ตอนที่ 2 : คำพูดสุดท้าย

รถคันหนึ่งค่อย ๆ เคลื่อนออกจากหน้าบ้าน

ทอฝันนั่งอยู่เบาะด้านหลัง เธอหันหน้ามองออกไปนอกหน้าต่างโดยไม่กล้าหันกลับไปมองด้านหลังอีกครั้ง เพราะรู้ดีว่าถ้าเห็นอาทิตย์ยืนอยู่ตรงนั้น หัวใจที่พยายามแข็งแรงมาตลอดอาจพังลงทันที

น้ำตายังคงไหลออกมาเงียบ ๆเธอยกมือขึ้นเช็ดมันครั้งแล้วครั้งเล่า แต่ยิ่งเช็ด น้ำตาก็ยิ่งไหล

“ขอโทษนะ...”

เสียงแผ่วเบาหลุดออกจากริมฝีปาก

“ขอโทษจริง ๆ”

เธอพูดกับตัวเอง ทั้งที่รู้ว่าไม่มีทางที่อาทิตย์จะได้ยิน

ภาพใบหน้าของเขายังคงติดอยู่ในความคิด โดยเฉพาะแววตาเจ็บปวดในตอนที่เธอบอกว่าไม่รักเขาแล้ว

คำพูดนั้นเป็นคำโกหก แต่เป็นคำโกหกที่เธอจำเป็นต้องพูด

ทอฝันหลับตาลง พยายามห้ามตัวเองไม่ให้คิดถึงช่วงเวลาที่ผ่านมา แต่ยิ่งห้าม ความทรงจำก็ยิ่งชัดเจน

ทั้งรอยยิ้มของเขา น้ำเสียงเวลาที่เรียกชื่อเธอ และมือใหญ่ที่เคยจับมือเธอเอาไว้ในวันที่เธอกลัว

ทุกอย่างยังอยู่ในหัวใจของเธอ ไม่มีอะไรหายไปเลย

ในเวลาเดียวกันนั้น...อาทิตย์ยังคงยืนอยู่หน้าบ้าน

เขามองถนนที่ว่างเปล่า หลังจากรถของทอฝันหายไปจากสายตาแล้ว ความเงียบกลับยิ่งทำให้ความจริงชัดเจนขึ้น

เธอไปแล้วและเป็นเธอเองที่เลือกเดินจากเขาไป

ชายหนุ่มกำมือแน่น ก่อนจะก้มหน้าลง คำพูดของทอฝันยังคงวนเวียนอยู่ในหัว

“ฉันไม่รักนายแล้ว”

เขาหลับตาลง สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ แต่กลับไม่สามารถระงับความเจ็บที่กำลังแล่นขึ้นมาในอกได้

“ไม่รักแล้วจริง ๆ เหรอ...”

เสียงของเขาแหบพร่า

อาทิตย์ไม่เข้าใจตลอดหลายปีที่ผ่านมา เขาเชื่อว่าความรักของทั้งคู่มั่นคงมากพอที่จะผ่านทุกอย่างไปด้วยกัน

เขาไม่เคยคิดเลยว่าวันหนึ่งทอฝันจะเป็นฝ่ายเดินจากไป

และยิ่งไม่คิดว่าเธอจะสามารถพูดคำว่าไม่รักเขาได้อย่างง่ายดาย

แต่ภาพน้ำตาของเธอก่อนจากไปยังคงติดอยู่ในความทรงจำ ถ้าไม่รักกันแล้ว...ทำไมเธอถึงร้องไห้?

คำถามนั้นเกิดขึ้นเพียงชั่วครู่ ก่อนความเจ็บปวดจะกลบความสงสัยทั้งหมด บางทีเธออาจเสียใจที่ต้องจากลา

แต่ไม่ได้หมายความว่ายังรักเขา

อาทิตย์หัวเราะออกมาเบา ๆ อย่างเจ็บปวด

“ฉันคงคิดไปเองมาตลอด”

เขาพูดพลางยกมือขึ้นลูบใบหน้าตัวเอง

คืนนั้นเขาไม่ได้หลับ ชายหนุ่มนั่งอยู่ในห้องเงียบ ๆ มองรูปถ่ายที่เคยถ่ายคู่กับทอฝัน ในภาพ ทั้งสองยิ้มให้กันอย่างมีความสุข อาทิตย์ใช้นิ้วแตะใบหน้าของหญิงสาวในรูปเบา ๆ

