บทที่ 4 สมรสพระราชทานผิดแผน

‘นี่มันอะไรกัน!!’ นางอยากจะร้องไห้แต่ก็ร้องไม่ออก! นางอุตส่าห์พยายามแสดงความเอาแต่ใจ ทำตัวน่ารำคาญ ทำไมมันถึงผิดพลาดไปหมดแบบนี้!?

ระหว่างที่นางกำลังสติแตกอยู่ในใจ ซือหม่านหลงกลับจ้องมองนางด้วยสายตาประหลาด เขาไม่แน่ใจว่าคุณหนูตระกูลหม่านี้บ้าหรือว่ากล้ากันแน่ นางกล้าพูดจาต่อรองกับเขาอย่างเปิดเผยเช่นนี้ต่อหน้าทหารนับสิบคน

“…เจ้าแน่ใจหรือว่าต้องการให้ข้าสนใจ?” ซือหม่านหลงกล่าวเสียงต่ำ ในแววตาของเขามีบางอย่างที่ทำให้ฟางเซียนรู้สึกสะดุ้งแปลกๆ

นางรีบสะบัดศีรษะ ‘ไม่! ไม่ใช่แบบนั้น! อย่ามาสนใจข้า! เจ้าต้องเกลียดข้าสิ! ข้าคือนางร้าย!’

แต่ถึงจะคิดแบบนั้น นางก็ต้องเล่นบทให้เนียน นางจึงเชิดหน้าขึ้น พร้อมกับใช้พัดพัดเบาๆ

“แน่นอนเจ้าค่ะ ท่านแม่ทัพ ข้าต้องการให้ท่านสนใจข้าอย่างลึกซึ้ง” นางเน้นเสียงในตอนท้าย หวังว่ามันจะทำให้เขารำคาญ

แต่ผิดคาด ซือหม่านหลงกลับหัวเราะออกมาเบาๆ

“หึ…น่าสนใจ”

[ติ๊ง! ความสนใจของพระเอกต่อนางร้าย +10]

ฟางเซียนแทบอยากจะลงไปนอนชักกับพื้น

‘ทำไมมันกลายเป็นแบบนี้ล่ะ!?’

ฟางเซียนตัดสินใจย่อตัวและรีบบอกลา ขึ้นรถม้ากลับจวนทันที อยู่ต่อไม่ได้แล้ว ยิ่งอยู่พระเอกยิ่งสนใจนางร้าย

เข้าวันต่อมา ฟางเซียนที่ยังนอนบนเตียงอย่างหมดแรง นางถอนหายใจพลางยกมือกุมขมับ

“ระบบ ข้าผิดพลาดตรงไหนกันแน่? ข้าพยายามทำตัวเป็นนางร้ายให้มากที่สุดแล้วนะ”

[ติ๊ง! ระบบวิเคราะห์พบว่า—]

“หยุด! ไม่ต้องบอกก็ได้ ข้าพอจะเดาออก…” ฟางเซียนพึมพำก่อนจะพลิกตัวไปมา

“พระเอก ดูเหมือนจะไม่ได้รำคาญข้าอย่างที่คิดเลย แถมยังหัวเราะอย่างเบิกบานใจอีกต่างหาก”

คิดถึงใบหน้าของซือหม่านหลงที่หัวเราะเบาๆ ตอนนางบอกว่าจะทำให้เขาสนใจอย่างลึกซึ้ง ฟางเซียนรู้สึกขนลุกขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

“โอ้ยยย ข้าควรจะโดนไล่กลับมาแบบอัปยศอดสูไม่ใช่รึไง!?”

แต่ก่อนที่นางจะบ่นอะไรต่อไป เสี่ยวหลานก็วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาในห้อง

“คุณหนู! คุณหนู! ข่าวใหญ่เพคะ!”

ฟางเซียนเลิกคิ้วขึ้น “ข่าวอะไร?”

“มีสมรสพระราชทานมาถึงจวนเจ้าค่ะ! ขันทีข้างกายฮ่องเต้มาประกาศด้วยตัวเองเลย!”

