นคนเช่นไร

กลับมาปัจจุบัน

เสียงผู้คนแตกตื่นยังดังอยู่ แต่ก่อนจะมีใครลงไปช่วยฟางเซียนในน้ำ ร่างสูงสง่าของแม่ทัพซือหม่านหลงก็ก้าวเข้ามาอย่างนิ่งเงียบ

เขาทอดสายตาไปยังร่างเปียกปอนในน้ำ ก่อนก้าวลงน้ำอย่างไม่ลังเล

แขนแกร่งตวัดรอบเอวฟางเซียน ดึงร่างเธอขึ้นมาพาดบ่าได้อย่างง่ายดายท่ามกลางเสียงฮือฮาของผู้คน

"ท่านแม่ทัพใหญ่ ท่านกำลังทำอะไร ลงไปช่วยคนแบบนั้น คุณหนูฟางเซียนอาจเสียหายได้" เสียงใครบางคนตะโกนลงไป

"ช่วยว่าที่ภรรยาข้าจากการจมน้ำ แล้วจะทำไม?" คำพูดนั้นชัดเจนจนเงียบทั้งบริเวณ แววตาไม่แยแสต่อผู้ใด

ฟางเซียนที่พึ่งพ้นจากน้ำ ปากกำลังพ่นน้ำที่สำลักออกมา ลำตัวของนางอยู่บนบ่าหนาของพระเอก ถึงกับพูดไม่ออก มือเล็กกำเสื้อของเขาแน่น ในใจกำลังหลั่งน้ำตาอย่างเงียบๆ

‘นี่มัน... ฉากฮีโร่ พระเอกจะช่วยนางเอกขึ้นมาจากน้ำ'

'เพียงแต่ว่าข้าไม่ใช่นางเอกแต่เป็นนางร้าย ช่วยผิดแล้วพระเอก T^T’

แม่ทัพซือหม่านหลงยืนอยู่กลางสายตาผู้คนนับสิบที่จับจ้องมายังเขากับหญิงสาว เสียงซุบซิบฮือฮาเริ่มดังขึ้น แต่ไม่มีสิ่งใดสามารถกลบรอยยิ้มมุมปากที่เผยอขึ้นเล็กน้อย ถ้าไม่ใช่คนช่างสังเกตยากที่จะมองเห็น ยกเว้นจางไป๋เยว๋ที่เห็นรอยยิ้มนั้นแล้ว ถึงกับขนลุก

“ข้าจะพานางกลับจวนไปเปลี่ยนชุด” แม่ทัพหนุ่มกล่าวอย่างเรียบเฉย แต่ในน้ำเสียงแฝงด้วยอำนาจที่ไม่มีใครกล้าคัดค้าน

ก่อนจะหมุนตัวพาฟางเซียนเดินจากไปต่อสายตาคนทั้งงาน โดยที่มีสายตาองค์ชายรองที่กำลังมองแฟนคลัับตัวน้อยด้วยความสงสารและเสียดาย เพราะเขารู้นิสัยญาติผู้พี่คนนี้ดี เฮ้อ สงสัยต้องทำใจซะแล้ว เขายังไม่ทันทำความรู้จักกับนางเลย โดนญาติผู้พี่มาชิงตัวไปซะแล้ว

ระหว่างทางในรถม้า

ฟางเซียนที่พึ่งจะได้หายใจหายคอจากเหตุการณ์ตกน้ำ ถึงกับต้องก้มหน้าหลบตาคนข้างกาย ใบหน้าแดงก่ำ ทั้งอาย ทั้งโมโห ทั้งสับสน

“ท่าน… ท่านแม่ทัพ! นี่มันอะไรกันเจ้าคะ ข้ายังไม่ได้อนุญาตให้ท่านแตะต้องร่างกายข้าเสียหน่อย” ฟางเซียนโวยวายด้วยเสียงแผ่วเบา เพราะยังเปียกชุ่มไปทั้งตัว นางไม่ได้จมน้ำลึกมาก จริงๆนางว่ายน้ำกลับขึ้นฝั่งมาเองได้ ไม่จำเป็นต้องลงไปช่วยนางแบบนี้

