คนแปลกหน้า

เมื่อเธอได้ออกจากโรงพยาบาลก็พบว่าเงินเก็บที่สะสมมาทั้งชีวิตเหลืออยู่ไม่มาก

" ถ้าเราสองคนอยู่ที่นี่ต่อคงไม่ปลอดภัยแน่

เธอลูบท้องคุยกับลูกน้อยในครรภ์ จากนั้นก็รีบเก็บของที่จำเป็นใส่กระเป๋าใบใหญ่

" จะลงที่ไหนครับ

" ขับไปเรื่อยๆ เลยค่ะ

" กี่เดือนแล้วครับ

" สี่เดือนแล้วค่ะ

" เมียผมก็กำลังท้องเหมือนกันแต่ใกล้จะคลอดแล้ว

" ยินดีด้วยค่ะ

เธอที่ไม่อยากพูดคุยกับคนแปลกหน้าจึงตอบส่งๆ แบบไม่ได้ใส่ใจ

" ผมอดตื่นเต้นไม่ได้ที่จะได้เจอหน้าลูกสาว แล้วลูกของคุณเป็นผู้หญิงหรือผู้ชายครับ

" ผู้ชายค่ะ

" ยินดีด้วยนะครับ อันที่จริงผมอยากได้ลูกชายใจจะขาดแต่ดันได้ลูกสาว ช่วงแรกๆ ที่รู้ว่าไม่ได้ลูกชายก็แอบผิดหวัง แต่ตอนนี้ผมกลับรู้สึกยินดีและมีความสุขเมื่อนึกภาพเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ ผมยาวๆ ใส่ชุดนางฟ้าเรียกผมว่าป่ะป๊า และในตอนเช้าผมก็จะคอยถัดเปียผมให้เขาก่อนไปโรงเรียน

" คุณเปียผมเป็นด้วยหรอคะ

" เป็นสิครับผมเพิ่งไปเรียนมา

" ลูกสาวของคุณโชคดีจังเลยนะคะ

" เมื่อก่อนผมก็ไม่ใช่คนดีนะ ผมเป็นคนที่ไม่ค่อยสนใจเมียวันๆ เอาแต่เที่ยวกินได้เงินมาก็ไม่เคยเก็บ แต่พอรู้ว่าตัวเองกำลังจะได้เป็นพ่อก็เริ่มคิดถึงอนาคตของลูกเริ่มขยันทำงานเก็บเงินให้ได้เยอะที่สุด แล้วก็พยายามจะเป็นพ่อที่ดี ไม่รู้สิถึงผมจะไม่ได้เป็นคนท้องเขาแต่ผมกลับรู้สึกว่าลูกอยู่ตรงนี้กับผมตลอดเวลา

ชายหนุ่มชี้ไปที่หน้าอกข้างซ้ายของตัวเองแล้วส่งยิ้มให้เธออย่างเป็นมิตร

" สามีขอบคุณก็คงรู้สึกไม่ต่างจากผม

" รบกวนจอดตรงใต้สะพานข้างหน้านั่นให้ทีค่ะ

" ออครับ ได้ครับ

เมื่อเธอนึกนึงเขาก็มีอาการคลื่นไส้อยากจะอาเจียนออกมาและทันทีที่ลงจากรถเธอก็ร้องไห้ออกมาแบบกลั้นไว้ไม่อยู่

" คุณคะ คุณโอเคมั้ย?

" โอเคค่ะ ชั้นไม่เป็นไร ขอบคุณ

" แต่ท่าทางของคุณดูไม่โอเคเลยนะ

" อย่ามายุ่งกับชั้น!

ด้วยความเหนื่อยกายเหนื่อยใจและอารมณ์แปรปรวนที่เกิดจากการตั้งครรภ์ทำให้เธอเผลอตะคอกใส่หญิงสาวที่กำลังจะขึ้นสะพาน

" ขอโทษค่ะ

ส่วนหญิงสาวที่หวังดีกับเธอก็ไม่ได้ตอบโต้หรือแสดงอาการไม่พอใจ

" คือชั้น..

