จากลา

" พ่อคะ

หลังจากที่เธอรู้ตัวว่ากำลังตั้งครรภ์และเขาไม่ต้องการเธอกับลูกแล้วจึงตัดสินใจกลับไปหาผู้เป็นพ่อ

" หยา!

ส่วนชายสูงวัยเมื่อเห็นหน้าลูกสาวก็แสดงท่าทีดีใจและสองพ่อลูกก็โผเข้ากอดกันด้วยความคิดถึง

" หนูคิดถึงพ่อจังเลย

" พ่อก็คิดถึงหยาที่สุด

" พ่อคะหนูมีเรื่องจะบอก

ในขณะที่เธอตัดสินใจจะบอกความจริงแต่ผู้เป็นพ่อนั้นกลับดูไม่ค่อยสนใจเพราะมัวแต่รีบจัดเตรียมน้ำเพื่อนำมาเสิร์ฟให้กับลูกสาว

" หยานั่งรถมาแต่ไกลคงเหนื่อยและหิวมากสินะ อ่ะ ดื่มน้ำเย็นๆ ให้ชื่นใจก่อน เดี๋ยวพ่อจะไปเตรียมกับข้าวให้

" ขอบคุณค่ะ

" ส่วนเรื่องที่จะบอกพ่อไว้ค่อยคุยตอนทานข้าวนะ ตอนนี้หยานั่งพักเถอะส่วนกระเป๋านี่เดี๋ยวพ่อขึ้นไปเก็บให้

" ไม่ต้องค่ะ เดี๋ยวหนูขึ้นไปเก็บเอง

" เสร็จแล้วรีบลงมาทานข้าวนะ

" ค่ะ

เธอส่งยิ้มให้กับผู้เป็นพ่อแล้วก็ค่อยๆ ยกกระเป๋าใบใหญ่ขึ้นไปยังชั้นบนอย่างทุลักทุเล และเมื่อเธอเปิดประตูเข้าไปในห้องก็พบว่ามันถูกทำความสะอาดเป็นที่เรียบร้อย ส่วนข้าวของทุกอย่างถูกจัดไว้ให้อยู่ที่เดิมไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง

" ลูกรักช่วยบอกแม่ทีว่าเราควรบอกคุณตาหรือไม่บอกแล้วหนีไปใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันสองคน

เธอก้มหน้าแล้วใช้มือสัมผัสหน้าท้องที่ตอนนี้เริ่มนูนเล็กน้อย และไม่นานเธอก็โน้มตัวนอนลงด้วยความอ่อนเพลีย

" ก้อก!ๆๆๆ

เมื่อชายสูงวัยไม่เห็นลูกสาวลงไปทานข้าวจึงตัดสินใจเดินขึ้นไปยังชั้นบนแล้วเคาะประตูเรียก

" หยา! เป็นอะไรหรือเปล่า?

เมื่อไม่ได้ยินเสียงตอบรับคนเป็นพ่อก็กระวนกระวายแล้วเคาะประตูห้องอีกครั้งอย่างไม่ลังเล

" ก้อก! ๆๆๆ หยาออกมาเปิดประตูให้พ่อที

" พ่อ!

หญิงสาวสะดุ้งตื่นจากเสียงเคาะประตูที่ดังจากหน้าห้องแล้วรีบลุกขึ้นทันที

" ใช่ นี่พ่อเอง

" ขอโทษทีค่ะ พอดีหนูเผลอหลับ

" ไปล้างหน้าล้างตาให้สดชื่นก่อนไป แล้วอย่าลืมลงไปทานข้าวนะ

" ค่ะพ่อ

...

" หยา..หยา!

" คะๆ

เมื่อผู้เป็นพ่อสังเกตุเห็นว่าลูกสาวทานข้าวได้น้อยและมีอาการเหม่อลอยจึงเกิดความสงสัย

" หยามีเรื่องอะไรจะบอกพ่อ?

เมื่อหญิงสาวสัมผัสได้ถึงสีหน้าที่จริงจังและน้ำเสียงที่เยือกเย็นก็เกิดความลังเลใจที่จะบอกความจริงกับผู้เป็นพ่ออีกครั้ง

" คือ..

