บทที่ 6 ยั่วให้รักแล้วชิงหนี

“คุณหนู! คุณหนู! เสี่ยวหลานนะเจ้าค่ะ คุณหนูต้องรีบกลับจวน ฮูหยินผู้เฒ่าส่งคนมาตามคุณหนูแล้วเจ้าค่ะ”

เสียงของเสี่ยวหลานดังอยู่จากหน้ากระโจม มีทหารคอยเฝ้าอยู่ ฟางเซียนราวกับเห็นทางรอดออกจากสถานการณ์อันน่ากระอักกระอ่วนนี้ นางรีบคว้าโอกาสนั้นไว้ทันที

“ข้า...ข้าต้องกลับแล้ว ท่านย่าเรียกหาข้า ท่านแม่ทัพได้โปรดปล่อยข้าด้วย!”

ซือหม่านหลงเลิกคิ้ว เหมือนจะลังเลนิดหน่อย แต่ก็ยอมเปิดทางออกจากกระโจมให้

เขาหรี่ตาลงมองนาง จากนั้นโน้มตัวลงมากระซิบที่ข้างหูร่างบาง “ข้าจะยอมปล่อยเจ้าไปก่อน แต่พรุ่งนี้...ข้าจะไปจวนราชครูแต่เช้า เตรียมตัวให้ดีล่ะ ว่าที่ภรรยาของข้า” จากนั้นร่างหนาอดไม่ได้ที่จะสูดกลิ่นหอมกายจากคุณหนูหม่าฟางเซียนที่หอมเหมือนดอกกุ้ยฮวา ให้ความรู้สึกหอมเย้ายวนใจสำหรับเขา

“ฮื้ออออ ข้าไม่อยากเตรียมอะไรทั้งนั้นนนน!” ฟางเซียนคร่ำครวญออกมา ก่อนจะผลักท่านแม่ทัพออกแล้วรีบสาวเท้าวิ่งไปหาเสี่ยวหลานที่หน้ากระโจม ราวกับชีวิตขึ้นอยู่กับความเร็วในการหลบหนี

ส่วนแม่ทัพใหญ่ซือหม่านหลงกำลังมองหลังร่างบางที่วิ่งหนีเขาไปด้วยรอยยิ้มอย่างถูกใจอะไรบางอย่าง

“นานมาแล้ว ไม่มีใครกล้าที่จะพูดคุยและสบตากับข้านานขนาดนี้ นางเป็นผู้หญิงคนแรก นางเหมาะสมมาเป็นฮูหยินของข้าอย่างยิ่งนัก”

ร่างบางที่อีกฝ่ายคิดถึงกำลังรีบวิ่งหนีขึ้นรถม้าอย่างรวดเร็ว ไม่มีการรักษากริยามารยาทใดๆทั้งสิ้น ตอนนี้นางต้องหนีเอาตัวรอดก่อน พร้อมกับบ่นระบบนางร้ายในใจ

[ติ๊ง คะแนนความสนใจพระเอกที่มีต่อนางร้าย +80]

‘ไม่ทราบว่าระบบนางร้ายช่วยนางตรงไหนมิทราบ ทำไมยิ่งช่วยพระเอกยิ่งสนใจนางร้ายล่ะ’

[ระบบขอประท้วงข้อกล่าวหานี้]

[ระบบทำตามคู่มือนิยายนางร้าย]

‘นี้ ฉันอยากรู้จริง ๆ ว่าคุณไปเอาคู่มือเล่มไหนมาใช้!? ยิ่งแนะนำ ยิ่งได้แต้มความสนใจจากพระเอก! ไม่ให้ฉันเป็นนางเอกแทนเลยล่ะ’

[โปรดใจเย็น นี่เป็นกลยุทธ์ “ยั่วให้รักแล้วชิงหนี” ตามสูตรที่นิยายหลายเรื่องใช้ได้ผลมาแล้ว]

‘แต่คุณไม่เห็นเหรอ!? ฉันไม่ได้ยั่ว! ฉันวิ่งหนีออกมาเลย หรือคุณจะบอกว่าหนีอย่างไรให้ดูเซ็กซี่มันคือกลยุทธ์ใหม่ของนางร้าย!’

