บทที่ 5 แสดงละคร

ฟางเซียนสูดหายใจลึก นางนึกแผนแรกออกแล้ว แกล้งทำเป็นว่าคลั่งรักมาก ไม่ยอมห่างจากท่านแม่ทัพ เขาต้องรำคาญข้าแน่ๆ

จู่ๆ นางก็เปลี่ยนสีหน้าทันที นางยิ้มหวานก่อนจะกรีดร้องออกมา

“อ๊าาา! ข้าทนไม่ไหวแล้ว!!”

ซือหม่านหลงเลิกคิ้วขึ้น เขาจะคอยดูว่านางจะทำอะไร ทหารที่อยู่ไกลๆ หันขวับมามองด้วยความตกใจ

ฟางเซียนเริ่มเดินวนไปวนมา ทำหน้าตื่นตระหนกพลางพูดเสียงดังราวกับคนบ้าที่คลั่งรัก

“ข้าจะเป็นภรรยาของแม่ทัพซือหม่านหลง ข้าต้องเตรียมตัวให้ดี! ข้าต้องเป็นภรรยาที่สมบูรณ์แบบ! อ๊าา! เสื้อผ้าข้าล่ะ!? เครื่องสำอางของข้าล่ะ!? ข้าต้องฝึกทำอาหาร! ข้าต้องเรียนรู้การดูแลสามี!”

นางจับหน้าอกตัวเอง พลางถอนหายใจราวกับกำลังเจ็บปวด ก่อนจะพูดเสียงดังราวกับว่าอยากให้ทหารทุกคนได้ยิน

“ก่อนหน้านี้ข้าโกหกเรื่องชอบเสนาธิการทหารเจี้ยนเฟิง ข้าแสร้งจับเพื่อปล่อยเท่านั้น แต่ตอนนี้ข้าเปลี่ยนใจแล้ว ข้าต้องทำให้ท่านแม่ทัพพอใจให้ได้! ข้าจะเป็นภรรยาที่ดี ข้าจะทำให้ท่านรักข้า! ข้าจะอยู่ข้างกายท่านตลอดไป!”

ทหารรอบๆ เริ่มมีสีหน้าตกใจหนักกว่าเดิม บางคนกระซิบกระซาบกัน

“คุณหนูหม่าฟางเซียนกำลัง…คลั่งรัก?”

“เมื่อวานยังทำตัวเหมือนจะเอาแต่ใจกับท่านแม่ทัพอยู่เลยไม่ใช่รึ?”

“หรือว่าความรักของนางจะเบ่งบานกะทันหัน!?”

ซือหม่านหลงจ้องมองภาพตรงหน้า นางหญิงสาวตรงหน้ากำลังแสดงละครอะไรสักอย่าง แต่เขากลับรู้สึกว่ามันช่าง…

น่าสนใจ

“ข้าจะติดตามท่านแม่ทัพทุกที่! ไปสนามรบด้วยกัน! ดูแลท่านยามเจ็บป่วย! ป้อนข้าวป้อนน้ำ!”

ฟางเซียนพูดไปก็แอบมองซือหม่านหลงไปด้วย หวังว่าเขาจะรู้สึกขนลุกและปฏิเสธสมรสพระราชทานนี้เสียที!

แต่ผิดคาด

ซือหม่านหลงยังคงมองนางด้วยแววตาเรียบเฉย ก่อนจะยกยิ้มที่มุมปาก

“เจ้าจะไปสนามรบกับข้าด้วยรึ?” เสียงทุ้มหนาถามขึ้น

ฟางเซียนชะงักไปครู่หนึ่ง แต่ยังไม่ยอมแพ้

“แน่นอน ข้าจะตามท่านไปทุกหนแห่ง! แม้แต่ในกระโจมที่หนาวเหน็บยามค่ำคืน ข้าก็จะไม่ห่างจากท่านเลย ข้าจะอุ่นเตียงให้ท่านเสมอ”

‘คราวนี้เขาต้องรำคาญแล้วแน่ๆ!’