" มันไม่ได้เป็นอย่างที่พ่อคิดใช่มั้ย

" หนูตกงานค่ะพ่อ

" จริงหรอ? ตั้งแต่เมื่อไหร่ ทำไมไม่เห็นโทรบอกพ่อ

เมื่อชายสูงวัยได้ยินดังนั้นก็เปลี่ยนสีหน้าและน้ำเสียงทันที

" หนูไม่อยากให้พ่อกังวล

หญิงสาวตัดสินใจโกหกผู้เป็นพ่อเนื่องจากยังไม่พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับความจริงในตอนนี้

" อันที่จริงหยาจะกลับมาอยู่กับพ่อที่นี่ตลอดเลยก็ได้นะ ถึงแม้จะหาเงินลำบากหน่อยแต่ไม่อดตายแน่นอน เราอยู่กันแบบพอมีพอกินก็ได้พ่อไม่ได้อยากมีบ้านใหม่หรือรถคันใหญ่ๆ เหมือนกับชาวบ้านเขาหรอก ส่วนเงินที่ลูกส่งมาให้พ่อใช้ทุกเดือนมันก็ยังอยู่เท่าเดิมพ่อไม่เคยเอาออกมาใช้

" พ่อ!

" ก็เผื่อลูกจำเป็นต้องได้ใช้มัน

เมื่อเธอสัมผัสได้ถึงความรักความใยที่ผู้เป็นพ่อนั้นมีให้ก็ถึงกับกลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่อยู่

" พ่อคะหนูขอโทษ

" ขอโทษทำไมลูกไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อย

" หนูขอตัวนะคะพ่อ

พูดจบเธอก็รีบลุกจากเก้าอี้แล้วเดินกลับขึ้นไปยังห้องนอนของตัวเอง

...

เช้าวันต่อมา..

" จะตื่นสายก็ได้นะพ่อไม่ว่า

" อยู่ในเมืองหนูก็ตื่นเวลานี้แหละค่ะ อีกอย่างหนูอยากตื่นมาช่วยพ่อทำกับข้าว

" ทีเมื่อก่อนต้องให้พ่อปลุกหลายรอบ

" ก็ตอนนี้หนูโตแล้วนี่คะ

" พ่อมีความสุขนะที่ได้เห็นลูกสาวตัวน้อยของพ่อค่อยๆ เติบโตทีละขั้น จนตอนนี้กลายเป็นสาวสวยมีชายมากมายหมายปอง แต่ก็แอบใจหายถ้าวันใดวันหนึ่งพ่อต้องยกลูกให้คนอื่นไปดูแล เพราะอะไรนั่นหรอ? ก็เพราะพ่อกลัวคนอื่นจะดูแลลูกได้ไม่ดีเท่าพ่อ และยิ่งถ้าใครที่ทำร้ายลูกขอบอกไว้ก่อนเลยว่า พ่อจะอัดมันให้เละ! ไม่เชื่อค่อยดู

ชายสูงวัยพูดด้วยน้ำเสียงติดตลกแต่ก็แอบแฝงนัยบางอย่างจนผู้เป็นลูกสาวนั้นหน้าถอดสีทันที

" ขอบคุณนะคะที่เป็นทั้งพ่อและแม่ให้หนูในเวลาเดียวกัน ขอบคุณที่เป็นทุกอย่างให้หนู

" ก่อนแม่จะจากไป แม่ฝากให้พ่อดูแลลูกให้ดีที่สุดแม่บอกให้พ่อยู่เคียงข้างลูกเสมอไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น และจงจำเอาไว้ว่าพ่อคนนี้จะไม่มีวันปล่อยมือลูกจนกว่าจะสิ้นลมหายใจ

" หนูคิดถึงแม่จังเลย

" พ่อเองก็ยังคิดถึงแม่ที่สุด

" งั้นเช้านี้เราไปวัดทำบุญให้แม่กันมั้ยคะ

" ไปสิ

" งั้นหนูขอตัวไปอาบน้ำก่อนนะคะ

" ไปเถอะทางนี้พ่อจัดการเอง

และไม่นานสองพ่อลูกก็พากันเข้าวัดทำบุญอุทิศส่วนกุศลให้กับหญิงสาวผู้ล่วงลับเมื่อสิบปีก่อนด้วยโรคมะเร็ง

" พ่อคะหนูขออยู่กับแม่เพียงลำพังได้มั้ยคะ

" ได้สิ

" ขอบคุณค่ะ

เมื่อผู้เป็นพ่อหายลับไปเธอก็สัมผัสป้ายอัฐิของผู้เป็นแม่แล้วร้องไห้ด้วยความรู้สึกผิด

" แม่คะ หนูกำลังจะมีหลานให้แม่นะ แม่ดีใจมั้ย หรือเสียใจถ้ารู้ว่าหนูท้องไม่มีพ่อ แม่คะหนูอ่อนแอเหลือเกินหนูไม่รู้จะพึ่งใครแล้วจริงๆ

" พ่อไม่ได้หูฟาดใช่มั้ย?

" พ่อ!

" พ่อของเด็กเป็นใคร?

" หนูไม่อยากพูดถึงเขา

" บอกมาว่ามันเป็นใคร!

