Hinovel
App Store
Google Play
คลังหนังสือ
บท
ตั้งค่า
ตอนที่ 1 : วันที่เราต้องจากกัน
เจ็ดปีก่อน...
สายลมยามเย็นพัดผ่านสวนเล็ก ๆ หลังบ้าน กลิ่นดอกไม้ที่ทอฝันชอบลอยมากับอากาศ แสงอาทิตย์สีส้มกำลังคล้อยต่ำลงจนทาบเงายาวบนพื้นหญ้า บรรยากาศรอบตัวควรอบอุ่นและสวยงาม แต่วันนี้หัวใจของหญิงสาวกลับหนักอึ้งจนแทบหายใจไม่ออก
ทอฝันยืนอยู่ใต้ต้นไม้ต้นเดิมที่เธอกับอาทิตย์เคยนั่งด้วยกันนับครั้งไม่ถ้วน มือทั้งสองข้างกำแน่นอยู่ตรงหน้าท้อง นิ้วเรียวเย็นเฉียบ แม้อากาศจะไม่ได้หนาวเลยก็ตาม
เธอมองไปยังทางเดินหน้าบ้าน ก่อนจะเห็นร่างสูงของชายหนุ่มเดินเข้ามา
อาทิตย์ในวัยยี่สิบห้าปียังคงเป็นผู้ชายที่ทำให้หัวใจของเธอสั่นไหวได้เสมอ เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีอ่อนกับกางเกงขายาวธรรมดา ใบหน้าคมคายมีรอยยิ้มเล็ก ๆ ปรากฏขึ้นทันทีเมื่อเห็นเธอ รอยยิ้มที่เธอเคยชอบที่สุด...และอาจเป็นรอยยิ้มที่เธอกำลังจะไม่มีโอกาสได้เห็นอีกแล้ว
“ทอฝัน”
เสียงเรียกนั้นทำให้หญิงสาวหลุบตาลงทันที เพราะกลัวว่าอีกฝ่ายจะเห็นน้ำตาที่กำลังเอ่อขึ้นมา
“มายืนทำอะไรตรงนี้คนเดียว”
อาทิตย์เดินเข้ามาหยุดตรงหน้า เขามองเธอด้วยความสงสัย ก่อนจะยกมือขึ้นแตะหน้าผากของเธออย่างเป็นห่วง
“ไม่สบายหรือเปล่า ทำไมหน้าซีดแบบนี้”
ทอฝันพยายามฝืนยิ้มแล้วส่ายหน้า
“เปล่า ฉันสบายดี”
“แน่ใจนะ”
เขายังไม่วางใจ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความห่วงใยอย่างที่เคยเป็น
ทอฝันมองใบหน้าของเขาอยู่นาน ก่อนจะรีบเบือนหน้าหนี
“อาทิตย์...”
“หืม?”
“ถ้าวันหนึ่งเราไม่ได้เจอกันอีก นายจะทำยังไง”
คำถามนั้นทำให้อาทิตย์ชะงัก เขามองเธอเหมือนกำลังพยายามทำความเข้าใจว่าทำไมจู่ ๆ เธอถึงถามเรื่องแปลก ๆ
“ถามอะไรแบบนั้น”
เขาหัวเราะเบา ๆ แต่เมื่อเห็นสีหน้าจริงจังของเธอ รอยยิ้มก็เลือนหายไป
“เกิดอะไรขึ้น”
“ไม่มีอะไร”
“ทอฝัน”
เสียงของเขาเข้มขึ้นเล็กน้อย มือใหญ่จับไหล่เธอให้หันกลับมามองกัน
“เธอเป็นอะไร บอกฉัน”
เพียงได้ยินคำพูดนั้น น้ำตาของทอฝันก็แทบไหลออกมา
เธออยากบอกเขาเหลือเกิน...อยากบอกว่าหัวใจของเธอเจ็บแค่ไหน อยากบอกว่าเธอไม่ได้อยากจากเขาไป
อยากบอกว่าเธอรักเขามากเพียงใด
แต่สุดท้ายสิ่งที่ออกจากริมฝีปากกลับมีเพียงคำสั้น ๆ
“ฉันแค่ถามดู”
อาทิตย์จ้องเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนถอนหายใจ
“ถ้าเธอไม่อยากเจอฉัน ฉันก็จะไปหาเธอ”
เขาพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง ก่อนยกมือขึ้นลูบศีรษะเธอเบา ๆ
“ถ้าเธอหนี ฉันก็จะตาม”
ทอฝันเม้มริมฝีปากแน่น ความอบอุ่นจากฝ่ามือของเขากลับทำให้เธอเจ็บปวดมากกว่าเดิม
“แล้วถ้าฉันไปไกลมากล่ะ”
“ไกลแค่ไหน?”
