บทที่ 3 เอาแต่ใจ

ฟางเซียนก้าวขึ้นรถม้าของตระกูลหม่า สาวใช้อย่างเสี่ยวหลานยังคงมีสีหน้ากังวล แต่สุดท้ายก็ทำอะไรไม่ได้ นอกจากทำตามคำสั่งของคุณหนู

ระหว่างทางไปค่ายทหาร ฟางเซียนเปิดหน้าต่างเล็กๆบนรถม้าเพื่อมองวิวข้างทาง นางยกพัดขึ้นมาปิดปาก พร้อมกับแสยะยิ้มเล็กน้อย

‘ถ้าระบบต้องการให้ข้าเอาแต่ใจ ได้เลย! ข้าจะเป็นคุณหนูเอาแต่ใจให้ถึงที่สุด!’

‘ฮ่าๆๆ ขอลองบทคุณหนูเอาแต่ใจ ไร้เหตุผล สักครั้งในชีวิต ก่อนหน้านี้มีแต่นางต้องเอาใจพวกบรรดาพี่ๆคนอื่นในตระกูล ตอนนี้เป็นตานางที่จะเอาแต่ใจบ้างแล้ว’ กระหยิ่มยิ้มย่อง เบิกบานใจสุดๆไปเลย

[ติ๊ง! ระบบตรวจพบความมุ่งมั่นตั้งใจของนางร้าย มอบโบนัสพิเศษ: +2 เสน่ห์]

ฟางเซียนกระพริบตาปริบๆ อย่างมึนงง ‘อะไรกันแค่มุ่งมั่นจะเอาแต่ใจก็ได้แต้มเสน่ห์แล้ว? หรือข้ามีพรสวรรค์ในบทแบบนี้กันแน่?’

ไม่นานนัก รถม้าก็มาถึงหน้าค่ายทหาร ฟางเซียนเปิดม่านออกไปมอง เห็นกำแพงสูงใหญ่และทหารจำนวนมากยืนเฝ้าอยู่หน้าค่าย สีหน้าของทุกคนดูเคร่งขรึม ตั้งใจปฏิบัติหน้าที่อย่างเคร่งครัด นางสูดหายใจเข้าและเตรียมตัวให้พร้อมสำหรับ "บทบาทนางร้าย" ของตน

เมื่อรถม้าหยุดลง ฟางเซียนก้าวลงมาอย่างสง่างาม นางใช้พัดโบกเบาๆ ขณะยืนอยู่หน้าประตูค่ายทหาร ราวกับคุณหนูผู้สูงศักดิ์ที่มักจะออกคำสั่งให้ผู้อื่นทำตาม

ทหารสองนายที่ยืนเฝ้าหน้าประตูขมวดคิ้ว ก่อนจะโค้งคำนับให้อย่างสุภาพ

“เรียนคุณหนูท่านนี้ ไม่ทราบว่ามีธุระอะไรกับค่ายทหารหรือขอรับ?”

ฟางเซียนเชิดหน้าขึ้น แสร้งทำสีหน้าเย่อหยิ่ง ก่อนจะกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความอวดดี

“ข้า หม่าฟางเซียน คุณหนูตระกูลหม่าต้องการพบแม่ทัพซือหม่านหลง ไปเรียกเขามาพบข้าเดี๋ยวนี้!”

ทหารทั้งสองคนหันมามองหน้ากันเลิ่กลั่ก พวกเขาเคยได้ยินชื่อคุณหนูตระกูลหม่าอยู่บ้าง เป็นคุณหนูจวนราชครูของรัชทายาท ได้ยินข่าวลือว่าแอบชอบแม่ทัพใหญ่ของพวกเขา แต่ไม่คิดว่านางจะกล้าถึงขนาดมาเรียกหาท่านแม่ทัพถึงค่ายทหารเช่นนี้

“เอ่อ…คุณหนู ท่านแม่ทัพใหญ่กำลังฝึกทหารอยู่ เกรงว่าตอนนี้จะไม่สะดวก—”

“ไม่สะดวกหรือ?” ฟางเซียนเลิกคิ้วสูง ทำเสียงเย้ยหยัน “เจ้ากล้าปฏิเสธคำขอของข้าหรือ? ข้าคือคุณหนูตระกูลหม่าเชียวนะ! หรือเจ้าคิดว่าตัวเองมีอำนาจเหนือข้า?”

