ตอนที่6 : เธอไม่ใช่คนเดิม

เช้าวันต่อมา อาทิตย์มาถึงบริษัทตั้งแต่เช้าเหมือนทุกวัน

หลังจากวางแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะ เขาก็เริ่มทำงานทันที แต่ความคิดกลับไม่ได้อยู่กับตัวเลขและเอกสารตรงหน้าอย่างที่ควรจะเป็น

ภาพของทอฝันเมื่อวานยังติดอยู่ในหัว

ผู้หญิงคนนั้นไม่เหมือนคนเดิมอีกแล้ว

เจ็ดปีก่อน ทอฝันเป็นหญิงสาวที่อ่อนโยนและค่อนข้างขี้กังวล เวลามีเรื่องไม่สบายใจ เธอมักเก็บเอาไว้คนเดียว และเมื่อรับไม่ไหวก็จะร้องไห้ออกมา

เขาเคยเป็นคนเดียวที่เธอยอมแสดงความอ่อนแอให้เห็น

แต่ทอฝันในวันนี้กลับยืนอยู่ต่อหน้าเขาด้วยท่าทีสงบนิ่ง

เธอไม่หลบหนี

ไม่ร้องไห้

ไม่เรียกร้องความสนใจ

และที่สำคัญ...เธอไม่ได้พยายามเข้าหาเขาเลยแม้แต่น้อย

เสียงเคาะประตูดังขึ้น

อาทิตย์เงยหน้า

“เข้ามา”

ธนกฤตเดินเข้ามาพร้อมแฟ้มเอกสาร

“เอกสารโครงการที่แก้ไขมาแล้ว”

อาทิตย์รับแฟ้มไปเปิดดู

“ทีมของทอฝันทำ?”

“ใช่”

เพียงได้ยินชื่อเธอ แววตาของอาทิตย์ก็หยุดอยู่ที่เอกสารชั่วครู่

ธนกฤตมองปฏิกิริยาของเพื่อน ก่อนยิ้มบาง ๆ

“ทำไม”

อาทิตย์ถามโดยไม่เงยหน้า

“เปล่า”

“ถ้าจะพูดก็พูด”

ธนกฤตถอนหายใจ

“ฉันแค่คิดว่าเธอเปลี่ยนไปมาก”

มือของอาทิตย์หยุดพลิกกระดาษ

“นายรู้จักเธอดีหรือไง”

“ไม่เท่านายหรอก”

ธนกฤตตอบตรง ๆ

“แต่เมื่อวานฉันเห็นเหมือนกันว่าเธอไม่ใช่ผู้หญิงคนเดิม”

อาทิตย์เงียบไป เขาเองก็รู้สึกแบบนั้น

แต่แทนที่จะตอบ เขากลับก้มอ่านเอกสารต่อ

“ทำงานเถอะ”

ธนกฤตมองเพื่อนอีกครั้ง ก่อนเดินออกจากห้อง

อาทิตย์ใช้เวลาตรวจเอกสารอยู่พักใหญ่

ข้อมูลที่ทอฝันจัดทำมาละเอียดและเป็นระบบมาก ทุกอย่างถูกเรียบเรียงอย่างชัดเจนจนแทบไม่มีจุดให้แก้ไข

เขาอดไม่ได้ที่จะนึกถึงอดีต

เมื่อก่อนทอฝันไม่เคยสนใจเรื่องงานมากขนาดนี้

เธอเคยเป็นคนที่ชอบบอกเขาว่าไม่มั่นใจในตัวเอง

เคยถามเขาซ้ำ ๆ ว่าเธอทำได้ดีหรือไม่

แต่วันนี้... เธอสามารถยืนอธิบายงานต่อหน้าคนจำนวนมากได้อย่างมั่นใจ

อาทิตย์วางปากกาลงช้า ๆ เจ็ดปีที่ผ่านมา เธอคงเติบโตขึ้นมากจริง ๆ

ช่วงสาย อาทิตย์มีประชุมกับทีมงานอีกครั้ง

เมื่อเดินเข้าไปในห้องประชุม เขาก็เห็นทอฝันนั่งอยู่ก่อนแล้ว เธอกำลังอ่านเอกสารอยู่เงียบ ๆ เมื่อรู้ว่าเขาเดินเข้ามา ทอฝันเงยหน้าขึ้นมอง ทั้งสองสบตากันเพียงครู่เดียว