" พ่อคะเรากลับไปคุยกันที่บ้านดีกว่า

" ผมกลับก่อนนะไว้จะมาเยี่ยมใหม่ คุณไม่ต้องห่วงผมจะตามผู้ชายคนนั้นมารับผิดชอบลูกของเราให้ได้

เมื่อสองพ่อลูกอยู่ด้วยกันเพียงลำพังเธอก็เอาแต่ร้องไห้ส่วนผู้เป็นพ่อนั้นนิ่งเฉยไม่ยอมพูดอะไร

" พ่อจะดุจะด่าจะว่าอะไรหนูก็ได้แต่พ่ออย่าเงียบแบบนี้ได้มั้ย

" พ่อจะไม่ด่าไม่ว่าอะไรทั้งนั้น ขอแค่พาไปหาพ่อของเด็ก

" เขากำลังจะมีอนาคตที่ดี หนูไม่อยากให้เขาตราหน้าว่าเด็กคนนี้เป็นตัวถ่วง

" แล้วอนาคตของเด็กหล่า! แกคิดปกป้องมันแล้วไม่คิดจะปกป้องลูกตัวเองเลยรึไง

" อนาคตของเด็กคนนี้หนูจะเป็นคนกำหนดเอง

" มันรู้มั้ยว่าแกกำลังตั้งท้อง

" รู้ค่ะ และเขาไม่ต้องการเด็กคนนี้

" ไอ่ชาติชั่ว! พาพ่อไปหามันเดี๋ยวนี้ หรือไม่ก็บอกพ่อว่ามันอยู่ที่ไหน

" ปล่อยเขาไปเถอะค่ะ หนูไม่อยากรับรู้อะไรเกี่ยวกับเขาอีกแล้ว

" แล้วแกจะปล่อยให้คนทั้งหมู่บ้านทั้งตำบลนินทาว่าแกทำตัวเหลวแหลกจนท้องไม่มีพ่อ แล้วก็หาว่าชั้นเลี้ยงลูกไม่ดีอย่างนั้นอย่างนี้หรอ? แกจะเอาแบบนี้ใช่มั้ย

" การที่ผู้หญิงท้องแล้วผู้ชายไม่ต้องการมันเป็นความผิดของผู้หญิงหรอคะ ถ้าคนมันจะพูดจะนินทาก็ปล่อยให้เขานินทาไปสิ เดี๋ยวพอนานๆ เข้าพวกเขาก็จะลืมเรื่องนี้ไป เราอย่าไปใส่ใจกับคำนินทาพวกนั้นเลย

" ถ้าแกไม่ปล่อยเนื้อปล่อยตัวเหตุการณ์แบบนี้ก็คงไม่เกิด แล้วไม่คิดบ้างหรอว่าถ้าเด็กโตขึ้นมาแล้วโดนล้อมันจะรู้สึกยังไง

" หนูขอโทษที่ทำให้พ่อต้องมาเดือดร้อน แต่ถึงยังไงหนูก็ไม่มีวันบอกว่าเขาเป็นใคร

" งั้นแกออกไปจากบ้านหลังนี้ไปซะ แล้วอย่ามาให้ชั้นเห็นหน้าอีก

" พ่อแน่ใจนะคะว่าต้องการแบบนั้น

" คิดว่าชั้นพูดเล่น?

" ค่ะ งั้นหนูขอตัวนะคะ

" จะไปไหน

" ก็พ่อไล่ให้หนูออกจากบ้านหลังนี้แล้วจะให้หนูทนอยู่ไปทำไม

" มาถึงขั้นนี้แล้วยังคิดปกป้องมันอีก

" หนูไม่ได้ปกป้องใครทั้งนั้น แค่ต้องการความสงบ ขอโทษด้วยนะคะที่ไม่สามารถเป็นลูกที่ดีให้กับพ่อได้ แต่หนูสัญญาว่าจะเป็นแม่ที่ดีให้กับลูก

" หยา!

" หนูไปนะคะพ่อ

สองพ่อลูกทะเลาะกันและต่างฝ่ายต่างใช้อารมณ์ ส่วนเธอที่กำลังตั้งครรภ์ยิ่งทำให้รู้สึกอ่อนไหวง่ายจึงตัดสินใจเก็บกระเป๋าแล้วเดินออกจากบ้านหลังเล็กไปด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยคราบน้ำตา ส่วนผู้เป็นพ่อก็ทำได้แค่มองดูลูกสาวเดินออกจากบ้านไปด้วยรู้สึกผิดแต่ก็ไม่ได้รั้งลูกสาวเอาไว้และกว่าจะรู้ตัวว่าควรทำแบบนั้นมันก็สายเกินไปเพราะเธอนั้นได้เดินขึ้นรถไปแล้ว

" หยา! อย่าทิ้งพ่อไป

ชายสูงวัยตะโกนเรียกลูกสาวสุดเสียงแต่มันก็ไม่ดังพอที่จะทำให้เธอนั้นได้ยิน