[ติ๊ง! ระบบตรวจพบการแสดงออกของนางร้าย คะแนนความหยิ่งยโส +5]

ทหารทั้งสองคนเริ่มเหงื่อตก ดูเหมือนพวกเขาจะไม่กล้าต่อปากต่อคำกับคุณหนูผู้เอาแต่ใจคนนี้

“ขะ…ขออภัยคุณหนู ข้าจะไปแจ้งให้ท่านแม่ทัพทราบ”

หนึ่งในทหารรีบวิ่งเข้าไปด้านในค่าย ขณะที่ฟางเซียนกอดอกเชิดหน้า ยืนรออย่างพึงพอใจ

‘ฮึ! แค่ทำตัวหยิ่งยโสขนาดนี้ คงทำให้พระเอกไม่ชอบข้าได้บ้างล่ะน่า!’

แต่หารู้ไม่ว่าภายในค่าย ซือหม่านหลงที่กำลังฝึกทหารอยู่ขมวดคิ้วแน่น หลังจากได้รับรายงานจากทหารของตน

“คุณหนูตระกูลหม่ามาหาข้าที่นี่?” เขาพึมพำ พลางพ่นลมหายใจออกมาอย่างเหนื่อยหน่าย

ทหารข้างกายรีบกล่าวขึ้น “ท่านแม่ทัพใหญ่ ให้ข้าสั่งให้คนไปไล่นางกลับดีหรือไม่ขอรับ?”

ซือหม่านหลงนิ่งคิดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยกมือขึ้นห้าม “ไม่ต้อง ข้าอยากรู้ว่านางต้องการอะไร”

ว่าแล้ว เขาก็เดินตรงไปยังหน้าค่ายทหาร

ไม่นานนัก ฟางเซียนเห็นร่างสูงใหญ่เดินตรงมา นางลอบกลืนน้ำลายเมื่อเห็นใบหน้าคมคายของบุรุษตรงหน้า ซือหม่านหลงสวมเกราะบางสีดำ ท่วงท่าของเขาสง่างาม น่าเกรงขามราวกับพยัคฆ์ผู้ครอบครองผืนป่าพงไพร

‘โอ้โห…หน้าตาดีเกินไปแล้ว น่าเสียดายไม่ใช่สเปคฉันเลย’

ทันใดนั้น นางก็สะบัดความคิดฟุ้งซ่านออกไปอย่างรวดเร็ว! เรียกสติกลับมา นี่ไม่ใช่เวลามาหลงใหลและชื่นชมในตัวพระเอก!

นางต้องทำให้เขาเกลียดต่างหาก!

ซือหม่านหลงเดินเข้ามาหยุดตรงหน้า มองฟางเซียนด้วยสายตานิ่งเฉยในแววตามีความปนระอาผสมอยู่จางๆ

“คุณหนูหม่า มาหาข้ามีธุระอันใด?” น้ำเสียงของเขาเย็นชาและไร้ความรู้สึก

ฟางเซียนสูดหายใจเข้า ก่อนจะแสร้งทำหน้าหยิ่งยโสและเชิดหน้าขึ้น

“ข้ามาหาท่านแม่ทัพใหญ่เพราะอยากให้ท่านพาข้าไปเที่ยวเล่นในเมืองเจ้าค่ะ”

“…”

ซือหม่านหลงขมวดคิ้วมุ่นอย่างไม่อยากเชื่อสิ่งที่ได้ยิน ทหารที่ยืนอยู่รอบๆ ถึงกับกลั้นหายใจ บางคนแอบเหลือบมองแม่ทัพของตนด้วยความหวาดระแวงว่าพยัคฆ์หนุ่มจะขยำอีกฝ่ายไหม