[จากการประมวลผลพฤติกรรมของท่านแม่ทัพซือหม่านหลงแล้ว การหนีของนางร้ายเมื่อกี้มีผลลัพธ์ใกล้เคียงกับการโปรยเสน่ห์อย่างไม่รู้ตัว]

‘ระบบ คุณยังจำได้ไหมว่าคุณมีหน้าที่เป็นระบบนางร้าย ต้องทำให้ฉันที่เป็นนางร้ายเรื่องนี้ทำให้พระเอกเกลียดที่สุด ไม่ใช่รักที่สุด โอเคไหม’

ตอนนี้ฟางเซียนกำลังเกาหัวแกรกๆ เหมือนระบบนางร้ายจะ Error ไหม สวรรค์ต้องส่งคนมาตรวจสอบระบบนางร้ายในเรื่องนี้ก่อนไหม

[ติ๊ง ระบบจำได้ คุณไม่ต้องห่วงทำตามระบบบอกก็พอ]

หลังจากที่นางตบตีกับระบบนางร้าย ในที่สุดก็ถึงจวนตระกูลหม่า นางรีบเดินไปหาท่านย่าที่เรือนส่วนตัว เมื่อไปถึงก็พบว่าในเรือนส่วนตัวมีคนนั่งรออยู่หลายคนแล้ว คนเหล่านั้นไม่ใช่ใครอื่นคือร้านตัดเสื้อผ้าชื่อดังของเมืองหลวงกำลังรออยู่ พร้อมกับหีบผ้าไหม ผ้าปักลายทอง และเครื่องประดับเลอค่าที่ปูเรียงรายตรงหน้า

“คุณหนูมาแล้วเจ้าค่ะ ฮูหยินผู้เฒ่า” เสี่ยวหลานรายงานพลางโค้งตัวลง

“เซียนเอ๋อร์ เจ้ากลับมาช้าจริง! ย่าให้คนไปตามถึงสามรอบ! ข้าเพิ่งได้ข่าวว่าวันนี้เจ้าถูกแม่ทัพใหญ่เรียกไปพบ” น้ำเสียงของฮูหยินผู้เฒ่าฟังดูเคร่งเครียด แต่สายตากลับแฝงแวววาบเจ้าเล่ห์อยู่ลึกๆ

ฟางเซียนคิดในใจด้วยความเหนื่อย

‘อีกแล้ว...ทำไมทุกคนในเรื่องนี้ดูจะ “รู้ทัน” ไปหมด...ข้าขอแค่ชีวิตสงบ ๆ ไม่ได้เลยหรือไง! และจริงๆไม่ใช่ท่านแม่ทัพเรียกไปพบ นางไปหาเขาเองที่ค่ายทหารตั้งหาก ทำไมกลายเป็นเขาเรียกนางไปพบเล่า’

‘จะบอกว่าเขารักษาชื่อเสียงของนางแบบนี้หรอ ถึงบอกว่าเรียกนางไปพบแทน’

‘ช่างเถอะ รอตอนเย็น ข้าจะไปหาท่านปู่ให้ไปทูลขอถอนสมรสพระราชทานให้ได้ ไม่งั้นนางเอกจะไม่ได้แต่งกับพระเอกนะ’

‘ส่วนนางร้ายจะไปคู่กับพระรองผู้แสนดีแทน กรี๊ด รออยู่นะคะ ไอดอลของฉัน’

พอฟางเซียนคิดถึงพระรองที่เป็นไอดอลในโลกเดิมก็ยิ้มออกมาไม่รู้ตัว ทำให้ท่านย่ายิ่งเข้าใจผิดไปไกลว่าฟางเซียนอารมณ์ดีเพราะเพิ่งไปเจอท่านแม่ทัพที่่ค่ายทหาร