“…”

ฟางเซียนกะพริบตาปริบๆ ในหัวของนางเหมือนมีสายฟ้าฟาดลงมา

‘อะไรนะ… สมรสพระราชทาน!? กับใคร!?’

นางรีบลุกขึ้นจากเตียง ก้าวออกจากห้องไปยังโถงใหญ่ของจวนอย่างรวดเร็ว ที่นั้นมีท่านปู่ ท่านย่าและลูกพี่ลูกน้องหลายคนคุกเข่ารอรับราชโองการ โดยเว้นที่ด้านหน้าไว้ให้นาง เมื่อไปถึงนางเห็นขันทีผู้อาวุโสในชุดคลุมสีทองยืนอยู่กลางห้อง มือถือประกาศตราพระราชทาน สีหน้าของเขาสงบนิ่ง

“ข้าขอแสดงความยินดีกับคุณหนูหม่าฟางเซียน” ขันทีเอ่ยเสียงเรียบ “ฮ่องเต้มีพระบัญชาให้คุณหนูแต่งเข้าตระกูลซือหม่าน เป็นภรรยาเอกของแม่ทัพใหญ่ซือหม่านหลง”

ฟางเซียน: “…”

‘เดี๋ยววววว! นี่มันผิดแผนข้านี่!’

ฟางเซียนแทบอยากจะเป็นลม นางยังไม่ทันได้ก่อเรื่องให้พระเอกเกลียดมากไปกว่านี้ นางก็ถูกจับใส่พานถวายให้เขาแล้ว! เมื่อวานนางแค่พูดไปอย่างงั้นเอง หวังให้พระเอกเกลียด ไม่ได้ว่าจะให้ฮ่องเต้จะจับคู่ให้นางกับพระเอกแบบนี้ ฮื้อ T_T

“ข้า…ข้าต้องแต่งจริงๆ หรือ?” นางพึมพำออกมาอย่างมึนงง

ขันทีอาวุโสพยักหน้าอย่างเคร่งขรึม “แน่นอน งานสมรสจะถูกจัดขึ้นภายในสามเดือนข้างหน้าโดยมีฮ่องเต้ไปประธานงานแต่งโดยเฉพาะ”

ฟางเซียนกำหมัดแน่น นี่มันไม่ใช่สิ่งที่นางต้องการ! นางต้องหาทางทำให้ซือหม่านหลงปฏิเสธพระราชทานสมรสครั้งนี้ให้ได้!

ใช่แล้ว! ถ้าพระเอกเป็นฝ่ายไม่ยอมแต่ง นางก็ไม่ต้องเดือดร้อนอีกต่อไป!

แต่ขณะที่ฟางเซียนกำลังวางแผนอะไรบางอย่าง ขันทีอาวุโสก็กล่าวต่อด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

“แม่ทัพซือหม่านหลงได้รับราชโองการเรียบร้อยแล้ว และเขาไม่ได้คัดค้านสมรสพระราชทานแต่อย่างใด”

“……อะไรนะ?” ฟางเซียนกระพริบตาปริบๆ

‘ไม่ค้าน? หมายความว่าอะไร!? เขายอมแต่งกับข้ารึ!? คุณหนูเอาแต่ใจที่ไปก่อกวนเขาที่ค่ายทหารเนี่ยนะ’

[ติ๊ง! ซือหม่านหลงไม่มีท่าทีปฏิเสธสมรสพระราชทาน ความสนใจของพระเอกต่อนางร้าย +10]

ฟางเซียนรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังพังทลาย นางต้องรีบทำอะไรสักอย่างก่อนที่มันจะสายเกินไป!

“ขอบพระทัยในพระมหากรุณาธิคุณเพคะ” ฟางเซียนจำต้องกล่าวขอบคุณตามมารยาท แล้วมองขันทีที่กำลังส่งสัญญาณให้นางมอบเงินก้นถุงให้เขาสักที เขาจะได้กลับไปรายงานให้ฮ่องเต้รับทราบ

นางกัดฟันฝืนยิ้ม ยื่นถุงเงินให้ขันทีอย่างเสียไม่ได้

ขันทียิ้มรับ ก่อนจะจากไปพร้อมกับเหล่าทหารที่ติดตามมา ทิ้งให้ฟางเซียนยืนตัวแข็งอยู่กลางโถง