“ไกลจนตามไม่เจอ”
อาทิตย์หัวเราะออกมาเล็กน้อย
“ฉันก็จะตามจนเจอ”
ทอฝันเงยหน้ามองเขา ดวงตาแดงก่ำ
“สัญญาได้ไหม”
“ได้สิ”
เขาตอบโดยไม่ลังเล
“ฉันสัญญา”
คำสัญญาง่าย ๆ ในวันนั้น กลับกลายเป็นสิ่งที่ฝังอยู่ในใจของเธอมานานหลายปี
ทอฝันสูดลมหายใจลึก พยายามกลั้นน้ำตา ก่อนจะก้าวเข้าไปกอดเขา
อาทิตย์ชะงักไปเพียงเล็กน้อย แต่ไม่นานก็โอบแขนรอบตัวเธอ
“เป็นอะไร”
เสียงของเขาอ่อนลงทันที ทอฝันซบใบหน้าลงกับอกของเขา น้ำตาหยดแรกไหลออกมาเงียบ ๆ
“ขอกอดแบบนี้นาน ๆ ได้ไหม”
อาทิตย์ขมวดคิ้ว แต่ไม่ได้ถามอะไรอีก เขาเพียงกอดเธอแน่นขึ้น
“ได้”
ทอฝันหลับตาลง เธออยากหยุดเวลาเอาไว้ตรงนี้...อยากให้ ช่วงเวลานี้คงอยู่ตลอดไป แต่เธอรู้ดีว่าไม่สามารถทำได้
คืนนั้น หลังจากแยกจากอาทิตย์ ทอฝันกลับเข้าห้องของตัวเอง เธอนั่งลงบนเตียงและมองของที่อยู่ตรงหน้า
รูปถ่ายของเธอกับอาทิตย์วางอยู่บนโต๊ะ ในภาพ ทั้งคู่กำลังยิ้มให้กล้องอย่างมีความสุข
ทอฝันหยิบมันขึ้นมาแนบอก น้ำตาไหลลงมาอย่างห้ามไม่อยู่
“ขอโทษนะ...อาทิตย์”
เธอพูดเสียงสั่น
“ฉันไม่ได้อยากทิ้งนายเลย”
หญิงสาวก้มหน้าร้องไห้เงียบ ๆ อยู่เพียงลำพัง เธอรู้ว่าการตัดสินใจครั้งนี้จะทำให้เขาเจ็บ และเธอเองก็จะเจ็บไม่ต่างกัน แต่ถึงอย่างนั้น เธอก็ต้องทำ
เช้าวันต่อมา...
ทอฝันยืนอยู่หน้าบ้านพร้อมกระเป๋าเดินทางใบหนึ่ง เธอหันกลับไปมองบ้านที่คุ้นเคยเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนกำมือแน่นเพื่อรวบรวมความกล้า
เสียงฝีเท้าวิ่งเข้ามาจากด้านหลังทำให้เธอหันกลับไป
อาทิตย์กำลังเดินตรงมาหาเธอด้วยสีหน้าตกใจ
“ทอฝัน!”
เธอหยุดนิ่ง หัวใจเหมือนถูกบีบรัดทันทีเมื่อเห็นเขา
“เธอจะไปไหน”
อาทิตย์มองกระเป๋าเดินทาง ก่อนมองใบหน้าของเธออย่างไม่เข้าใจ ทอฝันพยายามไม่ร้องไห้
“ฉันต้องไป”
“ไปไหน?”
“ที่ไหนสักแห่ง”
“แล้วทำไมไม่บอกฉันก่อน”
น้ำเสียงของอาทิตย์เริ่มสั่น ความสงสัยเปลี่ยนเป็นความกังวล
“ฉันแค่...อยากไปเริ่มต้นชีวิตใหม่”
“แล้วฉันล่ะ?”
คำถามสั้น ๆ ทำให้ทอฝันนิ่งไป เธอเงยหน้ามองเขา น้ำตาคลอเต็มดวงตา
“อาทิตย์...”
“แล้วฉันอยู่ตรงไหนในชีวิตใหม่ของเธอ?”