“สวัสดีค่ะ”

เธอกล่าวด้วยรอยยิ้มสุภาพ

อาทิตย์พยักหน้า

“สวัสดี”

จากนั้นต่างคนต่างหันกลับไปสนใจงาน

ไม่มีคำพูดส่วนตัว ไม่มีการถามถึงชีวิตที่ผ่านมา

เหมือนพวกเขาเป็นเพียงคนร่วมงานสองคน

การประชุมเริ่มขึ้น

ทอฝันเป็นคนอธิบายรายละเอียดบางส่วนของโครงการ เธอพูดอย่างชัดเจน น้ำเสียงหนักแน่น และตอบคำถามของอาทิตย์ได้ทุกข้อ

“ตัวเลขส่วนนี้คำนวณจากข้อมูลล่าสุดใช่ไหม”

อาทิตย์ถามพร้อมมองเอกสาร

“ใช่ค่ะ ฉันตรวจสอบข้อมูลทั้งหมดแล้ว”

ทอฝันตอบโดยสบตาเขาอย่างมั่นคง

“ถ้าต้องการ ฉันสามารถส่งรายละเอียดการคำนวณเพิ่มเติมให้ได้ค่ะ”

อาทิตย์มองเธออยู่ครู่หนึ่ง

“ไม่ต้อง แค่นี้ก็พอ”

“ค่ะ”

เธอก้มลงจดบันทึกต่อ

อาทิตย์ยังคงมองเธออยู่ชั่วครู่ ก่อนเบือนสายตากลับไปที่เอกสาร

เขาไม่เคยคิดว่าตัวเองจะต้องยอมรับเรื่องนี้ แต่ทอฝันในวันนี้แตกต่างจากหญิงสาวเมื่อเจ็ดปีก่อนจริง ๆ

เธอเข้มแข็งขึ้นและดูเหมือนจะไม่ต้องการเขาอีกแล้ว

ความคิดนั้นทำให้อาทิตย์รู้สึกแปลก ๆ ในอก

หลังประชุมเสร็จ ทอฝันเก็บเอกสารและกำลังจะเดินออกจากห้อง

“ทอฝัน”

เธอหยุดและหันกลับมา

“คะ?”

อาทิตย์นิ่งไปเล็กน้อย

เขาไม่รู้ว่าทำไมถึงเรียกเธอ

“งานวันนี้ดี”

คำพูดสั้น ๆ ทำให้ทอฝันชะงัก

เธอมองเขาอย่างแปลกใจ ก่อนยิ้มบาง ๆ

“ขอบคุณค่ะ”

แล้วเธอก็เดินออกไป อาทิตย์มองตามแผ่นหลังของเธอ

เมื่อก่อนเพียงเขาชม เธอก็มักจะยิ้มกว้างอย่างดีใจ

แต่วันนี้รอยยิ้มของเธอสงบมาก

มันเป็นรอยยิ้มของคนที่ไม่ได้ต้องการให้เขามองเห็นความรู้สึกภายใน

อาทิตย์ขมวดคิ้ว เขาไม่ชอบความรู้สึกนี้เลย

ในช่วงบ่าย ทอฝันนั่งทำงานอยู่ที่โต๊ะ

เพื่อนร่วมทีมเดินเข้ามาถามเรื่องเอกสารบางอย่าง เธอจึงอธิบายให้ฟังอย่างใจเย็น

“ถ้าตรงนี้แก้ตัวเลขแล้ว น่าจะเรียบร้อยค่ะ”

