ตอนที่ 5 : คนที่ฉันไม่อยากเจอ

หลังจากวันประชุมวันนั้น ชื่อของทอฝันก็กลับเข้ามาอยู่ในความคิดของอาทิตย์อีกครั้ง ทั้งที่เขาพยายามไม่คิดถึงมัน ทั้งที่ตลอดเจ็ดปีที่ผ่านมา เขาฝึกตัวเองให้ใช้ชีวิตโดยไม่มีเธอจนเคยชิน

แต่เพียงแค่ได้เห็นใบหน้าของเธออีกครั้ง ทุกอย่างที่เขาคิดว่าฝังเอาไว้ได้กลับชัดเจนขึ้นมาอย่างน่าประหลาด

เช้าวันต่อมา อาทิตย์เดินเข้าบริษัทตามปกติ

ชายหนุ่มอยู่ในชุดทำงานเรียบหรู ใบหน้าคมยังคงนิ่งและสุขุมเหมือนทุกวัน เขาเดินผ่านพนักงานที่ทักทายโดยไม่แสดงความรู้สึกมากนัก ก่อนตรงไปยังห้องทำงานของตัวเอง

บนโต๊ะมีแฟ้มโครงการที่กำลังดำเนินการอยู่

อาทิตย์เปิดดูทีละหน้า จนสายตาหยุดอยู่ที่ชื่อหนึ่ง

ทอฝัน

นิ้วของเขาหยุดอยู่บนกระดาษ เพียงไม่กี่วินาที อาทิตย์ก็ปิดแฟ้มลงทันที เขาเอนหลังพิงเก้าอี้และหลับตา

“ทำไมต้องเป็นเธอด้วย...”

เสียงพึมพำเบาหวิวหลุดออกมา เขาไม่ได้ต้องการเจอเธอ อย่างน้อยก็ไม่ใช่ตอนที่หัวใจของเขายังไม่สามารถรับมือกับความรู้สึกเหล่านี้ได้

เสียงเคาะประตูดังขึ้น

อาทิตย์ลืมตาขึ้นทันที

“เข้ามา”

ธนกฤตเปิดประตูเดินเข้ามา พร้อมเอกสารในมือ

“เอกสารโครงการเพิ่มเติม นายต้องเซ็นวันนี้”

อาทิตย์รับมาโดยไม่พูดอะไร

ธนกฤตสังเกตเห็นสีหน้าของเพื่อนแล้วถอนหายใจเบา ๆ

“เมื่อคืนได้นอนบ้างไหม”

“ทำไมฉันต้องนอนไม่หลับ”

คำตอบนั้นฟังดูเย็นชา แต่ธนกฤตรู้ว่าเพื่อนกำลังพยายามปกปิดความรู้สึก

“เพราะเมื่อวานนายเจอทอฝัน”

มือของอาทิตย์ที่กำลังเปิดเอกสารหยุดลง

เขาเงยหน้าขึ้นมองเพื่อน

“ฉันไม่ได้เป็นอะไร”

“ฉันยังไม่ได้บอกว่านายเป็นอะไร”

ธนกฤตตอบพร้อมรอยยิ้มบาง ๆ

อาทิตย์ถอนหายใจ ก่อนวางปากกาลง

“มันผ่านมาเจ็ดปีแล้ว”

“ฉันรู้”

“เรื่องของเธอจบไปนานแล้ว”

น้ำเสียงของเขาหนักแน่นขึ้นราวกับกำลังพูดเพื่อย้ำกับตัวเองธนกฤตมองเพื่อนอย่างเงียบ ๆ ก่อนพูดเพียงว่า

“ถ้านายคิดว่าจบแล้วจริง ๆ นายคงไม่รู้สึกอะไรตอนเห็นเธอ”

คำพูดนั้นทำให้อาทิตย์นิ่งไป เขาไม่ได้ตอบ

เพราะลึก ๆ แล้วรู้ว่าธนกฤตพูดถูก แต่เขาไม่อยากยอมรับ ไม่อยากยอมรับว่าผู้หญิงที่เขาเคยเกลียดเพราะคิดว่าเธอทอดทิ้งเขา ยังสามารถทำให้หัวใจของเขาสั่นไหวได้เหมือนเดิม

