บทที่ 2 ระบบนางร้าย

หลังจากที่ฟางเซียนได้อ่านค่าสถานะต่างๆแล้ว ก็ไปอาบน้ำแต่งตัว จากนั้นนางก็เดินไปนั่งที่โต๊ะอาหารเช้าสุดหรูหราที่ถูกเตรียมไว้ให้นางโดยเฉพาะ บนโต๊ะมีทั้งโจ๊กไข่เยี่ยวม้า ซาลาเปาหมูแดง และน้ำชาอุ่นๆที่หอมกรุ่น รู้เลยว่าเป็นชาชั้นยอด ได้กลิ่นแล้วสดชื่น

เมื่อนางเห็นอาหารบนโต๊ะก็ตาลุกวาว ถูมือรอเลย

‘อาหารดีๆทั้งนั้นเลย อดอยากจากชาติที่แล้ว ชาตินี้ต้องกินให้หนำใจ’

ฟางเซียนก็ทานอาหารเช้าอย่างเอร็ดอร่อย รู้สึกว่าการเป็นคุณหนูตระกูลหม่าในชีวิตนี้ก็ดูจะไม่แย่นัก อย่างน้อยก็มีของอร่อยให้กินทุกวัน ที่สำคัญฟรีทุกอย่างด้วย นางยิ้มอย่างอารมณ์ดี

แต่ขณะที่กำลังเคี้ยวซาลาเปาคำสุดท้าย จู่ๆ ก็มีเสียงแปลกๆ ดังขึ้นมาในหัวของนาง

ติ๊ง! ระบบนางร้ายได้ทำการเปิดใช้งานแล้ว!

ฟางเซียนสะดุ้งจนเกือบซาลาเปาติดคอ นางหันซ้ายหันขวาเพื่อมองหาต้นเสียง แต่รอบตัวมีเพียงสาวใช้ที่กำลังรินชาให้

‘เดี๋ยวๆๆๆ นี่มันอะไรกัน!?’

[ระบบนางร้ายพร้อมให้บริการ] เสียงดังในหัวฟางเซียนอีกครั้ง

[หน้าที่ของระบบนางร้ายคือช่วยให้นางร้ายทำภารกิจให้สำเร็จโดยทำให้พระเอกเกลียดนางร้ายอย่างถึงที่สุด!]

ฟางเซียนชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหรี่ตาลง อย่างน้อยขอต่อรองกับระบบนางร้ายสักอย่าง

‘ระบบ… ข้าขออะไรสักหน่อยได้ไหม?’

[ลองว่ามาสิ]

‘ข้าขอเพิ่มค่าความสามารถหน่อยได้ไหม? 25 เต็ม 100 นี่มันอะไร ถ้าจะให้ข้าอยู่ในวงสังคมคุณหนูตระกูลขุนนาง ความสามารถน่าจะมีประมาณ 80 ขึ้นไปสิ!’

ติ๊ง! คำร้องขอเพิ่มค่าความสามารถถูกปฏิเสธ

[ขออภัย ระบบนี้มีไว้เพื่อช่วยให้พระเอกเกลียดนางร้าย ไม่ได้ช่วยให้นางร้ายมีความสามารถมากขึ้น]

ฟางเซียนอ้าปากค้าง ‘หา!?’

[ระบบนางร้าย ไม่ใช่ระบบพัฒนาตัวเอง อยากพัฒนาตัวเองก็ต้องดิ้นรนเอาเองนะจ๊ะ]

ฟางเซียนแทบจะคว่ำโต๊ะอาหาร ความหวังว่าระบบนี้จะช่วยให้ชีวิตง่ายขึ้นพังทลายภายในไม่กี่วินาที

‘หมายความว่าข้าจะต้องเรียนพิณ วาดภาพ กาพย์กลอน ร่ายรำ และทุกอย่างด้วยตัวเองงั้นเหรอ!?’