“ขอบคุณมากนะทอฝัน ถ้าไม่มีเธอคงต้องใช้เวลานานกว่านี้”

“ไม่เป็นไรค่ะ เราทำงานทีมเดียวกัน”

เธอยิ้มให้เพื่อนร่วมงาน จากระยะไม่ไกล อาทิตย์เดินผ่านมาและเห็นภาพนั้นโดยบังเอิญ เขาหยุดเดินเล็กน้อย

รอยยิ้มของทอฝัน...มันเหมือนกับรอยยิ้มในอดีต

เพียงแต่วันนี้มันไม่ได้เป็นรอยยิ้มที่มอบให้เขาอีกแล้ว

อาทิตย์ละสายตาและเดินผ่านไป แต่ในใจกลับรู้สึกหนักขึ้นเรื่อย ๆเขาไม่ควรสนใจ เธอจะยิ้มให้ใครหรือพูดกับใครก็เป็นเรื่องของเธอ

เจ็ดปีที่ผ่านมาเขาไม่มีสิทธิ์เข้าไปยุ่งกับชีวิตเธอ

และตอนนี้ก็เช่นกัน

ช่วงเย็น ทอฝันเก็บของเตรียมกลับบ้าน

เธอเดินออกจากบริษัทพร้อมพนักงานคนอื่น ๆ

เมื่อออกมาถึงหน้าตึก เธอหยุดสูดอากาศลึก ๆ

วันนี้เป็นอีกวันที่เธอต้องเจอกับอาทิตย์ และเธอก็ผ่านมันมาได้ แม้หัวใจจะยังเจ็บ แต่เธอไม่ใช่ทอฝันคนเดิมอีกแล้ว เธอไม่ต้องการร้องไห้ต่อหน้าเขา ไม่ต้องการถามว่าเขาเกลียดเธอหรือไม่ และไม่ต้องการให้เขารู้ว่าความจริงแล้ว เธอยังจำทุกอย่างได้

ทอฝันกำกระเป๋าแน่นขึ้นเล็กน้อย ก่อนเดินออกไป

อีกด้านหนึ่ง อาทิตย์ยืนอยู่ตรงหน้าต่างห้องทำงาน

จากมุมสูง เขามองเห็นผู้คนด้านล่างทยอยกลับบ้าน

สายตาของเขาหยุดอยู่ที่หญิงสาวคนหนึ่ง

ทอฝันกำลังเดินออกจากบริษัท เธอไม่ได้หันกลับมามองเขาเลย อาทิตย์ยืนมองจนกระทั่งเธอลับสายตา

เขาไม่เข้าใจตัวเอง ทำไมเขาถึงยังอยากรู้ว่าเธอกำลังคิดอะไร ทำไมเขาถึงอยากรู้ว่าเจ็ดปีที่ผ่านมาเธอใช้ชีวิตอย่างไรและทำไมการเห็นเธอเข้มแข็งขึ้นกลับทำให้เขารู้สึกเจ็บ

ชายหนุ่มถอนหายใจเบา ๆ

“เธอไม่ใช่คนเดิมแล้วจริง ๆ”

เขาพูดกับตัวเอง

แต่สิ่งที่อาทิตย์ยังไม่รู้คือ... แม้ทอฝันจะเปลี่ยนไปมากเพียงใด แต่หัวใจของเธอก็ยังมีบาดแผลจากวันนั้นอยู่

และการกลับมาเจอกันครั้งนี้ กำลังทำให้บาดแผลที่เคยพยายามซ่อนไว้ค่อย ๆ เปิดออกอีกครั้ง

ส่วนอาทิตย์เอง...

ก็เริ่มตระหนักว่า สิ่งที่เขาคิดว่าตัวเองลืมไปแล้วนั้น แท้จริงไม่เคยหายไปจากหัวใจเลย