ในเวลาเดียวกันนั้น

ทอฝันกำลังนั่งทำงานอยู่ที่โต๊ะของตัวเอง เธอพยายามจดจ่ออยู่กับเอกสารตรงหน้า แต่ใจกลับไม่สงบเลยตั้งแต่เมื่อวาน

ภาพของอาทิตย์ยังติดอยู่ในความคิด

เขาดูเปลี่ยนไปมาก ชายหนุ่มที่เคยยิ้มให้เธออย่างอ่อนโยนในอดีต วันนี้กลับมีเพียงแววตาเย็นชา

ทอฝันก้มมองเอกสารในมือ ก่อนถอนหายใจเบา ๆ

เธอไม่ควรคิดถึงเรื่องที่ผ่านมาแล้ว เธอกลับมาเพื่อทำงานและเธอควรทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีที่สุด

ไม่นานนัก หัวหน้าทีมก็เดินเข้ามาแจ้งกำหนดการ

“ทอฝัน ช่วงบ่ายเราต้องเข้าไปประชุมกับฝ่ายบริหารอีกครั้งนะ”

เธอเงยหน้าขึ้น

“วันนี้เลยเหรอคะ”

“ใช่ โครงการนี้ต้องคุยรายละเอียดเพิ่มเติมกับคุณอาทิตย์โดยตรง”

หัวใจของทอฝันกระตุกทันทีเมื่อได้ยินชื่อเขา

แต่เธอพยายามเก็บสีหน้าให้เป็นปกติ

“ค่ะ”

เธอตอบสั้น ๆ ถึงไม่อยากเจอ...แต่เธอก็หลีกเลี่ยงไม่ได้

เพราะการกลับมาครั้งนี้เกี่ยวข้องกับงาน และเธอไม่ต้องการให้อดีตเข้ามาทำลายหน้าที่ของตัวเอง

ช่วงบ่าย ห้องประชุมเดิมถูกใช้สำหรับการพูดคุยรายละเอียดของโครงการ ทอฝันเดินเข้ามาพร้อมทีมงาน

อาทิตย์อยู่ที่หัวโต๊ะแล้ว ทันทีที่สายตาของทั้งคู่สบกัน บรรยากาศในห้องก็เงียบลงไปชั่วขณะ

ทอฝันเป็นฝ่ายหลบสายตาก่อน เธอเดินไปนั่งที่เดิม

อาทิตย์มองเธอเพียงครู่เดียวก่อนก้มลงดูเอกสาร

“เริ่มประชุมได้”

น้ำเสียงของเขาเป็นทางการจนแทบไม่มีความรู้สึก

ทุกคนเริ่มพูดคุยเรื่องงาน

ทอฝันพยายามทำหน้าที่ของตัวเองอย่างเต็มที่ เธอนำเสนอข้อมูลด้วยน้ำเสียงมั่นใจ ตอบคำถามอย่างชัดเจน และไม่ปล่อยให้ตัวเองแสดงความหวั่นไหวออกมา

อาทิตย์เองก็ทำเช่นเดียวกัน เขาพูดกับเธอเหมือนพูดกับพนักงานคนหนึ่ง

ไม่มีคำถามส่วนตัว

ไม่มีการพูดถึงอดีต

ไม่มีแม้แต่การแสดงออกว่าพวกเขาเคยรักกันมาก่อน

ทุกอย่างเป็นเพียงเรื่องงาน แต่ความเย็นชาของเขากลับทำให้ทอฝันเจ็บอย่างประหลาด

เธอรู้ว่าเขามีสิทธิ์โกรธ รู้ว่าเขาคงยังจำวันนั้นได้

และเธอเองก็ไม่เคยลืมเช่นกัน

เมื่อการประชุมใกล้จบ อาทิตย์เลื่อนเอกสารกลับไปให้ทีมงาน

“แก้รายละเอียดส่วนนี้แล้วส่งมาใหม่”

ทอฝันรับเอกสารมา

“ได้ค่ะ”

เธอเตรียมลุกขึ้นพร้อมทุกคน

แต่เสียงของอาทิตย์ดังขึ้นเสียก่อน

“ทอฝัน”

เธอชะงัก

หันกลับไปมองเขา

“คะ?”

