เกือบสูญเสีย

1 เดือนต่อมา..

" หยา คุณประสิทธิ์เรียกพบ

" ให้ไปพบที่ไหน

" ที่ห้องทำงาน

" ชั้นทำอะไรผิดหรือเปล่า

" ไม่รู้ แต่รู้แค่ว่าเวลาที่คุณประสิทธิ์จะเรียกพบลูกน้องเป็นการส่วนตัวมีอยู่แค่สองอย่างหนึ่งคือเรียกไปด่า อย่างที่สองคือเรียกไป.... ไม่พูดดีกว่าเธอมันเด็กใหม่พออยู่ไปนานๆ เดี๋ยวก็รู้เอง

" ก้อก! ๆ หยาเองค่ะ

" เชิญ

" ขอบคุณค่ะ

" เป็นยังไงบ้างสำหรับช่วงหนึ่งเดือนที่ผ่านมา

" ก็ดีค่ะ ขอบคุณมากเลยนะคะที่ให้โอกาสหยา

" เรื่องเล็กน้อย ว่าแต่มีใครกลั่นแกล้งเธอบ้างหรือเปล่า หรือมีใครพูดไม่ดีกับเธอบ้างฟ้องชั้นได้นะ

" ไม่มีค่ะ ไม่มี

" แน่ใจนะ

" ค่ะ

" แล้วลูกของเธอเป็นยังไงบ้าง นมที่ชั้นส่งให้ได้กินบ้างมั้ย

" ได้กินค่ะ แต่ไม่ต้องส่งไปให้แล้วนะคะหยาเกรงใจ

" ไม่ต้องเกรงใจหรอก ชั้นเป็นคนรักเด็กอยู่แล้ว

" ขอบคุณมากนะคะที่เอ็นดูลูกของหยา

" อันที่จริงชั้นก็เอ็นดูเธอด้วยแหละ

" คุณประสิทธิ์!

" หยาๆ อย่าเพิ่งตกใจชั้นแค่หยอกเล่น

" ทีหลังอย่ามาพูดเล่นแบบนี้อีกนะคะ หยาไม่ชอบ

" ขอโทษๆ

" ไม่เป็นไรค่ะ

" นี่เธอไม่สนใจชั้นจริงๆ หรอ

" คุณประสิทธิ์พูดเรื่องอะไรคะ หยาไม่เข้าใจ

" เพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลา ชั้นขอพูดตรงๆ นะ ว่าชั้นอยากดูแลเธอกับลูก

" คุณประสิทธิ์รับหยาเข้าทำงานด้วยเหตุผลนี้หรอคะ

" นี่เธอไม่รู้จริงๆ หรือว่าแกล้ง

" หยาขอลาออกนะคะ

" ลาออกแล้วจะไปทำงานอะไรต่อ กลับไปเป็นพริตตี้? คิดว่าสภาพเธอตอนนี้จะกลับไปทำงานแบบนั้นได้อยู่หรอ ท้องเธอโตขึ้นทุกวันๆ ไหนจะอาการแพ้ท้องอีก อย่าหยิ่งมากนักเลย ชั้นจะบอกอะไรให้นะเป็นไปได้ยากมากที่ผู้ชายจะรับผู้หญิงที่กำลังท้องลูกของคนอื่นได้ แต่ชั้นรับได้เพราะชั้นชอบเธอจริงๆ

" ขอบคุณสำหรับความหวังดี แต่หยาไม่ขอรับ

พูดจบเธอก็ลุกหนีออกจากห้องของชายวัยกลางคนด้วยความผิดหวังและโมโห

" น้องหยาร้องไห้ทำไม

" พี่ปลาคะ หยาขอใบลาออกด้วยค่ะ

" เกิดอะไรขึ้น?

" ไม่มีอะไรหรอกค่ะ แค่อยากออก

" น่าเสียดายน้อ น้องหยาขยันและอดทนมากจู่ๆ ก็ลาออกเฉย

" ขอบคุณพี่ปลานะคะที่รักและเอ็นดูหยา

เธอสวมกอดรุ่นพี่ซึ่งเป็นหัวหน้าของเธอด้วยความรู้สึกผูกพัน

" ถ้ามีปัญหาหรืออยากให้พี่ช่วยเหลืออะไรก็โทรหาได้ตลอดนะ พี่ยินดีช่วย

" ค่ะ

เมื่อเธอเซ็นใบลาออกเรียบร้อยแล้วจึงรีบเก็บของเท่าที่จำเป็นแล้วเดินออกจากตึกอย่างเร่งรีบ

" พรุ่งนี้เราไปหาอาหมอกันนะ แม่อยากรู้จังว่าหนูเป็นเด็กผู้หญิงหรือผู้ชาย

ทันทีที่ถึงห้องเธอก็นั่งพักและพูดคุยกับลูกน้อย

" พัสดุมาส่งครับ

" เราไม่ได้สั่งของนี่ สงสัยส่งผิดบ้านแน่เลย

" มีใครอยู่มั้ยครับ

" ค่ะๆ

" ใช่คุณมาหยาหรือเปล่าครับ

" คุณรู้จักชื่อชั้นได้ยังไง

" ก็ชื่อคุณติดอยู่บนกล่องนี่ไงครับ

" ไหนคะ

ด้วยความสงสัยว่าใครเป็นคนส่งพัสดุชิ้นเล็กที่อยู่ในกล่องเธอจึงเดินเข้าไกล้ๆ พนักงานหนุ่มที่สวมใส่ชุดของบริษัทขนส่งพัสดุโดยไม่ลังเล

" เปิดประตู และอย่าได้คิดส่งเสียงขอความช่วยเหลือไม่งั้นผมยิงคุณทิ้งแน่

" คุณประสิทธิ์ส่งแกมาใช่มั้ย

" ถ้าใช่แล้วจะทำไม

" ชั้นจะแจ้งตำรวจ

" เรื่องถึงหูตำรวจเมื่อไหร่เขาไม่ไว้ชีวิตเธอแน่ เปิดประตูถ้าไม่อยากตาย!

