ตอนที่ 4 : ผู้หญิงที่กลับมา

เจ็ดปีผ่านไปอย่างรวดเร็ว

แต่สำหรับอาทิตย์แล้ว เวลาที่ผ่านไปไม่ได้ทำให้ทุกอย่างในใจเลือนหายอย่างที่ใครหลายคนคิด

เช้าวันจันทร์ในบริษัท อาทิตย์นั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานด้วยท่าทางสุขุม ใบหน้าคมยังคงเรียบนิ่งเหมือนทุกวัน เบื้องหน้าคือเอกสารเกี่ยวกับโครงการใหม่ที่บริษัทกำลังจะเริ่มดำเนินการ

เสียงเคาะประตูดังขึ้นสองครั้ง ก่อนธนกฤตจะเดินเข้ามาพร้อมแฟ้มเอกสารในมือ

“อาทิตย์ เอกสารโครงการที่นายให้ฉันดูมาแล้ว”

ธนกฤตวางแฟ้มลงบนโต๊ะ ก่อนเลื่อนมันไปตรงหน้าเพื่อน

อาทิตย์เงยหน้าขึ้นมองเพียงครู่เดียว ก่อนเปิดแฟ้มอย่างไม่รีบร้อน

“รายละเอียดเรียบร้อยดีไหม”

“เรียบร้อย โครงการนี้ต้องร่วมงานกับทีมภายนอกด้วย”

อาทิตย์พลิกเอกสารทีละหน้า สีหน้าไม่ได้เปลี่ยนแปลง

“ใครรับผิดชอบ”

“ทีมที่บริษัทเราติดต่อไว้”

ธนกฤตตอบ ก่อนหยิบเอกสารอีกชุดออกมา

“วันนี้พวกเขาจะเข้ามาประชุมเรื่องรายละเอียดโครงการ”

อาทิตย์พยักหน้า

“งั้นก็เตรียมทุกอย่างให้พร้อม”

“นายจะเข้าประชุมเอง?”

“ฉันเป็นคนอนุมัติโครงการ จะไม่เข้าประชุมได้ยังไง”

น้ำเสียงของอาทิตย์ยังคงราบเรียบ ก่อนเขาจะก้มลงอ่านเอกสารต่อ

ธนกฤตมองเพื่อนอยู่ครู่หนึ่ง

เจ็ดปีแล้ว

อาทิตย์ยังคงเป็นอาทิตย์คนเดิมในสายตาคนอื่น—จริงจัง ทำงานหนัก ไม่เปิดใจให้ใคร และไม่เคยพูดถึงผู้หญิงคนนั้นอีก แต่ธนกฤตรู้ดีว่า ภายในใจของเพื่อนยังมีชื่อหนึ่งที่ไม่เคยหายไป

ทอฝัน

เพียงแต่เขาไม่เคยพูดถึงมันอีกเท่านั้น

“ฉันไปก่อนนะ”

“อืม”

หลังจากธนกฤตเดินออกไป อาทิตย์ก็กลับมาอยู่กับเอกสารตรงหน้าอีกครั้ง เขาไม่ได้คิดอะไรเกี่ยวกับการประชุมในวันนี้

สำหรับเขา มันก็เป็นเพียงงานอีกหนึ่งงาน

ไม่มีอะไรมากไปกว่านั้น

กระทั่งช่วงบ่ายมาถึง

ห้องประชุมขนาดใหญ่ถูกจัดเตรียมไว้เรียบร้อย ทีมงานจากบริษัทคู่ค้าทยอยเข้ามานั่งประจำที่

อาทิตย์เดินเข้าห้องประชุมพร้อมธนกฤต

ทุกคนลุกขึ้นทักทาย

“สวัสดีครับคุณอาทิตย์”

“สวัสดีค่ะ”

อาทิตย์พยักหน้าเล็กน้อย ก่อนเดินไปนั่งหัวโต๊ะ

เขาเปิดเอกสารตรงหน้าและเตรียมเข้าสู่การประชุมทันที

“เริ่มได้เลย”

ทีมงานเริ่มนำเสนอรายละเอียดโครงการทีละส่วน

อาทิตย์ตั้งใจฟังอย่างจริงจัง เขาถามคำถามเป็นระยะ และแสดงความคิดเห็นเกี่ยวกับงานอย่างตรงประเด็น

ทุกอย่างดำเนินไปตามปกติ

จนกระทั่งประตูห้องประชุมเปิดออกอีกครั้ง

หญิงสาวคนหนึ่งเดินเข้ามาช้า ๆ

“ขอโทษค่ะที่มาช้า”