“อ่า…ข้าไม่อยากแต่ง…” นางพึมพำเบาๆ

แต่แล้วเสียงท่านปู่ของนางก็ดังขึ้น

“ฟางเซียน เจ้าต้องเตรียมตัวให้ดี สมรสพระราชทานเช่นนี้เป็นเกียรติของตระกูล”

“ข้าก็เห็นด้วย” ท่านย่าพยักหน้า “แม่ทัพซือหม่านมีชื่อเสียงโด่งดัง เป็นบุรุษที่มีอนาคต เจ้าช่างโชคดียิ่งนัก”

ฟางเซียนอยากจะร้องไห้ นี่พวกเขาไม่เข้าใจเลยหรือว่านางไม่อยากแต่ง!?

“แต่ข้าไม่ชอบเขา!” นางพยายามค้าน

“เจ้าไม่ชอบเขาหรือ?” ท่านปู่เลิกคิ้วขึ้นอย่างสงสัย “แล้วเหตุใดเมื่อวานเจ้าถึงไปหาแม่ทัพซือหม่านหลงถึงค่ายทหาร?”

ฟางเซียน: “…”

‘แย่แล้ว! ข้าทำตัวเหมือนคลั่งรักเกินไปสินะ!’

“ข้า…ข้าแค่ไปแหย่เขาเล่น” นางพยายามแก้ตัว “แต่ไม่ได้อยากแต่งกับเขาสักหน่อย!”

ท่านปู่มองนางด้วยสายตาอ่านยาก ก่อนจะส่ายหน้าเบาๆ “เจ้ายังเด็กนัก วันหนึ่งเจ้าจะเข้าใจเอง”

‘เข้าใจอะไร!? เข้าใจว่าข้ากำลังถูกยัดเยียดให้แต่งกับพระเอกงั้นเรอะ!?’

ฟางเซียนถอนหายใจหนักๆ ก่อนจะตัดสินใจขั้นเด็ดขาด

‘ข้าต้องไปหาพระเอกอีกครั้ง ข้าจะทำให้เขาปฏิเสธงานแต่งนี้เอง!’

ณ ค่ายทหาร

ซือหม่านหลงกำลังตรวจตราการฝึกซ้อมของทหาร แต่แล้วเสียงรายงานจากทหารเวรหน้าค่ายก็ดังขึ้น

“ท่านแม่ทัพ คุณหนูหม่าคนเดิม มาหาท่านอีกแล้วขอรับ”

ซือหม่านหลงที่กำลังจะดื่มน้ำชาหยุดชะงัก เขาเหลือบตามองทหารอย่างสงบ ก่อนจะพยักหน้าเบาๆ

“ให้นางเข้ามา”

ทหารลังเลเล็กน้อย แต่สุดท้ายก็ทำตามคำสั่ง

ไม่นานนัก ฟางเซียนก็เดินฉับๆเข้ามาภายในค่าย ทหารทั้งหลายที่เคยเห็นนางเมื่อวานก่อนมองนางอย่างสนใจ

‘นางมาทำอะไรอีกล่ะ คราวนี้จะมาหาเรื่องอะไร?’

ฟางเซียนเดินตรงไปหาแม่ทัพใหญ่ซือหม่านหลง นางยืนกอดอก เชิดหน้าขึ้น แล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงมั่นใจ

“ท่านแม่ทัพใหญ่ เราต้องคุยกัน!”

ซือหม่านหลงมองนางด้วยแววตานิ่งๆ เขายกมือขึ้นส่งสัญญาณให้ทหารรอบข้างถอยออกไปจากบริเวณนี้ทั้งหมดเหลือเพียงนางและเขา

“ว่ามา”

ฟางเซียนยืนตัวตรง ก่อนจะกล่าวออกมาอย่างชัดเจน

“ข้าไม่อยากแต่งงานกับท่าน!”

เงียบ…

“หืม?”

“ข้าพูดจริง! ท่านต้องปฏิเสธพระราชทานสมรสครั้งนี้ซะ!”

ซือหม่านหลงมองหญิงสาวตรงหน้า นางดูจริงจังอย่างมากจนเขาอดรู้สึกแปลกใจไม่ได้

“ทำไม?”