“เธอเคยรักฉันจริง ๆ ใช่ไหม”

ไม่มีคำตอบ มีเพียงความเงียบเท่านั้นที่อยู่เป็นเพื่อนเขา

เขาวางรูปลง ก่อนจะเอนหลังพิงเก้าอี้ ความทรงจำเมื่อหลายปีก่อนผุดขึ้นมาอีกครั้ง วันที่เขากับทอฝันเริ่มรักกัน

วันที่เธอยิ้มให้เขาเป็นครั้งแรก วันที่เธอจับมือเขาแล้วบอกว่าจะอยู่ข้างกัน รวมถึงคำสัญญาที่ทั้งคู่เคยให้ไว้

แต่วันนี้ทุกอย่างกลับเหลือเพียงความทรงจำ

อาทิตย์กำหมัดแน่น เขาเจ็บ เจ็บจนไม่รู้ว่าควรทำอย่างไร

เช้าวันรุ่งขึ้น ธนกฤตเดินทางมาหาเขา หลังจากรู้ว่าทอฝันจากไปแล้ว ทันทีที่เปิดประตูเข้ามา เขาก็เห็นเพื่อนสนิทนั่งอยู่คนเดียวด้วยสีหน้าที่ไม่เหมือนเดิม

“อาทิตย์”

ธนกฤตเรียกเสียงเบา อาทิตย์เงยหน้าขึ้นมอง แต่ไม่ได้พูดอะไร

ธนกฤตเดินเข้ามานั่งตรงข้าม

“ทอฝันไปแล้วจริง ๆ เหรอ”

อาทิตย์เงียบอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงเรียบ

“อืม”

“นายได้ถามเธอหรือยังว่าทำไม”

คำถามนั้นทำให้อาทิตย์ชะงัก เขานึกถึงเมื่อวาน

นึกถึงตอนที่เขาถามเธอว่าทำไม แต่คำตอบที่ได้รับกลับมีเพียงประโยคเดียว

“เธอบอกว่าไม่รักฉันแล้ว”

ธนกฤตนิ่งไป เขามองสีหน้าของเพื่อน ก่อนถอนหายใจ

“แล้วนายเชื่อ?”

อาทิตย์หัวเราะในลำคออย่างขมขื่น

“ถ้าไม่เชื่อ แล้วจะให้ฉันเชื่ออะไร”

“อย่างน้อยก็น่าจะฟังเหตุผลของเธอให้มากกว่านี้”

“ฉันถามแล้ว”

น้ำเสียงของอาทิตย์แข็งขึ้น

“แต่เธอไม่ยอมบอกอะไร”

ธนกฤตมองเพื่อนอย่างเป็นห่วง แต่ไม่ได้พูดต่อ

อาทิตย์ก้มหน้าลง

“ฉันให้เธอเลือกแล้ว”

“เลือกอะไร”

“เลือกว่าจะอยู่กับฉันหรือไป”

เขาหยุดพูดชั่วครู่ ดวงตาแดงก่ำ

“แล้วเธอก็เลือกไป”

ธนกฤตถอนหายใจยาว เขารู้ว่าเวลานี้คงไม่มีคำพูดไหนช่วยให้อาทิตย์ดีขึ้นได้

“บางทีเธออาจมีเหตุผลของเธอ”

อาทิตย์เงยหน้าขึ้นทันที

“เหตุผลอะไรสำคัญกว่าความรักของเรา?”