เธอที่กลับมาตั้งสติได้ก็พยายามขอโทษอีกฝ่ายคืน

" ชั้นเข้าใจค่ะ

" ขอบคุณนะคะ คือชั้นเป็นอะไรไม่รู้สึกหงุดหงิดอากาศก็ร้อนและชั้นเหนื่อยมากๆ

" ให้ช่วยถือกระเป๋าให้มั้ย

" ไม่ต้องค่ะ ขอบคุณ

พูดจบเธอก็เดินจากไปพร้อมกับลากกระเป๋าใบใหญ่

" ช่วยด้วยค่ะมีคนเป็นลม!

เมื่อหญิงสาวเห็นเธอวูบลงกับพื้นจึงรีบเข้าไปช่วยและทำการประถมพยาบาลเบื้องต้นส่วนคนที่เหลือก็โทรเรียกรถพยาบาล

...

ณ โรงพยาบาล

" ชั้นมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง

" ก็คุณเป็นลมจำไม่ได้รึไง

" จำได้แค่ตอนเราคุยกันแล้วชั้นก็กำลังจะไปหาซื้อน้ำ

" อ่ะ กินน้ำซะ

" ขอบใจ

เธอรับน้ำดื่มด้วยความมึนงง

" คราวหลังอย่าไปไหนมาไหนคนเดียวอีกนะ

" ลูก! ลูกชั้น

เธอรีบวางแก้วน้ำแล้วเอามือมาลูบหน้าท้อง

" เด็กยังอยู่

" ขอบคุณ ขอบคุณพระเจ้า

" ขอบคุณทำไมพระเจ้า คนที่เธอควรขอบคุณคือชั้นนี่

หญิงสาวพูดติดตลกแล้วชี้มาที่ตัวเอง

" ขอบคุณนะที่ช่วยชั้นกับลูกไว้ แล้วนี่ชั้นจะได้ออกจากโรงพยาบาลเมื่อไหร่

" หมอบอกว่าร่างกายคุณไม่ค่อยแข็งแรง และต้องให้น้ำเกลืออีกสักระยะ

" คุณเป็นคนย้ายชั้นมาห้องพิเศษหรอ?

" ใช่

" แต่ว่าชั้นไม่ได้มีเงินมากพอที่จะจ่ายสำหรับห้องพิเศษหรอกนะ ช่วยย้ายชั้นไปที่ห้องธรรมดาที

" ไม่ต้อง! เรื่องค่าใช้จ่ายเดี๋ยวชั้นจัดการให้

" ห๊า! คุณจะจ่ายค่ารักษาพยาบาลให้ชั้นโดยที่เราเพิ่งเจอกันและยังรู้จักชื่อกันด้วยซ้ำ

" มาหยา

" นี่คุณแอบเปิดกระเป๋าชั้นหรอ?

" ก็เจ้าหน้าที่เขาขอจะให้ชั้นทำยังไง เอาเป็นว่าขอโทษทีที่เสียมารยาท

" คุณชื่ออะไร?

" ชื่อนันท์

" นันท์

" ชั้นว่าเรามาเปลี่ยนคำสรรพนามกันมั้ย เรียกคุณมันดูเป็นทางการยังไงไม่รู้

" ได้สิ

" ไหนๆ ก็รู้ชื่อกันแล้ว เธอก็เรียกชั้นว่านันท์ส่วนชั้นจะเรียกเธอว่ามาหยา

" หยาก็พอ

" โอเค หยาก็หยา

" ทำไมนันท์ถึงช่วยหยาทั้งๆ ที่เราก็ต่างเป็นคนแปลกหน้า

" ก็หยาดูเหมือนคนที่กำลังมีปัญหาและต้องการใครสักคน

" ดูออกขนาดนั้นเลยหรอ

" ดูออกสิ สายตามันบ่งบอก คืออย่างงี้นะ นันท์อ่ะไม่ค่อยมีเพื่อนและชอบที่จะทำความรู้จักคนใหม่ๆ และหยาดูเป็นคนที่คบได้ มั้ง! ไม่รู้สิ