ฟางเซียนกลอกตา ‘พระเอกจะถามทำไมเล่า ก็ข้าไม่อยากแต่งไง! นางร้ายแต่งงานกับพระเอกไม่ได้ เข้าใจไหม’

แต่แทนที่จะพูดตรงๆ นางกลับแสร้งทำหน้าเศร้าสร้อย

“เพราะข้ามีคนที่ชอบอยู่แล้ว…” นางแถไปเรื่อย “ดังนั้นท่านช่วยปฏิเสธสมรสนี้เพื่อเห็นแก่ข้าด้วยเถอะ”

ซือหม่านหลงจ้องนางนิ่งๆ ก่อนจะพึมพำเบาๆ

“เจ้ามีคนที่ชอบ?”

“ใช่!” ฟางเซียนรีบพยักหน้า “ดังนั้นท่านต้องช่วยข้า!”

ซือหม่านหลงมองนางเงียบๆ อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะเบาๆ

“หึ…”

‘หัวเราะ!? ท่านหัวเราะทำไม!?’

“เจ้าพยายามหลอกข้าอยู่หรือ?” เขาเอ่ยถามเสียงเย็นเยียบ

ฟางเซียนสะดุ้ง นางรีบส่ายหน้า

“ไม่! ข้าพูดจริง!”

ซือหม่านหลงยกมือขึ้นลูบคางพลางพินิจพิเคราะห์หญิงสาวตรงหน้า สีหน้าของเขาดูสนุกขึ้นมาอย่างประหลาด

“ถ้าเช่นนั้น เจ้าบอกข้าสิว่าเจ้าชอบใคร”

ฟางเซียน: “…”

‘ตายแล้ว! ข้ายังไม่ได้คิดชื่อเลย!’

นางรีบคว้าเอาชื่อใครสักคนในหัวขึ้นมาอย่างรวดเร็ว เหมือนจะเคยเจออีกฝ่ายเมื่อนานมาแล้ว

“เอ่อ…ข้าชอบ…เสนาธิการทหารเจี้ยนเฟิง! ลูกน้องของท่าน”

“…”

เงียบกริบ

“เจ้าชอบเจี้ยนเฟิง?”

“ใช่!” ฟางเซียนรีบยืนยัน

แต่แล้ว…

[ติ๊ง! ระบบตรวจพบปฏิกิริยาของพระเอก]

[…ความสนใจของพระเอกต่อนางร้าย +20]

ฟางเซียน: “…..”

วังหลวง

ฮ่องเต้นั่งในห้องทรงงานอย่างอารมณ์ดี พร้อมกับตรัสกับขันทีคนสนิท

“เมื่อวานได้ยินมาว่า คุณหนูหม่าฟางเซียนบอกว่าข้าอยากให้นางแต่งกับแม่ทัพซือหม่านหลง จริงๆข้าก็คิดไม่ออกหรอก ถ้าไม่ใช่นางพูดขึ้นมาก่อน ข้าก็เลยจัดให้ ต้องเป็นคู่สร้างคู่สมแน่นอน เจ้าว่าไหมเสี่ยวกง”

เสี่ยวกงก้มหัวและตอบกลับ

“ใช่แล้วพ่ะย่ะค่ะ ท่านแม่ทัพซือหม่านหลงรับราชโองการ ไม่มีทีท่าว่าจะปฏิเสธเหมือนก่อนหน้านี้เลยพ่ะย่ะค่ะ”

“นั้นซินะ ข้ารอดูคู่นี้แต่งงาน คงเพิ่มสีสันให้เมิืองหลวงที่เคร่งครัดแห่งนี้ไม่น้อยเลย”

“พ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท” เสี่ยวกงตอบรับ แต่ในใจรู้ทันว่าฮ่องเต้ทรงชอบหาความสำราญโดยการดูเรื่องชาวบ้านแบบนี้มากกว่า ยิ่งเฉพาะกับหลานชายลูกพี่สาวของตนเองที่ฮ่องเต้เอ็นดูเป็นพิเศษด้วยแล้ว คงยิ่งกว่าเกาะติด