ซือหม่านหลงหันมามองเธอด้วยสายตาแน่วแน่ “เจ้าคือว่าที่ภรรยาข้า เรื่องแค่นี้ไม่ต้องขออนุญาต”

“ข้าไม่เคยตกลงใจจะแต่งงานกับท่านเสียหน่อย” ฟางเซียนเผลอตะโกนเสียงดังลั่น นางไปขอร้องท่านปู่ให้ไปทูลขอถอนสมรสพระราชทาน แต่ท่านปู่ไม่ยอมช่วยนางเลย ฮื้อๆ นางกำลังจะหาวิธียกเลิกอยู่เลย

แม่ทัพหนุ่มเลิกคิ้ว ก่อนจะยกยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์

“ตอนนี้ต้องตกลงแล้ว เพราะเจ้าสัมผัสร่างข้าและข้าสัมผัสร่างเจ้า ต่อหน้าผู้คนนับสิบ แถมทุกคนได้ยินกันหมดแล้วว่าเจ้าจะมาเป็นภรรยาข้า”

เขาพูดอย่างมั่นใจราวกับวางหมากเอาไว้ล่วงหน้า

ฟางเซียนเบิกตากว้าง ‘นี่มันกับดัก กับดักชัดๆ!’

[ติ๊ง! ระบบกำลังสั่นสะเทือน โปรดรอสักครู่…]

[คำเตือน: พระเอกของเรื่องเริ่มเบี่ยงเบนไปจากเส้นทางเดิมแล้วค่ะ!]

[คำเตือนระดับสูง: พระเอกกำลังใช้แผนลับ "จับนางร้ายเข้าจวน" ฉบับแม่ทัพใหญ่ ขอแสดงความเสียใจด้วยนางร้าย]

‘ฮือออ ระบบ! นี่มันอะไรกัน พระเอกไม่ควรช่วยนางเอกหรอกหรอออ!!!’

[จากการตรวจสอบล่าสุด… พระเอกไม่สนใจนางเอกอยู่แล้วค่ะ ตอนนี้ยิ่งไม่สนใจใหญ่ พระเอกสนใจแต่ตัวท่านอย่างเดียวเลยนะคะ ขอให้โชคดีในการเอาชีวิตรอดจากความคลั่งรักของแม่ทัพใหญ่ค่ะ]

แม่ทัพหนุ่มที่นั่งอยู่ข้างฟางเซียน ยังคงมองเธอไม่วางตา

“ข้าตัดสินใจแล้ว”

“ตัดสินใจอะไรอีกเจ้าคะ” ฟางเซียนสะดุ้งขณะที่กำลังคุยกับระบบ

“งานแต่งจะจัดภายในเดือนนี้ ไม่ต้องรอสมรสพระราชทานแล้ว”

“หา! ท่านแม่ทัพ! ท่านไม่ถามข้าสักคำเลยหรือ!”

ซือหม่านหลงยกยิ้มอันตรายอีกครั้ง

“ไม่จำเป็นต้องถาม เจ้าต้องเป็นของข้าอยู่แล้ว”

ฟางเซียนสั่นทันทีที่ได้ประโยคนี้ นางจะทำอย่างไงดีล่ะ นางไม่ได้ชอบพระเอกสักหน่อย นางชอบพระรองต่างหาก ฮื้อ T^T ระบบมาช่วยกันก่อน

[ติ๊ง ระบบ Error กำลังเข้าสู่ขั้นตอนส่งซ่อมไปยังศูนย์สวรรค์]

[หลังจากนี้ขอให้นางร้ายพยายามหาทางเอาตัวรอดเองล่ะกัน บ๊ายบาย เดี๋ยวระบบกลับมาใหม่ หลังซ่อมเสร็จจ้า]

ฟางเซียนกำหมัดแน่น และพยายามร้องเรียกระบบ แต่ระบบกลับไม่มีการตอบรับแต่อย่างใด