" สรุปดูคนออกจริงป่ะเนี่ย

" เจ็ดสิบ สามสิบ

" ดูออกสามสิบ

" บ้า! เจ็ดสิบสิ

" ล้อเล่นหน่า

" ว่าแต่หยากำลังจะไปไหนหรอเห็นถือกระเป๋าใบใหญ่เชียว

" กำลังหาที่อยู่ใหม่

" ขอโทษนะที่เสียมารยาท พ่อของเด็กอยู่ไหนอ่ะทำไมไม่ดูแลหยา

" เขาไม่ต้องการชั้นกับลูก

" นันท์ไม่แปลกใจหรอก ผู้ชายก็มักจะเห็นแก่ตัวแบบนี้แหละ เพราะแบบนี้ไงนันท์ถึงอยู่คนเดียวและไม่ต้องการผู้ชายเฮงซวยพวกนั้น

" ผู้ชายดีๆ ก็มี

" ก็อาจจะมีนะ แต่หายาก

" อืม

" ถ้าหยายังไม่รู้จะไปอยู่ที่ไหน ไปอยู่กับนันท์ก่อนก็ได้นะ

" ไม่เป็นไรหยาเกรงใจ

" ไม่ต้องเกรงใจเพราะนันท์ไม่ค่อยได้อยู่ห้อง

เมื่อเธอได้ยินดังนั้นก็แสดงท่าทีมึนงง

" จริงๆ นันท์ก็มีบ้านนะ แต่ถ้าเมื่อไหร่ที่มีปัญหากับที่บ้านก็จะออกมาอยู่ข้างนอกคนเดียว

" ออ

" หรือจะไปอยู่บ้านนันท์ก็ได้นะ ที่นั่นน่าจะอยู่สบายกว่า

" อยู่ห้องเช่าก็ได้เดี๋ยวหยาจะจ่ายค่าเช่าเอง

" เสียใจด้วยนันท์จ่ายรายปีเพราะมันถูกกว่า ดังนั้นไม่ต้องจ่ายอะไรทั้งนั้น

" เฉลี่ยแล้วตกเดือนเท่าไหร่เดี๋ยวหยาจ่ายให้เท่าที่อยู่

" บอกไม่ต้องไง หยานี่พูดไม่รู้เรื่องน้อ

" แล้วมีอะไรที่หยาพอช่วยได้บ้าง

" ช่วยดูแลรักษาความสะอาดห้องดีๆ อย่าปล่อยให้มันรก เพราะนันท์เป็นคนเจ้าระเบียบและรักความสะอาดมาก

" ได้สิ

" หยาคงไม่ใช่ผู้หญิงซกมกหรอกใช่มั้ยดูจากรูปร่างหน้าตา

" ไม่ หยาก็เจ้าระเบียบเหมือนกัน

" งั้นเราน่าจะเข้ากันได้ดี

" แล้วนันท์ทำงานอะไร พอมีงานแนะนำมั้ย

" นันท์ไม่ได้มีงานประจำอ่ะ แต่ก็พอมีช่องทางการหารายได้ ส่วนเรื่องงานถ้าหยาอยากได้นันท์หาให้ได้นะ แต่ต้องไม่ใช่ตอนนี้ เพราะหมอบอกให้หยาพักงานจนกว่าจะคลอด

" แบบนี้ก็แย่สิ

" หยาพอมีเงินใช้อยู่มั้ย ถ้าไม่มีขอยืมนันท์ได้นะ

" พอมีอยู่ แต่คงไม่พอเลี้ยงลูกถ้าไม่ได้ทำงาน

" ไว้คลอดลูกก่อนค่อยคิดเรื่องอนาคต ตอนนี้คิดถึงตัวเองก่อนดูแลตัวเองให้ดีๆ ลูกเกิดมาจะได้แข็งแรง

" ขอบคุณที่เป็นห่วง ว่าแต่นันท์มีธุระที่ต้องไปมั้ย

" ไม่มี แค่รู้สึกหิวอยากออกไปอะไรทาน

" หยาอยู่คนเดียวได้

" จะเอาอะไรมั้ยเดี๋ยวซื้อมาฝาก

" อยากอะไรที่มันเปรี้ยวๆ อ่ะ

" โอเค งั้นต้องมะม่วงเปรี้ยวกับพริกเกลือ

" เงินสดมีในกระเป๋าสตางค์นะ หยิบไปเลย

" ไม่ต้อง เดี๋ยวนันท์ออกให้ ไปละนะ มีอะไรก็โทรมาได้ตลอด นันท์เมมเบอร์ในเครื่องไว้ให้ละ บาย