‘คุณหนูตระกูลหม่านี่…นางกล้ามาก!’ ทหารทุกคนในบริเวณคิดในใจพร้อมกัน

ซือหม่านหลงจ้องมองฟางเซียนนิ่งๆ ก่อนจะเอ่ยเสียงต่ำอย่างอดกลั้นอะไรบางอย่าง

“ค่ายทหารไม่ใช่ที่สำหรับเล่นสนุกของคุณหนู”

ฟางเซียนยักไหล่ “แต่ข้าเบื่อ! อยู่ในจวนว่างๆ ไม่มีอะไรทำ ท่านเป็นถึงแม่ทัพใหญ่ของแผ่นดิน ช่วยทำตามคำขอของราษฏรตัวน้อยๆได้ไหมเจ้าค่ะ”

[ติ๊ง! คะแนนความหยิ่งยโส +10]

ซือหม่านหลงหรี่ตาลงเล็กน้อย ก่อนจะพูดเสียงเรียบ

“ข้าไม่มีเวลาว่างไปเล่นกับคุณหนู หากไม่มีเรื่องสำคัญอะไร โปรดกลับไปด้วย” ซือหม่านหลงเอ่ยปากไล่คุณหนูเจ้าปัญหาทันที

‘โอ๊ะ? เหมือนเขาจะเริ่มรำคาญแล้วนะ!’ ฟางเซียนคิด ก่อนจะเริ่มแผนขั้นต่อไป

นางแสร้งทำสีหน้าไม่พอใจ ขณะก้าวเข้าไปใกล้ซือหม่านหลง

“ท่านไม่รู้หรือว่าฮ่องเต้ต้องการให้ข้าแต่งกับท่าน? ข้าก็คิดว่าถ้าเราสนิทกันมากขึ้นก็คงดี ท่านไม่คิดเช่นนั้นหรือ?”

ทหารรอบข้างถึงกับอ้าปากค้าง!

‘คุณหนูนี่กล้าพูดตรงขนาดนี้เลยรึ!?’ ความใจกล้าบ้าบิ่นคุณหนูท่านนี้ พวกเขาให้คะแนนเต็ม

ซือหม่านหลงชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะหัวเราะในลำคอ สายตาของเขามีแววบางอย่างปรากฏขึ้นมา

“หึ…คุณหนูหม่า เจ้าคิดว่าข้าจะสนใจเรื่องแต่งงานกับเจ้าอย่างนั้นหรือ?”

ฟางเซียนกะพริบตาปริบๆ ก่อนจะยิ้มหวานกลับไป

“ข้าไม่รู้หรอก แต่ถ้าท่านไม่สนใจ…ข้าคงต้องทำให้ท่านสนใจให้ได้”

‘ฮ่ะๆๆ! แบบนี้ล่ะที่ทำให้พระเอกเกลียด! ดื้อด้านเข้าไป ตอแยให้มากๆ ทำตัวไม่มีเหตุผล’

แต่ขณะที่ฟางเซียนกำลังลอบยิ้มพอใจ เสียงระบบก็ดังขึ้นอย่างไม่คาดคิด

[ติ๊ง! ระบบตรวจพบว่าพระเอกมีปฏิกิริยาแปลกๆ…]

[…ความสนใจของพระเอกต่อนางร้าย +5]

ฟางเซียน: “…..”

‘เดี๋ยว!! ข้าทำพลาดตรงไหน!? ทำไมพระเอกถึงสนใจข้าล่ะ’

ฟางเซียนกระพริบตาปริบๆ นางแทบไม่อยากเชื่อสิ่งที่ระบบบอก

‘อะไรกัน! ข้าพยายามทำตัวน่ารำคาญแท้ๆ แล้วเหตุใดความสนใจของพระเอกที่มีต่อนางร้ายถึงเพิ่มขึ้นล่ะ ระบบ! เจ้าบอกข้ามานะว่ามันผิดพลาดตรงไหน!?’

[ระบบกำลังวิเคราะห์…]

[ติ๊ง! พบสาเหตุ: ซือหม่านหลงไม่เคยเจอหญิงสาวที่กล้าหาญและตื๊อเขาขนาดนี้มาก่อน]

[ดังนั้น แทนที่เขาจะเกลียดเจ้า…เขากลับรู้สึกว่าน่าสนใจแทน]

ฟางเซียน: “…..”