ตอนที่7 : คนที่ยังเจ็บ

เช้าวันใหม่มาถึงพร้อมแสงแดดอ่อน ๆ

ทอฝันเดินเข้าบริษัทตามเวลาปกติ ในมือมีแฟ้มเอกสารที่ต้องนำไปส่งให้ทีมงาน เธอพยายามทำตัวให้เหมือนทุกวัน แต่ในใจกลับยังนึกถึงเหตุการณ์เมื่อวาน

เธอรู้ว่าอาทิตย์เปลี่ยนไปมาก เขาดูนิ่งกว่าเดิม เย็นชากว่าเดิม และแทบไม่แสดงความรู้สึกออกมา

แต่ถึงอย่างนั้น ทุกครั้งที่สบตากัน เธอกลับรู้สึกได้ถึงบางอย่างที่ยังค้างอยู่ ความเจ็บปวด มันไม่ได้หายไปจากสายตาของเขา

ทอฝันหยุดเดินหน้าห้องทำงาน สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนเตือนตัวเอง เธอไม่ควรคิดถึงเรื่องนี้ ผ่านมาเจ็ดปีแล้ว สิ่งที่เกิดขึ้นในอดีตควรเป็นเพียงอดีต

หญิงสาววางแฟ้มลงบนโต๊ะและเริ่มทำงาน

เวลาผ่านไปจนถึงช่วงสาย อาทิตย์เดินออกจากห้องทำงานพร้อมธนกฤตเพื่อไปประชุมกับทีมงาน เมื่อเดินผ่านโต๊ะของทอฝัน สายตาของเขาหยุดลงโดยไม่ตั้งใจ

ทอฝันกำลังตั้งใจอ่านเอกสาร ผมยาวของเธอถูกเก็บไว้ด้านหลังอย่างเรียบร้อย ใบหน้าดูสงบนิ่ง ไม่มีร่องรอยของหญิงสาวที่เคยร้องไห้ต่อหน้าเขาในวันนั้น

อาทิตย์เดินผ่านไปโดยไม่พูดอะไร

แต่เมื่อพ้นระยะมาแล้ว ธนกฤตก็สังเกตเห็นสีหน้าของเพื่อน

“นายยังคิดเรื่องเธออยู่ใช่ไหม”

อาทิตย์ปรายตามอง

“ฉันแค่เห็นเธอ”

“เห็นแล้วรู้สึกอะไร”

“ไม่ได้รู้สึกอะไร”

คำตอบมาเร็วเกินไปจนธนกฤตได้แต่ถอนหายใจ

“ถ้าไม่ได้รู้สึกอะไร นายคงไม่มองเธอนานขนาดนั้น”

อาทิตย์ไม่ตอบ

เขาเดินต่อไปเงียบ ๆเพราะตัวเขาเองก็รู้ว่าคำปฏิเสธนั้นไม่ได้ช่วยอะไร

หลังจากทอฝันกลับเข้ามาในชีวิตอีกครั้ง เขาพยายามบอกตัวเองว่าไม่ควรสนใจ แต่ทุกครั้งที่เห็นเธอ หัวใจกลับเตือนเขาถึงเรื่องที่เขาพยายามลืม

เรื่องที่เขายังไม่เคยให้อภัย และเรื่องที่เขาเองก็ยังเจ็บอยู่

ช่วงบ่าย ทอฝันได้รับเอกสารจากฝ่ายบริหารให้นำไปส่งที่ห้องของอาทิตย์ เธอยืนอยู่หน้าประตูห้องทำงานของเขาอยู่ครู่หนึ่ง มือที่กำลังจะเคาะประตูชะงัก

เธอไม่อยากเข้าไป แต่สุดท้ายก็สูดลมหายใจและเคาะประตู

“เข้ามา”

เสียงทุ้มดังมาจากด้านใน ทอฝันเปิดประตูเข้าไป

อาทิตย์กำลังนั่งอ่านเอกสารอยู่ เขาเงยหน้าขึ้นมองเธอ ก่อนสายตาจะเลื่อนไปยังแฟ้มในมือ

“มีอะไร”

“เอกสารจากฝ่ายบริหารค่ะ”

เธอเดินไปวางแฟ้มบนโต๊ะ

“ให้ฉันเซ็น?”

“ค่ะ”

อาทิตย์เปิดแฟ้มดู

“วางไว้ตรงนี้”

“ค่ะ”

ทอฝันพยักหน้าและกำลังจะเดินออกไป

“เดี๋ยว”

เธอหยุด

อาทิตย์มองเธอ

“งานช่วงนี้หนักไหม”

คำถามนั้นทำให้ทอฝันแปลกใจ

เธอมองเขาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตอบ

“ไม่ค่ะ ฉันทำได้”

อาทิตย์พยักหน้า

“ดี”

ทอฝันเงียบไปเล็กน้อย ก่อนถามกลับ

“มีอะไรอีกไหมคะ”

“ไม่มี”

“งั้นฉันขอตัวค่ะ”

เธอหันหลังเดินออกไป อาทิตย์มองตามจนประตูปิดลง

เขาเองก็ไม่รู้ว่าทำไมถึงถามเรื่องนั้น บางทีเขาอาจเพียงอยากพูดกับเธอ แต่ไม่รู้ว่าจะเริ่มต้นอย่างไร