คำถามนั้นเต็มไปด้วยความเจ็บปวด ธนกฤตนิ่งไป ก่อนตอบอย่างใจเย็น

“ฉันไม่รู้”

อาทิตย์หลุบตาลง

“ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน”

หลังจากวันนั้น อาทิตย์พยายามใช้ชีวิตตามปกติ

เขากลับไปทำงาน ทำทุกอย่างเหมือนเดิม แต่ไม่มีอะไรเหมือนเดิมอีกแล้ว

ทุกครั้งที่กลับถึงบ้าน เขาจะเผลอมองไปยังที่ที่ทอฝันเคยนั่ง

ทุกครั้งที่เห็นร้านอาหารที่เคยไปด้วยกัน เขาจะนึกถึงเธอ

แม้แต่เพลงที่เคยฟังด้วยกันก็กลายเป็นสิ่งที่เขาไม่อยากได้ยินเพราะทุกอย่างล้วนทำให้เขาคิดถึงคนคนเดียว

ทอฝัน

หลายวันผ่านไป อาทิตย์ยังไม่ได้รับข่าวจากเธอ

ไม่มีข้อความ

ไม่มีโทรศัพท์

ไม่มีแม้แต่คำบอกลาอีกครั้ง

ความเงียบของเธอทำให้เขาเริ่มเข้าใจว่า เธอคงตั้งใจจะตัดเขาออกจากชีวิตจริง ๆ จากความเสียใจ ความรักค่อย ๆ ถูกความโกรธเข้ามาแทนที่

เขาเริ่มถามตัวเองว่า...ถ้าทอฝันสามารถเดินจากเขาไปได้ง่ายขนาดนั้น แล้วที่ผ่านมาเขามีความหมายกับเธอจริงหรือ?

คำตอบที่เกิดขึ้นในใจยิ่งทำให้เขาเจ็บ อาทิตย์จึงเลือกที่จะไม่รอ เขาบอกตัวเองว่าจะไม่ตามหาเธอ

จะไม่โทรไป จะไม่ถามว่าเธออยู่ที่ไหน และจะไม่ยอมให้ตัวเองกลับไปอ่อนแออีก

แต่สิ่งหนึ่งที่เขาทำไม่ได้...คือการลืมเธอ

เวลาผ่านไปหลายเดือน

ชีวิตของอาทิตย์ยังคงดำเนินต่อไป แต่หัวใจของเขายังติดอยู่กับวันนั้น วันสุดท้ายที่ได้เห็นเธอ คำพูดสุดท้ายของเธอยังคงฝังอยู่ในหัว

ฉันไม่รักนายแล้ว

ทุกครั้งที่คิดถึง เขาจะบอกตัวเองว่าไม่เป็นไร แต่ความจริงคือเขายังเจ็บ และยิ่งเวลาผ่านไป ความเจ็บนั้นไม่ได้หายไปเลยมันเพียงเปลี่ยนจากน้ำตาเป็นความเงียบ

จากความคิดถึงเป็นความโกรธ

จากความรักกลายเป็นบาดแผล

ในอีกสถานที่หนึ่ง...ทอฝันเองก็ไม่ได้มีความสุขกับการจากลา เธอใช้ชีวิตแต่ละวันด้วยหัวใจที่ยังคิดถึงอาทิตย์

ในคืนที่เงียบที่สุด เธอมักหยิบรูปถ่ายเก่าออกมาดู

แต่เธอไม่เคยโทรหาเขา เพราะเธอรู้ว่าเมื่อเลือกเดินออกมาแล้ว เธอต้องเดินต่อไปให้ถึงที่สุดแม้จะต้องเจ็บก็ตาม

เธอวางรูปลงบนโต๊ะ ก่อนเช็ดน้ำตา

“อาทิตย์...”

เพียงเอ่ยชื่อเขา หัวใจก็ยังเจ็บเหมือนวันแรก

“ฉันไม่ได้ไม่รักนาย”

เธอพูดกับความเงียบ

“ฉันแค่ไม่อยากให้นายต้องเจ็บเพราะฉันอีก”

แต่ไม่ว่าเธอจะพูดกับตัวเองกี่ครั้ง ความจริงก็ยังเหมือนเดิม เธอยังรักเขาและอาทิตย์เองก็ยังรักเธอ

เพียงแต่คนสองคนที่รักกันกลับเลือกเดินไปคนละทาง

โดยไม่มีใครรู้ว่าอีกฝ่ายยังคงเจ็บปวดอยู่เช่นเดียวกัน

เจ็ดปีต่อจากนั้น...

ความทรงจำของวันนั้นยังคงอยู่ คำพูดสุดท้ายยังไม่เคยหายไปและรอยร้าวที่เกิดขึ้นในหัวใจของคนทั้งสอง...ก็ไม่เคยได้รับการรักษาอย่างแท้จริง