ตอนที่3 : เจ็ดปีที่ไม่มีเธอ

เจ็ดปีผ่านไป...

แสงแดดยามเช้าสาดผ่านกระจกบานใหญ่ของห้องทำงานบนชั้นสูงสุดของอาคาร อาทิตย์นั่งอยู่หลังโต๊ะทำงาน ดวงตาคมกวาดมองเอกสารตรงหน้าอย่างเคร่งขรึม

ชายหนุ่มในวันนั้นเติบโตขึ้นมาก จากเด็กหนุ่มวัยยี่สิบห้าปีที่เคยยืนมองคนรักเดินจากไป วันนี้เขากลายเป็นผู้บริหารหนุ่มวัยสามสิบสองปี ผู้คนรอบตัวต่างยอมรับในความสามารถและความเด็ดขาดของเขา

แต่ไม่มีใครรู้ว่า ภายใต้ความสำเร็จทั้งหมดนั้น มีบางอย่างที่ยังคงหยุดอยู่กับที่ หัวใจของเขามันยังคงอยู่ในวันนั้น วันที่ทอฝันเดินจากไป

“เอกสารชุดนี้ต้องแก้ตัวเลขตรงนี้”

เสียงของอาทิตย์เรียบนิ่ง ขณะเลื่อนแฟ้มกลับไปให้คนตรงหน้า

“ครับคุณอาทิตย์”

พนักงานรับแฟ้มกลับไปอย่างรวดเร็วเมื่อประตูห้องทำงานปิดลง ความเงียบก็กลับเข้ามาอีกครั้ง

อาทิตย์เอนหลังพิงเก้าอี้ ก่อนยกมือขึ้นนวดขมับ

เจ็ดปี...

เวลานานขนาดนี้น่าจะมากพอที่จะทำให้คนคนหนึ่งลืมใครสักคนได้แล้วแต่สำหรับเขา มันไม่เคยเป็นแบบนั้น

เขายังจำได้ว่าเธอชอบดื่มกาแฟแบบไหน

ยังจำได้ว่าเวลาทอฝันไม่สบาย เธอมักจะไม่ยอมกินยา

ยังจำได้ว่าเวลามีเรื่องไม่สบายใจ เธอจะชอบนั่งเงียบ ๆ และมองออกไปนอกหน้าต่าง รายละเอียดเล็ก ๆ เหล่านั้นยังคงอยู่ในความทรงจำอย่างชัดเจน

อาทิตย์เปิดลิ้นชักโต๊ะทำงาน ด้านในมีรูปถ่ายใบหนึ่ง

รูปของเขากับทอฝันเมื่อเจ็ดปีก่อน เขาหยิบมันขึ้นมา มองภาพอยู่นานโดยไม่พูดอะไร ใบหน้าของเขาในรูปยังเต็มไปด้วยรอยยิ้ม ต่างจากผู้ชายในกระจกที่กำลังมองกลับมาในวันนี้

“ฉันยังไม่เข้าใจเลยว่าเธอทิ้งฉันไปได้ยังไง”

เขาพูดเบา ๆ

นิ้วเรียวแตะขอบรูปอย่างแผ่วเบา ก่อนจะเก็บมันกลับเข้าไปในลิ้นชัก

อาทิตย์ปิดลิ้นชักทันที เหมือนต้องการปิดความทรงจำทั้งหมดเอาไว้ด้วยแต่เขารู้ดีว่าไม่เคยทำสำเร็จ

เวลาผ่านไปในแต่ละวัน อาทิตย์ทุ่มเทให้กับงานมากขึ้น

เขาไม่ปล่อยให้ตัวเองมีเวลาว่างเพราะเมื่อใดที่ว่าง ความทรงจำเกี่ยวกับทอฝันก็จะกลับมา

ธนกฤตที่ยังคงเป็นเพื่อนสนิทของเขามาตลอดหลายปี มองเห็นการเปลี่ยนแปลงนั้นมาตลอด

เย็นวันหนึ่ง ทั้งสองนั่งอยู่ในห้องทำงานหลังจากประชุมเสร็จ ธนกฤตมองเพื่อนที่กำลังอ่านเอกสารโดยไม่หยุดพัก ก่อนเอ่ยขึ้น

“นายทำงานหนักเกินไปแล้ว”

อาทิตย์ไม่เงยหน้า

“ฉันยังไหว”

“ฉันไม่ได้ถามว่านายไหวหรือเปล่า”

ธนกฤตถอนหายใจ

“ฉันถามว่านายเคยคิดจะหยุดบ้างไหม”

อาทิตย์หยุดมือ

เขาเงยหน้าขึ้นมองเพื่อน

“หยุดทำไม”

“หยุดทำเหมือนตัวเองไม่มีอะไรต้องรู้สึก”

คำพูดนั้นทำให้อาทิตย์นิ่งไป

ธนกฤตมองเขาอย่างเข้าใจ

“เจ็ดปีแล้วนะ”

“ฉันรู้”

“แล้วนายยังคิดถึงเธออยู่?”

อาทิตย์ไม่ตอบในทันที เขาหันไปมองหน้าต่างที่มองเห็นท้องฟ้ายามเย็น

“บางคนไม่ได้หายไปเพียงเพราะเวลาผ่านไป”

ธนกฤตเงียบ เพราะรู้ดีว่าคำตอบนั้นหมายถึงใคร

อาทิตย์ก้มหน้าลงอีกครั้ง

“แต่ฉันไม่ได้รอเธอ”

เขาพูดอย่างหนักแน่น

“ฉันแค่ยังจำได้”

ธนกฤตไม่ได้แย้งเพราะรู้ว่าบางครั้งคำว่าไม่รอ กับคำว่ายังลืมไม่ได้ อาจอยู่ในหัวใจของคนคนเดียวกันได้

ในอีกด้านหนึ่งของเมือง...