แต่แทนที่ซือหม่านหลงจะรำคาญ สีหน้าของเขากลับเปลี่ยนไปเล็กน้อย

สายตาคมดุจนักล่าที่เจอเหยื่อถูกใจ

“…หืม? เจ้าพูดเองนะ”

ฟางเซียนรู้สึกขนลุกซู่อย่างบอกไม่ถูก อย่าบอกนะว่า…

‘เดี๋ยวๆๆๆ! ข้ารู้สึกว่าข้าเดินมาผิดทางแล้ว’

[ติ๊ง! ความสนใจของพระเอกต่อนางร้าย +30]

‘ไม่! ข้าจะร้องไห้แล้ว! ข้ายิ่งพยายามทำให้เขารำคาญ เขายิ่งสนใจข้ามากขึ้น! นี่มันผิดแผนชัดๆ!’

ฟางเซียนแทบอยากจะลงไปนอนชักกับพื้น นางต้องหาทางอื่นแล้ว!

ตัดสินใจใช้แผนสองทันที นางรีบหันหลังกลับไป ก่อนจะจงใจสะดุดเท้าตัวเองแล้วล้มลงไปกองกับพื้น

“โอ๊ยยย! ข้าล้มแล้ว! ท่านแม่ทัพช่วยข้าด้วย!”

นางแกล้งทำหน้าตื่นตระหนก พลางยื่นมือไปทางซือหม่านหลง หวังว่าเขาจะรำคาญแล้วเดินหนีไป

แต่…

“…”

เขาไม่เดินหนี เขากลับก้าวเข้ามาใกล้ แล้วโน้มตัวลงมาหานาง

“เจ้าล้มเพราะตั้งใจจะอ่อยข้า”

“เอ๊ะ!?” ฟางเซียนสะดุ้ง “ข้าไม่ได้ตั้งใจนะเจ้าคะ!”

ซือหม่านหลงยิ้มบางๆ แต่สายตาของเขากลับดูเหมือนมองทะลุถึงจิตใจของนาง

“เจ้าคิดว่าข้าจะไม่รู้รึ?”

ฟางเซียนเหงื่อแตก ‘แย่แล้ว…ข้าโดนจับได้ว่าตั้งใจล้ม แต่ไม่ใช่เพราะอ่อยท่าน ข้าอยากให้ท่านรำคาญ’

แต่ก่อนที่นางจะคิดหาข้อแก้ตัวใหม่ ซือหม่านหลงก็ยื่นมือมาคว้าข้อมือนางขึ้นอย่างง่ายดาย จากนั้นก็อุ้มนางขึ้นมา แล้วเขาก็ยิ้มร้ายๆออกมา

“อ๊ะ! ปล่อยข้านะเจ้าคะ!”

“หึ…ข้ากลับรู้สึกว่าเจ้าน่าสนใจมากขึ้นทุกทีที่เจอกัน พรุ่งนี้เดี๋ยวข้าไปรับเจ้าที่จวนราชครูแล้วกัน มาค่ายทหารนี้พร้อมข้าเลย ว่าที่คู่หมั้นของข้า”

[ติ๊ง! ความสนใจของพระเอกต่อนางร้าย +50]

ฟางเซียนเบิกตากว้าง ข้าทำอะไรผิดอีกแล้วเหรอออออ!! นางอยากจะกรีดร้องออกมาดังๆ แต่ไม่ใช่เพราะเขิน หรือเพราะถูกอุ้มอย่างเจ้าหญิงแบบในนิยายหรอกนะ!

แต่เพราะแผนทั้งหมดของนางกำลังจะพังต่อหน้าต่อตา! ฮื้อ ทำไมพระเอกไม่เกลียดข้าซักทีล่ะ

“ท่านแม่ทัพ! ข้า...ข้าอยากกลับบ้านเจ้าคะ”

นางดิ้นไม่หยุด ๆ ราวกับปลาที่เพิ่งถูกยกขึ้นจากน้ำ หวังให้เขาปล่อยนางลง แต่ซือหม่านหลงกลับอุ้มนางแน่นขึ้นอีก แล้วโน้มหน้าลงมากระซิบที่ข้างหู

“เจ้าพูดเองว่าจะอุ่นเตียงข้าในกระโจมยามค่ำคืน”

“อ๊าาา! นั่นมันคำพูดบ้าๆ ของข้าเจ้าค่ะ! ข้าแค่อยากเรียกร้องความสนใจจากท่านเท่านั้น ข้าโกหก! ข้าแสดง! ข้าไม่ได้ตั้งใจ!”