เสียงนั้นดังขึ้นเพียงประโยคเดียว

แต่สำหรับอาทิตย์...มันกลับทำให้มือที่กำลังพลิกเอกสารหยุดนิ่ง

หัวใจที่เคยสงบนิ่งมานานหลายปีเหมือนถูกบางสิ่งกระแทกอย่างแรง

เขาค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น

หญิงสาวในชุดทำงานเรียบง่ายยืนอยู่ตรงประตู

ใบหน้าที่เปลี่ยนไปเล็กน้อยตามกาลเวลา แต่ยังคงเป็นใบหน้าเดียวกับที่เขาจำได้

ดวงตาคู่นั้น...

ริมฝีปากนั้น...

ท่าทางของเธอ...

ทุกอย่างชัดเจนในความทรงจำ

ทอฝัน

อาทิตย์นิ่งงัน

เป็นครั้งแรกในรอบเจ็ดปีที่สีหน้าของชายหนุ่มหลุดจากความเย็นชาอย่างเห็นได้ชัด ธนกฤตที่นั่งอยู่ข้าง ๆ หันไปมองตามสายตาของเพื่อน เมื่อเห็นหญิงสาวที่ยืนอยู่หน้าห้อง เขาก็ชะงักไปเช่นกัน

“ทอฝัน...”

ชื่อที่ไม่ได้ยินมานานหลุดออกจากปากเขาเบา ๆ

ทอฝันเองก็เงยหน้าขึ้น สายตาของเธอประสานเข้ากับสายตาของอาทิตย์ ทุกอย่างรอบตัวเหมือนหยุดนิ่ง

เจ็ดปี...ในที่สุดพวกเขาก็กลับมาเจอกันอีกครั้ง

หัวใจของทอฝันสั่นไหวทันทีที่เห็นคนตรงหน้า

เธอเคยคิดว่าตัวเองเตรียมใจมาแล้ว

เคยคิดว่าหลังจากผ่านไปนานขนาดนี้ เธอคงสามารถมองเขาได้โดยไม่รู้สึกอะไร แต่ความจริงกลับไม่ใช่เช่นนั้น

เพียงเห็นใบหน้าของอาทิตย์ ความทรงจำในอดีตก็ไหลย้อนกลับมาอย่างรวดเร็ว ภาพวันที่พวกเขาเคยหัวเราะด้วยกัน

วันที่เขาเคยจับมือเธอ วันที่เขาเคยบอกว่าจะไม่ปล่อยเธอไป และวันที่เธอเป็นคนพูดว่า...

“ฉันไม่รักนายแล้ว”

น้ำตาแทบจะเอ่อขึ้นมา แต่ทอฝันรีบกะพริบตาและเก็บความรู้สึกทั้งหมดเอาไว้ เธอไม่ควรแสดงอะไรออกมา ไม่ใช่ตอนนี้

“ขอโทษค่ะ ฉันเป็นตัวแทนจากฝ่ายโครงการ วันนี้จะเข้ามาร่วมประชุมด้วยค่ะ”

เธอพูดด้วยน้ำเสียงสุภาพ พยายามทำเหมือนชายตรงหน้าเป็นเพียงคนรู้จักทั่วไป

อาทิตย์มองเธอโดยไม่พูดอะไรแววตาคมเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ยากจะอ่าน เขาไม่คิดว่าจะได้เจอเธออีก ไม่คิดว่าผู้หญิงที่หายไปจากชีวิตเขาเจ็ดปีจะกลับมายืนอยู่ตรงหน้าในสถานที่แห่งนี้

ที่สำคัญ...เธอดูเปลี่ยนไป

ทอฝันไม่ได้เป็นหญิงสาวคนเดิมที่เขาเคยรู้จัก

เธอดูสุขุมขึ้น มีความมั่นใจมากขึ้น และสามารถยืนต่อหน้าเขาได้โดยไม่หลบสายตา

หรืออย่างน้อย...เธอกำลังพยายามทำแบบนั้น

“เชิญนั่ง”

ในที่สุดอาทิตย์ก็พูดขึ้น น้ำเสียงของเขาเย็นชาและ เป็นทางการ ทอฝันพยักหน้า

“ขอบคุณค่ะ”

เธอเดินไปนั่งในตำแหน่งของตัวเองโดยไม่มองเขาอีก

การประชุมดำเนินต่อ

แต่สำหรับอาทิตย์ ทุกอย่างไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว

เขาพยายามจดจ่อกับเอกสารตรงหน้า ทว่าความสนใจกลับถูกดึงไปยังหญิงสาวอีกฝั่งของโต๊ะอยู่ตลอด

เขาเห็นทอฝันจดรายละเอียดเห็นเธอยกมือขึ้นถามเรื่องงานเห็นเธอพูดคุยกับทีมด้วยน้ำเสียงมั่นใจ

เธอเปลี่ยนไปมากจริง ๆ

เจ็ดปีที่ผ่านมา...