ทอฝันในวัยยี่สิบหกปีกำลังจัดเอกสารอยู่ในห้องทำงานเล็ก ๆ เจ็ดปีที่ผ่านมาเปลี่ยนเธอไปไม่น้อย หญิงสาวที่เคยร้องไห้ทุกครั้งที่คิดถึงอาทิตย์ วันนี้สามารถยิ้มและใช้ชีวิตได้โดยไม่ต้องให้ใครเห็นความอ่อนแอ

เธอเติบโตขึ้น เข้มแข็งขึ้น และเรียนรู้ที่จะอยู่กับความทรงจำ แต่เธอไม่ได้ลืม เพียงแค่ไม่พูดถึงมันอีก

เพื่อนร่วมงานคนหนึ่งเดินเข้ามาหา

“ทอฝัน วันนี้กลับเร็วไหม”

หญิงสาวเงยหน้าขึ้นแล้วยิ้ม

“น่าจะกลับตามเวลาปกติค่ะ”

“ช่วงนี้เห็นเธอทำงานหนักตลอดเลย”

“งานเยอะนิดหน่อยค่ะ”

เธอตอบพร้อมหัวเราะเบา ๆเมื่ออีกฝ่ายเดินออกไป ทอฝันจึงถอนหายใจ รอยยิ้มบนใบหน้าค่อย ๆ จางลง

สายตาของเธอเลื่อนไปยังลิ้นชักเล็ก ๆ ข้างโต๊ะ

เธอเปิดมันออกอย่างลังเล ด้านในมีรูปถ่ายใบหนึ่ง

รูปเดียวกับที่เธอเก็บรักษามาตลอดหลายปี

ภาพของอาทิตย์ในวัยยี่สิบห้าปีกำลังยิ้มให้เธอ

ทอฝันมองรูปนั้นอยู่นาน

“เจ็ดปีแล้วนะ”

เสียงของเธอเบามาก

“นายเป็นยังไงบ้าง”

คำถามที่ไม่มีวันได้รับคำตอบ เธอใช้นิ้วแตะใบหน้าของเขาในรูปเบา ๆ น้ำตาคลอขึ้นมา แต่คราวนี้เธอไม่ได้ปล่อยให้มันไหล เธอสูดลมหายใจเข้าลึก แล้วเก็บรูปกลับเข้าไปในลิ้นชัก

“เราต้องเดินต่อไปแล้ว”

ทอฝันบอกตัวเอง เธอปิดลิ้นชักและกลับไปทำงานต่อ

แต่หัวใจกลับยังคงถามคำถามเดิม ถ้าวันหนึ่งพวกเขาได้พบกันอีก...อาทิตย์จะยังเกลียดเธออยู่ไหม?

คำถามนั้นไม่มีคำตอบและทอฝันก็ไม่คิดจะหาคำตอบ

เพราะเธอเชื่อว่าความสัมพันธ์ของพวกเขาจบลงไปตั้งแต่เจ็ดปีก่อนแล้ว

ค่ำวันนั้น...

อาทิตย์กลับถึงบ้านหลังจากทำงานจนดึก

เขาถอดเสื้อสูทวางไว้บนพนักเก้าอี้ ก่อนเดินผ่านห้องนั่งเล่นอย่างเงียบ ๆบ้านหลังใหญ่กว้างขวาง แต่กลับเงียบจนได้ยินเสียงฝีเท้าของตัวเอง

เขาเดินไปหยุดตรงหน้าต่าง ท้องฟ้าด้านนอกมืดสนิท มีเพียงแสงไฟจากเมืองที่ส่องเข้ามา อาทิตย์นึกถึงคำถามของธนกฤต

นายยังคิดถึงเธออยู่?

เขาหัวเราะเบา ๆ

“ถ้าฉันบอกว่าไม่คิดถึง...คงโกหก”

เขายอมรับกับตัวเองเป็นครั้งแรกในค่ำคืนนั้น เจ็ดปีไม่ได้ทำให้ความรู้สึกหายไป มันเพียงทำให้เขาซ่อนมันเก่งขึ้น เขาไม่ได้ร้องไห้ ไม่ได้ตามหา ไม่ได้ถามข่าวของทอฝันอีกแต่ในส่วนลึกของหัวใจ...เขายังจำเธอได้ทุกอย่าง

เช่นเดียวกับทอฝัน แม้ทั้งสองจะอยู่ห่างกันคนละที่

ต่างคนต่างใช้ชีวิต ต่างคนต่างบอกตัวเองว่าทุกอย่างจบลงแล้ว แต่ความทรงจำของความรักครั้งนั้นยังคงอยู่

เหมือนรอยร้าวเล็ก ๆ ที่แม้เวลาจะผ่านไปนานเพียงใด ก็ยังมองเห็นอยู่ใต้แสงตะวัน

และไม่มีใครรู้ว่า...อีกไม่นาน ชีวิตที่แยกจากกันมานานถึงเจ็ดปี จะนำพาพวกเขากลับมาเผชิญหน้ากันอีกครั้ง