[ใช่แล้ว~ ระบบนี้มีไว้แค่ช่วยให้พระเอกเกลียดนางร้ายเท่านั้น ถ้าไม่เกี่ยวกับการทำให้พระเอกเกลียด ระบบไม่ช่วยนะจ๊ะ]

ฟางเซียนอยากตบโต๊ะดังปัง ระบบนางร้ายทำไมกวนประสาทขนาดนี้ แต่ก็ต้องพยายามตั้งสติให้ได้ นางมองค่าความสามารถของตัวเองอีกครั้ง

[ความสามารถ: 25/100]

...นี่มันอะไรกัน ทำไมตัวเลขมันดูน่าเวทนาแบบนี้

‘ถ้าข้าทำให้พระเอกเกลียดสำเร็จเร็วๆ ระบบจะให้รางวัลอะไรข้าบ้าง?’

[โอ๊ะ! คำถามดี!]

[รางวัลขึ้นอยู่กับความสามารถของนางร้ายในการทำให้พระเอกเกลียด หากทำให้พระเอกโกรธจนหน้ามืดภายในหนึ่งวัน ระบบจะเพิ่มความสามารถให้ 10 แต้มเป็นโบนัสพิเศษ!]

ฟางเซียนชะงัก ‘แค่ 10 แต้ม? นี่มันน้อยนิดมากเลยนะ!’

[อ้าว! เจ้าจะเอาหรือไม่เอาล่ะ?]

‘...เอาก็ได้’

ฟางเซียนถอนหายใจแรง ก่อนจะเริ่มคิดแผนการบางอย่าง ระบบบอกเองว่ามาช่วยนางทำให้พระเอกเกลียดเพราะฉะนั้นให้ระบบคิดแผนให้ก็ได้

‘ถ้าข้าจะทำให้พระเอกเกลียดข้า ข้าต้องทำยังไง?’

[ระบบมีแผนเด็ดให้ ไปหาแม่ทัพซือหม่านหลง แล้วทำตัวเป็นคุณหนูเอาแต่ใจให้ถึงที่สุด!]

‘เช่น?’

[ทำตัวติดเขาตลอดเวลา สั่งให้เขาพาเจ้าไปกินขนม แกล้งสะดุดล้มใส่เขาบ้าง ร้องไห้งอแงให้เขาหงุดหงิด!]

ฟางเซียนเลิกคิ้ว ‘นี่มันไม่ได้ทำให้เขาเกลียด มันดูเหมือนอ่อยเขามากกว่านะ!’

[โอ๊ะ จริงด้วย… งั้นเจ้าไปตบหน้านางเอกต่อหน้าผู้คนเลยเป็นไง?]

‘…..’

ฟางเซียนถอนหายใจแรง นี่ระบบอ่านนิยายบ้างไหม ตบหน้านางเอกต่อหน้าผู้คน นอกจากพระเอกเกลียด คนอื่นก็เกลียดนางกันหมดซิ ไม่เอาด้วยหรอก

‘สงสัย ข้าคงต้องหาทางเอาตัวรอดเองแล้วล่ะ’

[ติ๊ง! ภารกิจแรกเริ่มต้นแล้ว! จงไปหาแม่ทัพซือหม่านหลง แล้วเริ่มแผนการทำให้เขาเกลียดเจ้าได้เลย!]

ฟางเซียนมองระบบในหัวแล้วรู้สึกหมดหวัง เฮ้อ คำแนะนำไม่ได้ช่วยอะไรเลย

หลังจากที่นางพูดคุยกับระบบนางร้ายเสร็จ ก็เรียกสาวใช้คนสนิทมาหา

“เสี่ยวหลาน รู้ไหมว่าตอนนี้ท่านแม่ทัพซือหม่านหลงอยู่ที่ไหน”

เสี่ยวหลานที่กำลังยืนถือกาน้ำชาอยู่ชะงักไปเล็กน้อย นางมองคุณหนูของตนด้วยสายตาตกใจ ก่อนจะรีบก้มหน้าตอบ

“เรียนคุณหนู ตอนนี้แม่ทัพซือหม่านหลงอยู่ที่ค่ายทหารด้านทิศตะวันออกของเมืองหลวงเจ้าค่ะ”