เธอใช้ชีวิตอย่างไร?

เธอเคยคิดถึงเขาบ้างหรือเปล่า?

คำถามเหล่านั้นผุดขึ้นในใจโดยที่เขาไม่ต้องการ

อาทิตย์ขมวดคิ้ว ก่อนพยายามกดความรู้สึกลง

มันผ่านมาแล้วเจ็ดปี เขาไม่มีสิทธิ์ถามอะไรทั้งนั้น

เมื่อการประชุมสิ้นสุดลง ทุกคนทยอยเก็บเอกสาร

ทอฝันลุกขึ้นและเตรียมเดินออกจากห้อง

“ทอฝัน”

เสียงเรียกนั้นทำให้เท้าของเธอหยุดชะงัก

เธอกำมือแน่น ก่อนค่อย ๆ หันกลับมา อาทิตย์ยัง นั่งอยู่ที่เดิม

สายตาของเขามองตรงมายังเธอ ทั้งสองสบตากันอีกครั้ง ไม่มีคำพูดใดเกิดขึ้นในช่วงแรก จนในที่สุดอาทิตย์ถามด้วยเสียงเรียบนิ่ง

“กลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่”

คำถามธรรมดา แต่กลับทำให้หัวใจของทอฝันเจ็บขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก เธอสูดลมหายใจเข้าเบา ๆ ก่อนตอบ

“ไม่นานค่ะ”

“ทำงานที่นี่?”

“ค่ะ”

คำตอบสั้น ๆ ของเธอทำให้อาทิตย์นิ่งไป

เขาอยากถามมากกว่านั้น อยากถามว่าเธอหายไปไหนมาตลอดเจ็ดปี อยากถามว่าเธอมีความสุขไหม

อยากถามว่าเธอเคยเสียใจหรือเปล่ากับสิ่งที่เกิดขึ้น

แต่สุดท้ายเขากลับไม่ถามอะไร

เพราะเขายังจำคำพูดในวันนั้นได้ดี

“ฉันไม่รักนายแล้ว”

มันยังคงเป็นคำพูดที่เจ็บที่สุดในชีวิต

ทอฝันมองเขาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนกล่าวเบา ๆ

“ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ฉันขอตัวนะคะ”

อาทิตย์ไม่ได้ตอบ เธอจึงเดินออกจากห้องประชุมไป

ทันทีที่ประตูปิดลง ทอฝันหยุดเดินอยู่ด้านนอก สูดลมหายใจลึกเพื่อควบคุมหัวใจที่กำลังสั่นไหว

เธอคิดว่าตัวเองเข้มแข็งแล้ว แต่เพียงได้เห็นเขา...

ความเข้มแข็งทั้งหมดกลับเหมือนถูกสั่นคลอน

ภายในห้องประชุม ธนกฤตมองอาทิตย์อย่างเข้าใจ

“นายโอเคไหม”

อาทิตย์ยังคงมองไปที่ประตูบานนั้น

ผ่านไปหลายวินาที เขาจึงตอบเสียงเบา

“ฉันไม่คิดว่าจะได้เจอเธออีก”

ธนกฤตถอนหายใจ

“แต่ตอนนี้เธอกลับมาแล้ว”

อาทิตย์กำมือแน่นเล็กน้อย ก่อนคลายออก

เขาไม่รู้ว่าการกลับมาของทอฝันจะเปลี่ยนอะไรในชีวิตเขาบ้าง แต่สิ่งหนึ่งที่เขารู้แน่ชัดคือ...หัวใจที่เขาคิดว่าตายไปแล้วเมื่อเจ็ดปีก่อน

กำลังกลับมาเต้นแรงอีกครั้งเพราะผู้หญิงคนเดิม

ผู้หญิงที่เขาเคยรักที่สุด และเป็นผู้หญิงคนเดียวที่เขาพยายามลืมมาตลอดเจ็ดปี