“ข้าไม่ถือ” เขาตอบสั้นๆ พลางก้าวเดินอย่างมั่นคงเหมือนแบกถุงแป้งไปยังกระโจมที่พักส่วนตัว

ฟางเซียนมองท้องฟ้าเหมือนจะร้องไห้ นางสะบัดแขน สะบัดขา พยายามดึงตัวเองให้หลุดออกจากอ้อมแขนแกร่งของบุรุษตรงหน้า แต่ก็เปล่าประโยชน์

‘นี่มันไม่เป็นไปตามแผน! มันกลายเป็นกับดักของตัวเองชัดๆ!’

ขณะนั้นเอง เสียงกระซิบจากเหล่าทหารรอบๆ ดังขึ้นอีก

“ท่านแม่ทัพกำลังอุ้มคุณหนูหม่าฟางเซียนจริงๆ ด้วย!”

“นี่มัน แผนสยบชายชาติทหารด้วยกลยุทธ์คลั่งรักหรือไม่!?”

ฟางเซียนอยากจะมุดแผ่นดินหนี นางอายทุกคน แต่ตอนนี้ไม่ทันแล้ว นางถูกพาเข้ามาในกระโจมของท่านแม่ทัพอย่างง่ายดาย

ทันทีที่ซือหม่านหลงวางนางลงกับพื้น ฟางเซียนก็ถอยหลังติดกระโจม

“ท่านแม่ทัพ! ข้ายอมแล้ว! ข้าจะไปบอกท่านปู่ให้ไปทูลขอถอนสมรสพระราชทานเอง ท่านไม่ต้องทำอะไรทั้งนั้นและท่านอย่ามองข้าด้วยสายตาแบบนั้น!”

“แบบไหน?” เขาเอียงคอเล็กน้อย

“แบบ...แบบที่เหมือนจะกลืนกินข้าทั้งตัวแบบนี้”

ซือหม่านหลงหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏบนใบหน้า

“เจ้าเริ่มก่อนเองนะฟางเซียน...ถ้าอยากเล่นละคร ข้าก็พร้อมเล่นด้วย”

‘ไม่! ข้าไม่อยากเล่นแล้ว! ใครก็ได้ช่วยข้าที!’

[ติ๊ง! ความสนใจของพระเอกต่อนางร้าย +70]

เสียงในหัวดังขึ้นอีกครั้ง ฟางเซียนแทบอยากจะเอาหัวโขกผนัง

‘ยิ่งข้าหนี เขายิ่งสนใจ ยิ่งข้าบอกว่าไม่ เขายิ่งอยากเข้ามาใกล้! นี่มัน...ปีศาจชัดๆ!’

‘เกิดบั๊กบนโลกนิยายแห่งนี้หรือไหม สวรรค์ตรวจสอบด่วนด้วย’

ณ วังหลวง

ขันทีเสี่ยวกงรายงานข่าวความเคลื่อนไหวให้ฮ่องเต้ฟัง

“พ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท คุณหนูหม่าฟางเซียนไปหาแม่ทัพซือหม่านหลงถึงค่ายทหารอีกครั้ง และพยายามแสดงออกว่าอยากเป็นภรรยาท่านแม่ทัพมากแค่ไหน”

ฮ่องเต้หลังฟังเสร็จก็พระสรวลเสียงดังออกมา “นางช่างน่ารักเสียจริง! เห็นหรือไม่เสี่ยวกง! คู่นี้เหมาะสมกันยิ่งนัก! ถือว่าข้าจับได้ถูกคู่แล้ว”

ฮ่องเต้ยังคงยิ้มกว้างพลางจิบชาอย่างอารมณ์ดี “ข้ารู้สึกว่าหลานชายข้าเองก็ดูสนุกกับเรื่องนี้ไม่น้อย… ข้าคงต้องเตรียมของขวัญสำหรับงานแต่งของพวกเขาเสียแล้ว!”