ชายหนุ่มก้าวเข้ามาใกล้ ก่อนจับมือเธอเอาไว้แน่น
“ถ้าเธอมีเรื่องอะไร บอกฉัน เราแก้ด้วยกันได้”
ทอฝันมองมือที่ถูกเขาจับเอาไว้ มือคู่นี้เคยจับมือเธอในวันที่เธอมีความสุขที่สุดและวันนี้มันกำลังทำให้เธอแทบตัดใจไม่ได้
“เราแก้ไม่ได้หรอก”
เธอตอบเสียงเบา
“ทำไม?”
“เพราะฉันตัดสินใจแล้ว”
“ทอฝัน”
อาทิตย์เรียกชื่อเธอด้วยน้ำเสียงเจ็บปวด
“อย่าทำแบบนี้”
น้ำตาของทอฝันไหลลงมาในที่สุด เธอพยายามดึงมือออก แต่เขากลับจับไว้แน่นกว่าเดิม
“ฉันขอร้อง”
“ปล่อยฉันเถอะ”
“ฉันไม่ปล่อย”
เขาส่ายหน้า ดวงตาแดงก่ำ
“เธอจะไปไหน ฉันจะไปด้วย”
ทอฝันกัดริมฝีปากเพื่อกลั้นเสียงสะอื้น
“นายไปกับฉันไม่ได้”
“ทำไม!”
เสียงของเขาดังขึ้นด้วยความเจ็บปวด
ทอฝันสะดุ้ง ก่อนอาทิตย์จะลดเสียงลง เขามองเธอด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสับสน
“บอกฉันมาเถอะว่าทำไม”
หญิงสาวมองเขาเป็นครั้งสุดท้าย ความจริงทั้งหมดติดอยู่ในลำคอ แต่เธอไม่สามารถพูดออกมาได้ สุดท้ายเธอจึงเลือกเพียงคำตอบเดียว
“เพราะฉันไม่รักนายแล้ว”
อาทิตย์นิ่งงัน
มือที่จับเธอค่อย ๆ คลายออก
“พูดอีกครั้งสิ”
เสียงของเขาแผ่วเบาแทบไม่ได้ยิน ทอฝันกำมือแน่น เล็บจิกลงบนฝ่ามือจนเจ็บ เพื่อไม่ให้ตัวเองเปลี่ยนใจ
“ฉันไม่รักนายแล้ว”
น้ำตาของเธอไหลไม่หยุด แต่เธอไม่ยอมให้อาทิตย์เห็นว่าคำพูดนั้นกำลังทำร้ายหัวใจตัวเองมากแค่ไหน
อาทิตย์มองเธออยู่นาน ก่อนหัวเราะออกมาเบา ๆ ทั้งที่ดวงตาแดงก่ำ
“เจ็ดปีที่เรารักกัน...เธอบอกว่ามันไม่มีความหมายเลยเหรอ”
ทอฝันไม่ตอบ
“ฉันทำอะไรผิด”
เธออยากตอบเหลือเกินว่าเขาไม่ได้ทำอะไรผิดแต่คำพูดนั้นไม่อาจหลุดออกมาได้
“ขอโทษ”
เธอพูดเพียงคำเดียว ก่อนจะดึงมือออกจากเขา
ทอฝันลากกระเป๋าเดินจากไปทั้งน้ำตา ไม่กล้าหันกลับมามองอีก เพราะรู้ว่าหากหันกลับไป เธออาจไม่มีวันเดินต่อได้
ด้านหลัง...
อาทิตย์ยังยืนนิ่งอยู่ที่เดิม เขามองแผ่นหลังของคนที่รักที่สุดค่อย ๆ ห่างออกไป
“ทอฝัน...”
เสียงเรียกของเขาเบามาก แต่หญิงสาวไม่ได้หันกลับมา
เพียงไม่กี่นาทีต่อมา เธอก็หายไปจากสายตา ทิ้งไว้เพียงความเงียบ และหัวใจของคนสองคนที่แตกสลายพร้อมกัน
วันนั้น...ไม่มีใครรู้ว่าการจากลากันครั้งนั้นจะยาวนานถึงเจ็ดปี ไม่มีใครรู้ว่าคำพูดเพียงไม่กี่คำจะกลายเป็นบาดแผลที่ฝังลึกอยู่ในหัวใจ และไม่มีใครรู้ว่า แม้เวลาจะผ่านไปนานเพียงใด...
ความรักที่พวกเขาพยายามฝังเอาไว้
ก็ยังไม่เคยตายจากหัวใจของคนทั้งสองเลย
ดาวน์โหลดแอปทันทีเพื่อรับรางวัล