เมื่อเธอเห็นปืนจึงรีบทำตามคำสั่งของชายหนุ่มตรงหน้าทันที

" เข้าบ้าน

" อย่าทำอะไรชั้นเลยนะ ขอร้องเถอะ เขาจ้างเท่าไหร่ชั้นจะจ่ายให้คุณมากกว่านั้นแต่ขออย่างเดียวคืออย่าทำอะไรชั้นเลย และชั้นสัญญาว่าจะไม่แจ้งตำรวจ จะไม่มีใครรู้เรื่องนี้

" ขอโทษทีผมจำเป็นต้องทำตามคำสั่งเขา

พูดจบชายหนุ่มก็ชกเข้าที่หน้าท้องเธอเข้าอย่างจังโดยที่ไม่ทันสังเกตุว่าเธอกำลังตั้งครรภ์อ่อนๆ

" ลูกๆๆ ลูกชั้น

ส่วนเธอนั้นรู้สึกเจ็บปวดจนร้องไม่ออกและสิ่งที่เธอกลัวมากที่สุดในตอนนี้คือการสูญเสียลูกน้อย

" เลือด!

ส่วนชายหนุ่มที่เพิ่งลงมือจัดการกับเธอก็สังเกตุเห็นเลือดที่ค่อยๆ ไหลตามง่ามขาเรียว

" ไม่นะ! ลูกชั้นต้องไม่เป็นอะไร

" นี่คุณท้องหรอ

" ใช่ ได้โปรดอย่าทำชั้น

" โถ่เว้ย!

" ขอร้อง!

" ขอโทษ ผมไม่รู้จริงๆ ว่าคุณท้อง แต่ไม่เป็นไรนะผมจะพาคุณไปโรงพยาบาลเอง

" ขอบคุณชั้นสัญญาว่าจะไม่ทำให้คุณเดือดร้อนภายหลัง ถ้าคุณช่วยพาชั้นไปโรงพยาบาล

" ผมโทรเรียกรถพยาบาลฉุกเฉินให้ดีกว่า เพราะถ้าไปกันเองมันอาจจะสายเกินไป

" ชั้นเจ็บ เจ็บเหลือเกิน

" อดทนอีกนิดนะรถพยาบาลกำลังมา

" เขาทำแบบนี้กับชั้นได้ยังไง!

" ถ้าผมรู้ว่าคุณกำลังท้อง ผมจะไม่รับงานนี้ ได้โปรดอภัยให้ผมด้วย เขาบอกแค่ว่าให้ผมมาสั่งสอนคุณ และไม่ต้องแปลกใจหรอกเพราะมีผู้หญิงหลายคนที่เคยโดนแบบนี้ แต่ผมไม่คิดว่าเขาจะกล้าทำแม้กระทั่งคนท้อง

" โอ้ย!! ชั้นไม่ไหวแล้ว

" เสียงรถพยาบาลกำลังใกล้เข้ามา ผมต้องรีบไปก่อนนะ เดี๋ยวจะเปิดประตูบ้านทิ้งไว้ให้ และอย่าได้คิดแจ้งตำรวจเพราะไม่งั้นเขาเก็บเราทั้งสองคน

หญิงสาวที่ได้ยินดังนั้นก็พยักหน้าเชิงรับปากและทันทีที่เธอถูกส่งตัวขึ้นรถพยาบาลเธอก็หมดสติในทันที

" ฮือๆๆๆๆ

เมื่อเธอรู้สึกตัวก็เอาแต่ร้องไห้โฮแล้วสัมผัสหน้าท้องตัวเองเบาๆ

" คนไข้ฟื้นแล้ว

ทันทีที่เธอฟื้นพยาบาลทั้งหลายก็ต่างเข้ามาดูอาการของเธอ

" แม่ขอโทษที่ไม่สามารถปกป้องลูกได้

" รบกวนคุณแม่ค่อยๆ นอนลงนะคะอย่าเพิ่งลุกนั่งเพราะเสี่ยงต่อการแท้งบุตร

" หมายความว่าลูกของชั้นยังไม่ได้จากไปไหนใช่มั้ยคะ

เธอถามพยาบาลสาวด้วยสีหน้าที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความหวัง

" น้องยังอยู่ค่ะ

" ขอบคุณค่ะขอบคุณมากจริงๆ

" น้องน่าจะเป็นเด็กมีบุญมาเกิดนะคะ ว่าแต่คุณพ่อรู้เรื่องหรือยังคะ จะโทรตามคุณพ่อมั้ย

" คือ.. คือพ่อเขาเสียแล้วค่ะ

เมื่อนึกถึงเขาสีหน้าของเธอก็เปลี่ยนในทันที

" แล้วญาติมีมั้ยคะ

" มีค่ะมี

" รบกวนติดต่อญาติให้หน่อยนะคะ

" ได้ค่ะ

" ถ้าคนไข้ต้องการจะย้ายไปห้องพิเศษติดต่อเจ้าหน้าที่ได้นะคะ

" ชั้นต้องนอนที่นี่อีกนานแค่ไหน

" ประมาณสองอาทิตย์ค่ะ เพราะคุณแม่มีภาวะแท้งบุตร ถ้าออกโรงพยาบาลก็ต้องมีคนคอยดูแลอย่างใกล้ชิด และอย่าเพิ่งทำงานหรือยกของหนักจนกว่าหมอจะสั่ง

" ค่ะ