อาทิตย์มองเธอนิ่ง เขาอยากถามอะไรบางอย่าง

อยากถามว่าเจ็ดปีที่ผ่านมาเธอเป็นอย่างไร

อยากถามว่าทำไมเธอถึงกลับมา

แต่สุดท้ายสิ่งที่ออกจากปากกลับเป็นเพียง

“เรื่องงานครั้งหน้า อย่าส่งช้า”

ทอฝันนิ่งไปเล็กน้อย ก่อนพยักหน้า

“ค่ะ”

เธอเดินออกจากห้องประชุมทันที

เมื่อประตูปิดลง อาทิตย์ยังคงมองอยู่ตรงนั้น

เขารู้ว่าตัวเองพูดแรงเกินไป แต่เขาไม่รู้ว่าจะพูดกับเธออย่างไร เขาไม่สามารถทำเหมือนทุกอย่างเป็นปกติได้

เพราะสำหรับเขา...ทุกอย่างไม่เคยปกติเลยตั้งแต่วันที่เธอเดินจากไป

ด้านนอกห้องประชุม ทอฝันเดินกลับมาที่โต๊ะทำงานด้วยสีหน้าสงบนิ่ง แต่ทันทีที่นั่งลง เธอก็เม้มริมฝีปากแน่น

“ยังเหมือนเดิมจริง ๆ...”

เธอพูดกับตัวเองเบา ๆ อาทิตย์ยังเป็นคนปากร้ายเหมือนเดิม เพียงแต่เมื่อก่อนคำพูดของเขาอาจทำให้เธอโกรธ

วันนี้มันกลับทำให้เธอเจ็บ เพราะเธอรู้ว่าเบื้องหลังความเย็นชานั้นคือความเจ็บปวดที่เธอเคยทิ้งเอาไว้

ทอฝันหลับตาลงครู่หนึ่ง ก่อนสูดลมหายใจเข้าลึก

“เรากลับมาเพื่อทำงาน...แค่นั้น”

เธอย้ำกับตัวเอง เธอต้องรักษาระยะห่าง

ต้องไม่ปล่อยให้หัวใจกลับไปอยู่ที่เดิม

เพราะเธอรู้ดีว่า ถ้ากลับไปรักอาทิตย์อีกครั้ง...

เธออาจต้องเจ็บเหมือนเมื่อเจ็ดปีก่อนอีกครั้ง

ค่ำวันนั้น หลังเลิกงาน อาทิตย์ยังคงนั่งอยู่ในห้องทำงาน

เขามองเอกสารบนโต๊ะ แต่ไม่มีสมาธิอ่านแม้แต่น้อย

คำพูดของทอฝันยังวนอยู่ในหัว

“ได้ค่ะ”

น้ำเสียงสุภาพและห่างเหินของเธอทำให้เขารู้สึก แปลก ๆ เมื่อก่อนเธอเคยเรียกชื่อเขาด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความรัก วันนี้เหลือเพียงคำพูดตามมารยาท

อาทิตย์ลุกขึ้นเดินไปที่หน้าต่าง

แสงไฟจากเมืองยามค่ำคืนทอดยาวอยู่เบื้องหน้า

เขายืนมองมันเงียบ ๆ

เจ็ดปีที่ผ่านมา เขาเคยคิดว่าหากวันหนึ่งได้เจอเธออีกครั้ง เขาจะไม่รู้สึกอะไร เขาจะเดินผ่านเธอไปเหมือนคนแปลกหน้า

แต่วันนี้เขาเพิ่งรู้ว่า...เขาโกหกตัวเองมาตลอด

เพราะแค่เห็นเธอยืนอยู่ตรงหน้า หัวใจของเขาก็ยังจำได้ทุกอย่าง

อาทิตย์หลับตาลงช้า ๆ

“ทอฝัน...”

ชื่อของเธอหลุดออกจากริมฝีปากอีกครั้ง

เขาไม่รู้ว่าการกลับมาของเธอจะทำให้หัวใจของเขาต้องเจ็บอีกนานแค่ไหน

แต่สิ่งที่เขารู้คือ...ผู้หญิงที่เขาไม่อยากเจอที่สุดในชีวิต

กลับกลายเป็นผู้หญิงคนเดียวที่เขาไม่สามารถละสายตาไปจากเธอได้เลย