ฟางเซียนพยักหน้าช้า ๆ พลางใช้ปลายนิ้วเคาะโต๊ะอย่างครุ่นคิด

‘ค่ายทหารสินะ… ไม่ง่ายเลยที่จะไปเจอเขา แต่ถ้าข้าเป็นนางร้ายที่ต้องทำให้พระเอกเกลียด…’

‘ตื้อเท่านั้นที่ครองโลก’ ฟางเซียนกำมือและชูมือขึ้นเพื่อปลุกใจตนเอง

ในขณะที่ฟางเซียนกำลังวางแผน เสียงระบบก็ดังขึ้นในหัว

[ติ๊ง! หากนางร้ายสามารถพบเจอแม่ทัพซือหม่านหลงภายในวันนี้! รางวัล: +5 ความสามารถ]

‘แค่ไปเจอก็ได้รางวัล? ระบบเจ้ามันง่ายเกินไปหรือเปล่า?’ ฟางเซียนคิดในใจ

[แน่นอนสิ! ระบบเข้าใจว่าการทำให้พระเอกเกลียดนางร้ายไม่ใช่เรื่องง่าย เราจึงต้องให้รางวัลเล็ก ๆ น้อย ๆ เป็นกำลังใจไงล่ะ~]

ฟางเซียนกลอกตา ‘ข้าไม่รู้สึกมีกำลังใจขึ้นมาเลยสักนิด ให้มากกว่านี้ไม่ได้หรือไง ระบบงก’

แต่เมื่อนางหันไปมองอาหารเช้าสุดหรูที่เหลือเพียงจานเปล่า แล้วคิดถึงชีวิตสุขสบายของคุณหนูตระกูลหม่า นางก็ตัดสินใจว่าอย่างน้อยก็ควรทำให้ภารกิจวันนี้ให้สำเร็จ มิฉะนั้น ถ้าสวรรค์โกรธแล้ว ตัดความหรูหราของนางไป นั่นคงเป็นเรื่องเศร้าที่สุดในชีวิต

ฟางเซียนลุกขึ้นยืนอย่างสง่างาม

“เสี่ยวหลาน เตรียมรถม้า ข้าจะออกไปข้างนอก”

“คุณหนูจะออกไปไหนหรือเจ้าคะ?”

“ไปพบแม่ทัพซือหม่านหลง” ฟางเซียนกล่าวเสียงเรียบ แต่น้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นตั้งใจอย่างที่สุด

สาวใช้ตัวน้อยทำตาโต รีบยกมือขึ้นปิดปากก่อนจะหันซ้ายหันขวา แล้วกระซิบเสียงเบา

“คุณหนูจะไปพบแม่ทัพใหญ่ถึงค่ายทหารเลยหรือเจ้าคะ!? นั่นไม่สมควรเลยนะเจ้าคะ!”

ฟางเซียนเลิกคิ้ว “เหตุใดจึงไม่สมควร?”

“ก็… ค่ายทหารเป็นสถานที่ของบุรุษ และแม่ทัพซือหม่านหลงก็เป็นผู้เคร่งครัดในกฎระเบียบยิ่งนัก เขาไม่ค่อยอนุญาตให้สตรีเข้าไปที่นั่นโดยไม่มีเหตุอันควร หากคุณหนูไป อาจจะถูกตำหนิได้…”

ฟางเซียนชะงักไปเล็กน้อย ‘อืม… ฟังดูมีเหตุผล แต่ข้ามีภารกิจต้องทำให้สำเร็จวันนี้นิหน่า จะให้มาเสียเวลาอยู่ที่จวนได้อย่างไร’

จากนั้น นางก็นึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ ใบหน้าของนางค่อย ๆ ปรากฏรอยยิ้มเจ้าเล่ห์

“ไม่ต้องห่วง ข้ามีแผนแล้ว”

ฟางเซียนหันไปคว้าพัดพกพาที่วางอยู่บนโต๊ะเครื่องแป้ง ก่อนจะกางมันออกแล้วใช้มันปิดริมฝีปากตนเอง ขณะที่ดวงตาเรียวโค้งเป็นประกายซุกซน

‘แม่ทัพซือหม่านหลงเตรียมตัวให้ดี คุณหนูหม่าฟางเซียนกำลังจะไปหาท่านแล้ว!’