“เซียนเอ๋อร์ ก่อนสมรสพระราชทานถึง เจ้าก็ไปพบท่านแม่ทัพน้อยลงหน่อยเถอะ ไม่งั้นจะดูไม่งาม” ท่านย่าสั่งสอนหลานสาวตัวน้อยที่อาจจะไม่รู้เรื่องเหล่านี้ การที่หญิงชายกำลังใกล้แต่งงานไปพบกันบ่อย จะทำให้ดูไม่ดีต่อฝ่ายหญิงได้

ฟางเซียนพอนึกถึงเรื่องนี้ก็รีบบอกท่านย่าให้ช่วยนางเรื่องหลบหน้าพระเอกในวันพรุ่งนี้พอดี ลองเปลี่ยนเป็นหลบหน้าไม่เจอเลย พระเอกอาจจะสนใจนางน้อยลงก็ได้

“ท่านย่า พรุ่งนี้ท่านแม่ทัพบอกว่าจะมารับข้าที่จวน ท่านปฏิเสธแทนข้าได้ไหม”

ฮูหยินผู้เฒ่านิ่งไปสักครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้า

“ได้ซิ มาๆกลับมาเรื่องชุด ข้าจะตัดชุดใหม่ให้เจ้าใส่ไปงานเลี้ยงน้ำชาขององค์ชายรอง”

เสียงของท่านย่าเต็มไปด้วยความกระตือรือร้น ฟางเซียนที่ยังเหนื่อยหอบจากการวิ่งหนีท่านแม่ทัพยังไม่ทันได้พัก ก็ถูกช่างตัดชุดสามนางรุมล้อมทันที

“เชิญคุณหนูขึ้นมายืนตรงกลางเจ้าค่ะ”

“เราจะใช้ผ้าไหมลายเมฆปักดิ้นทองจากแคว้นหรง”

“ชุดนี้จะเน้นทรวดทรง สื่อถึงความงามแบบนางฟ้าลงมาจากสวรรค์ ท่านแม่ทัพเห็นเป็นต้องมองตาค้างอย่างแน่นอนเจ้าค่ะ!” ช่างตัดคนหนึ่งพูดเพื่อเอาใจนางโดยเฉพาะ

ฟางเซียนกรอกตาบน พระเอกจะมาเห็นนางได้ไงก่อน ในเมื่อในเรื่องเขาไม่เคยไปงานเลี้ยงน้ำชาที่ไหนในเมืองหลวงเลยสักครั้ง นางไปครั้งนี้ก็คงไปกับสาวใช้คนสนิทเพียงสองคนเหมือนเดิม

[ติ๊ง! ระบบแจ้งเตือน – โหมด “งานเลี้ยงน้ำชาแห่งโชคชะตา” ได้เริ่มต้นแล้ว]

[แนะนำนางร้ายให้ไปงาน และผลักนางเอกตกน้ำในสระจวนองค์ชายรอง]

[จากนั้นข่าวลือความร้ายกาจของนางร้ายจะแพร่กระจายไปทั่วเมืองหลวง พระเอกได้ยินก็จะไม่ชอบนางร้ายมากขึ้น]

‘นี้ระบบ ผลักคนตกน้ำ ผิดกฏหมายและบาปนะ ฉันไม่ทำได้ไหม’ เห็นนางแบบนี้ก็รู้ว่าผลักคนตกน้ำทำผิดกฏหมายบ้านเมือง เดี๋ยวติดคุกแทนที่จะได้ใช้ชีวิตกับพระรองไอดอลของตัวเอง

[ไม่ต้องห่วง จะมีคนช่วยนางเอกเอง รัศมีการเป็นนางเอกจะดึงดูดโชคดีเข้ามาหา ห่วงตัวเองดีกว่า ถ้านางร้ายตกน้ำจะไม่มีคนช่วยเหลือ มีแต่จมน้ำไปเลย ขอให้คุณรักษาเนื้อรักษาตัว ระมัดระวังการอยู่ริมน้ำด้วย]

ฟางเซียน “….” ในใจสบถเป็นร้อยเป็นพันคำ นางนึกอย่างไงถึงมารับงานนางร้ายเรื่องนี้ แถมระบบยังติ๊งต๊อง เปลี่ยนใจไม่เอารางวัล Exclusive แล้วได้ไหม