ชัยชนะที่ไม่มีเธอ

" ห้องนันท์กว้างกว่าที่หยาคิดไว้อีกนะเนี่ย

" ตามสบายเลยนะ นับตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปห้องนี้เป็นของเรา

" ขอบคุณนะนันท์

เธอโผเข้ากอดหญิงสาวตรงหน้าเป็นการขอบคุณแต่อีกฝ่ายกลับทำตัวไม่ถูกแล้วนิ่งแข็งอยู่ชั่วครู่

" เป็นอะไรหรือเปล่า

" เปล่าๆ

" นันท์อยากทานอะไรเป็นพิเศษหรือเปล่า เดี๋ยวหยาทำให้กิน

" หยาชอบทำอาหารหรอ

" ชอบ แล้วนันท์หล่า

" ดีเลยนันท์ก็ชอบทำอาหาร

" งั้นเรามาเริ่มกันเลย

นับตั้งแต่วันที่เธอย้ายเข้าไปอยู่ในห้องของหญิงสาวทั้งสองก็ต่างฝ่ายต่างเรียนรู้นิสัยซึ่งกันและกันและปรับตัวเข้าหากันจนเวลาผ่านไปท้องเธอก็ขยายใหญ่ขึ้นจนเธอรู้สึกอึดอัด

" นันท์จะไม่ได้อยู่ด้วยหนึ่งอาทิตย์นะ อยู่คนเดี๋ยวอย่าทำกิจกรรมอะไรที่มันเสี่ยงลื่นล้ม

" รับทราบค่ะ

" ป้าไปก่อนนะตัวเล็ก

หญิงสาวลูบท้องเธอเป็นการร่ำลาเด็กทารกที่ยังอยู่ในครรภ์

" เดินทางปลอดภัยนะนันท์

" จร้า

หลังจากที่หญิงสาวซึ่งเป็นเจ้าของห้องเดินออกไปเธอก็กลับไปนั่งโซฟาแล้วหยิบหนังสือขึ้นมาอ่านให้ลูกน้อยฟัง

" ดิ้นใหญ่เลย ชอบให้แม่หยาอ่านนิทานให้ฟังใช่มั้ยคับ

เธอค่อยๆ ลูบท้องตัวเองพร้อมกับอ่านหนังสือนิทานไปด้วยพอตกดึกเธอก็มีอาการเจ็บท้องหน่วงๆ แต่ไม่รู้ว่านั่นคือสัญญาณที่บ่งบอกว่าเธอกำลังจะคลอด

" ลูกทำแม่นอนไม่หลับเลย เราไปดูโทรทัศน์กันดีกว่า

ด้วยอาการเจ็บท้องหน่วงๆ แต่ไม่เจ็บมากเธอจึงเดินไปนั่งโซฟาแล้วเปิดดูโทรทัศน์เธอเปลี่ยนช่องไปเรื่อยๆ จนกระทั่งเห็นรายการถ่ายทดสดการแข่งขันรถยนต์ทางเรียบระดับโลก

" นั่นเขา

เมื่อเธอได้ยินชื่อเขาจากเสียงพากษ์จึงจดจ่อกับรถแข่งคันที่เขาเป็นคนขับ

" โอ้ย!

แต่แล้วอาการเจ็บท้องของเธอก็หนักขึ้นเรื่อยๆ และในที่สุดน้ำคร่ำของเธอก็แตก

" โทรศัพท์ โทรศัพท์อยู่ไหน

เมื่อเธอรู้ตัวว่ากำลังจะคลอดจึงตัดสินใจโทรเรียกรถพยาบาลทันที

" ไม่ไหวแล้ว ไม่ไหวแล้ว ใครก็ได้ช่วยที

ตอนนี้เธอรับรู้ได้ว่าลูกน้อยกำลังจะโผล่หัวออกมาจึงนั่งลงกับพื้นแล้วพิงหลังไว้กับโซฟาจากนั้นก็กางขาออกกว้าง

" อื้อออ!!

เธอหยิบผ้าผืนเล็กยัดใส่ปากเพื่อกันเสียงร้องไม่ให้ดังรบกวนผู้พักอาศัยคนอื่นๆ และตอนนี้ไรผมและหน้าผากของเธอเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ

" อื้อ!ๆๆๆ

เธอพยายามเบ่งลูกน้อยออกมาพร้อมกับเอามือรองรับแต่ความพยายามของเธอนั้นยังไม่สามารถช่วยให้เด็กทารกโผล่หัวออกมา จากนั้นเธอก็หยุดพักหายใจแล้วใช้แรงทั้งหมดที่มีเบ่งจนสุดความสามารถ

" อื้อ!!!