เจ็ดปีทำให้คนสองคนที่เคยพูดคุยกันได้ทุกเรื่อง กลายเป็นคนแปลกหน้าที่ต้องคิดก่อนพูดทุกคำ

อีกด้านหนึ่ง ทอฝันกลับมานั่งที่โต๊ะ เธอวางมือบนอกอย่างแผ่วเบา หัวใจยังเต้นแรงจากการอยู่ในห้องเดียวกับอาทิตย์ คำถามสั้น ๆ ของเขายังคงอยู่ในหัว

งานช่วงนี้หนักไหม

มันเป็นคำถามธรรมดา แต่สำหรับเธอ กลับทำให้นึกถึงวันเก่า ๆ

เมื่อก่อนอาทิตย์มักถามเธอแบบนี้เสมอ เวลาที่เธอทำงานจนดึก เขาจะเตือนให้พัก เวลาที่เธอเหนื่อย เขาจะหาของกินมาให้ ความทรงจำเหล่านั้นกลับมาชัดเจนจนเธอต้องหลับตา

น้ำตาหยดหนึ่งไหลลงมาโดยไม่รู้ตัว

ทอฝันรีบเช็ดมันออก

“อย่าร้องนะ...”

เธอพึมพำกับตัวเอง

“เราไม่ใช่คนเดิมแล้ว”

เธอพยายามเข้มแข็ง แต่ความจริงที่เธอไม่อยากยอมรับคือ...เธอยังเจ็บ และอาทิตย์เองก็ยังเจ็บเช่นกัน

เย็นวันนั้น ฝนเริ่มตก

พนักงานหลายคนรีบออกจากบริษัทเพื่อกลับบ้าน

ทอฝันยืนอยู่หน้าประตูตึก มองสายฝนที่ตกลงมาอย่างต่อเนื่อง

เธอไม่มีร่ม จึงยืนรออยู่ตรงนั้น ไม่นานนัก เสียงฝีเท้าก็ดังขึ้นด้านหลัง ทอฝันหันกลับไป

อาทิตย์กำลังเดินลงมา

เขาหยุดเมื่อเห็นเธอยืนอยู่คนเดียว

“ยังไม่กลับ?”

“ฝนตกค่ะ”

เธอตอบสั้น ๆอาทิตย์มองออกไปด้านนอก ก่อนมองกลับมาที่เธอ

“ไม่มีร่ม?”

ทอฝันส่ายหน้า

“ค่ะ”

เขานิ่งไป ก่อนยื่นร่มในมือให้

“เอาไป”

ทอฝันมองร่มที่เขายื่นมา

“แล้วคุณล่ะคะ”

“ฉันมีรถ”

“แต่...”

“รับไปเถอะ”

น้ำเสียงของเขายังคงเรียบ

ทอฝันจึงรับร่มมา

“ขอบคุณค่ะ”

เธอถือร่มไว้แน่น อาทิตย์เดินผ่านเธอไปโดยไม่พูดอะไรอีก แต่ก่อนที่เขาจะขึ้นรถ เขาหยุดอยู่ครู่หนึ่งแล้วหันกลับมามอง

ทอฝันกำลังเปิดร่ม ภาพนั้นทำให้เขานึกถึงอดีต

ครั้งหนึ่งเขาเคยถือร่มให้เธอแบบนี้ เคยเดินข้างเธอท่ามกลางสายฝน

แต่วันนี้ทั้งสองกลับยืนอยู่ห่างกันเพียงไม่กี่ก้าวเหมือนคนไม่รู้จักกัน

อาทิตย์หันกลับไปขึ้นรถ เขาบอกตัวเองว่าการให้ร่มเป็นเพียงน้ำใจธรรมดา ไม่ได้หมายความว่าเขายังห่วงเธอ

แต่หัวใจกลับไม่ยอมเชื่อ

ในคืนนั้น ทอฝันกลับถึงบ้านและวางร่มของอาทิตย์ไว้ตรงหน้าประตู เธอมองมันอยู่นาน ก่อนจะยิ้มทั้งน้ำตา

“นายยังใจดีเหมือนเดิมเลยนะ”

เธอพูดเบา ๆ แล้วรอยยิ้มก็จางลง เพราะเธอรู้ดีว่า ต่อให้เขายังใจดีเหมือนเดิม ความสัมพันธ์ของพวกเขาก็ไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว

อาทิตย์นั่งอยู่ในรถหลังกลับถึงบ้าน เขามองฝนที่ยังตกลงมานอกกระจก ภาพของทอฝันยังคงอยู่ในหัว

เขาเคยคิดว่าความเจ็บปวดจากวันนั้นจะค่อย ๆ จางไปตามเวลา แต่เมื่อเธอกลับมา เขากลับรู้ว่ามันไม่เคยหายไปไหน

มันเพียงหลับอยู่ในใจของเขา

และตอนนี้...มันกำลังตื่นขึ้นมาอีกครั้ง

อาทิตย์หลับตาลง

“ทำไมเธอต้องกลับมาด้วยนะ...”

ไม่มีคำตอบ มีเพียงเสียงฝนที่ตกลงมาอย่างต่อเนื่อง

และหัวใจของคนสองคนที่ยังคงมีรอยร้าวจากการจากลาเมื่อเจ็ดปีก่อน