เมื่อหัวเด็กเริ่มโผล่ออกมาเธอกัดผ้าผืนเล็กแน่นแล้วผ่อนลมหายใจเข้าออกจากนั้นก็เบ่งสุดแรงเป็นครั้งสุดท้าย เมื่อเด็กทารกน้อยหลุดออกมาเธอก็รีบรับไว้ทันทีตามสัญชาตญาณ

" อุแว๊ๆๆๆ

วินาทีที่ทารกร้องออกมาเป็นวินาทีเดียวกับที่เขาโห่ร้องให้กับชัยชนะที่เขารอคอยมาทั้งชีวิต

" อุแว๊ๆๆๆ

" ลูกๆ ลูกแม่

ส่วนเธอที่เห็นหน้าลูกชายในวินาทีแรกก็ร้องไห้ออกมาด้วยความดีใจและรีบนำผ้าขนหนูสะอาดมาห่อหุ้มร่างน้อยที่เต็มไปด้วยคราบเลือด

" อุแว๊ๆๆๆ

เสียงร้องไห้ของเด็กชายดังขึ้นเรื่อยๆ แข่งกับเสียงโห่จากสนามที่ดังออกมาจากลำโพงโทรทัศน์

" ไม่ร้องนะคะคนเก่ง

เธอพยายามกล่อมลูกชายไม่ให้ส่งเสียงและจากนั้นไม่นานเสียงรถพยาบาลก็ดังเข้ามาใกล้

" เพื่อนกูแม่งสุดยอดว่ะ ทำได้ไงวะทีแรกเกือบได้ที่สี่เอาไปเอามาเข้าเส้นชายคนแรกเฉย

" กูก็ไม่รู้เหมือนกัน

" หรือไปบนไว้ อ่ะแหน่ๆๆ บอกมาว่าที่ไหน จะตามบ้าง

" ไร้สาระ

" อ้าว!

" ไม่ได้บนบานอะไรทั้งนั้น

" หรือมีของดี ไหนขอดูหน่อย

เขานิ่งเงียบแล้วหยิบสร้อยขึ้นมาดู

" เยดเข้! หลวงปู่วัดไหนวะ ขอดูหน่อย

" หลวงปู่พ่อมึงสิ! นี่กูกับเมียโว้ย

" จริงดิ เห้ย! แม่งขลังว่ะ คราวหน้าให้กูยืมใส่บ้าง

" เมื่อไหร่มึงจะเลิกทำตัวติ๊งต๊องวะ แม่งน่าถีบชิบหาย

" เพื่อน

" ว่า..

" หรือว่าเมียมึงตายแล้ววะ ยึ๋ย ขนลุก!

เมื่อเขาได้ยินดังนั้นแทนที่จะต่อยเพื่อนชายแต่เขากลับนิ่งเงียบ

" เหมือนกับในละครในหนังผีไง ที่ผู้หญิงโกรธแค้นน้อยใจแล้วฆ่าตัวตายกลายเป็นผีแล้วกลับมาแก้แค้น

" ถ้ายังไม่หยุดปากหมากูจะเอาถุงมือเน่าๆ นี่ยัดปากมึงนะ

" ขอโทษครับ

" จะไปไหนก็ไปกูอยากอยู่เงียบๆ คนเดียว

" ตามสบายครับเพื่อนไม่กวนละ เย็นนี้เจอกัน

" เออ

ทันทีที่เพื่อนชายเดินหายออกจากห้อง เขาก็เปิดจี้รูปหัวใจที่ติดมากับสร้อยซึ่งข้างในจี้เป็นรูปของเธอกับเขา และเขาได้สร้อยนี้พร้อมกับผลตรวจการตั้งครรภ์ซึ่งเธอใส่ไว้ในกล่องของขวัญ แต่เขาเพิ่งพบมันเมื่อตอนที่เธอไม่อยู่แล้ว

" ในที่สุดความฝันของผมก็กลายเป็นจริงสักที

เขาโชว์สร้อยขึ้นมาแล้วมองดูมันด้วยความโศกเศร้า

" แทนที่ผมควรจะดีใจกับชัยชนะในครั้งนี้แต่ทำไมกลับรู้สึกไร้ตัวตน และไม่มีความสุขเลยแม้แต่นิด

เขานำจี้มาทับไว้กับอกแล้วร้องไห้ออกด้วยความรู้สึกผิดต่อเธอกับลูก