บทที่ 9 พี่ก็น่ากินอยู่นะ

ไฟหลังเวทีหรี่ลงเหลือแสงขาวนวล เสียงดนตรีจากฟลอร์ด้านล่างกลายเป็นเพียงแรงสั่นแผ่วๆ ผ่านผนัง เสียงพัดลมดูดควันทำงานสม่ำเสมอ กลิ่นเหงื่อจางๆ ผสมกลิ่นแอลกอฮอล์ยังค้างอยู่ในอากาศเหมือนร่องรอยของคืนที่ยังไม่ยอมจบ

“พี่มิลิน มีคนอยากเจอพี่” เสียงของหญิงสาวเอ่ยบอกเธอเบาๆ ก่อนจะเหลือบตามองขึ้นไปด้านบนตามสัญชาตญาณ มิลินหมุนขวดน้ำในมือช้าๆ เหมือนถ่วงเวลา สายตาเธอไล่ตามทิศที่นุ่นมอง แต่ระเบียงชั้นสองว่างเปล่า แสงไฟสะท้อนกระจกนิ่งสนิท

“เลิกงานแล้วใครอยากเจอฉันอีก นุ่น” เธอถาม น้ำเสียงเหมือนบ่นปนขำ

“เขารอที่ห้องสามศูนย์เก้าน่ะ” นุ่นเอ่ยบอก เสียงเบาลงโดยไม่รู้ตัว

“ใคร” มิลินถามกลับทันที คราวนี้หันมามองหน้าเต็มๆ

“คุณเวกัส เพื่อนบอส” นุ่นตอบ สายตาหลบเล็กน้อยเหมือนรู้ว่าชื่อนี้มีน้ำหนักแค่ไหน บิ๊กที่กำลังนับของอยู่ใกล้ๆ เงยหน้าขึ้นทันที สีหน้าจริงจังขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

“อ๋อ คุณเวกัส ไม่ได้มาที่นี่นานแล้วนี่” เขาพูดช้าๆ เหมือนกำลังทบทวนอะไรบางอย่าง นุ่นหัวเราะแห้งๆ ก่อนจะพูดต่อ เสียงเธอเบาลงจนเกือบเป็นกระซิบ

“ไม่รู้สิ เมื่อคืนบอสเลี้ยงเพื่อนๆ ที่ห้องวีไอพี ไม่แน่นว่า…” คำพูดขาดหายไปพร้อมรอยเขินที่ขึ้นชัดบนหน้า มิลินเลิกคิ้ว ยกมุมปากนิดเดียว ราวกับรู้คำตอบอยู่แล้ว

“คุณเวกัสเคยนอนกับผู้หญิงแค่คนเดียวที่ไหนล่ะ” เธอเอ่ยด้วยน้ำเสียงขบกัน ไม่ใช่การดูถูก แต่เป็นการยอมรับความจริงที่ได้ยินมานาน ใช่ว่าเธอไม่เคยรู้จักชื่อเวกัส เธอทำงานที่นี่มาหลายปี เห็นผู้คนขึ้นลงห้องวีไอพีมานับไม่ถ้วน แต่ไม่เคยมีชื่อของเธออยู่ในลิฟต์สายนั้นเลย จนคืนนี้ ไมค์ที่ยืนพิงผนังอยู่ใกล้ๆ หัวเราะออกมา ก่อนจะมองเธอด้วยสายตาที่ไม่ปิดบัง

“ทำเป็นเล่นไป พี่ก็น่ากินอยู่นะ “สายตาเร่าร้อนของไมค์ไล่ตั้งแต่ใบหน้าไปถึงลำคอ แลบลิ้นเลียปากเหมือนตั้งใจยั่วให้คนรอบข้างเห็น มิลินปรายตามอง แววตาขบขันมากกว่ารำคาญ

“ไม่ดูหื่น ดูเหมือนคนโรคจิต” เธอตอบติดตลก น้ำเสียงนิ่งแต่คม

“พี่มิลิน…” ไมค์ทำเสียงยานคางเหมือนจะต่อ แต่โดนสายตาบิ๊กตัดบทไปก่อน มิลินหันไปหาบิ๊ก หยิบเงินออกมาสามพัน ยื่นให้โดยไม่ต้องนับซ้ำ

“บิ๊ก… เลี้ยงน้องๆ ด้วย เดี๋ยวพี่มา”

“ครับพี่” บิ๊กตอบรับทันที พร้อมรอยยิ้มที่ทั้งโล่งใจและกังวลในคราวเดียว มิลินก้าวออกจากวงสนทนา เสียงรองเท้ากระทบพื้นเบาๆ เป็นจังหวะของคนที่ตัดสินใจแล้ว เธอมุ่งหน้าไปยังลิฟต์ส่วนตัว ปลายนิ้วกดปุ่มอย่างนิ่งสนิท ไฟเหนือประตูกระพริบหนึ่งครั้งก่อนบานลิฟต์จะเลื่อนเปิด เธอก้าวเข้าไป หันกลับมากระดิกนิ้วให้ทุกคนอย่างไม่ใส่ใจนัก ก่อนประตูจะค่อยๆ ปิดลง ตัดภาพหลังเวทีออกไปจากสายตา

ทันทีที่ลิฟต์หายไป บิ๊กถอนหายใจยาว

“มึง… พี่มิลินจะออกมาในสภาพปกติป่ะ” เขาถามลูกน้อง น้ำเสียงจริงจังเกินกว่าจะเป็นมุก

“กูว่ามีขาถ่าง” ไมค์ตอบทันที แบบไม่คิดจะกรองคำ นุ่นส่ายหน้าเบาๆ สีหน้าหนักใจ

“สามวันจะได้ออกจากห้องนั้นหรือเปล่ายังไม่รู้เลย” นุ่นพูด บิ๊กขมวดคิ้ว ก่อนจะพูดขึ้นเหมือนประกาศศึก

“ไปเตรียมทัพหนุ่มมาช่วยมิลินด่วน ใครพร้อมมาเลย”

“เดี๋ยวกูไปดูเหล้าที่หลังร้านก่อน” นุ่นพูดพลางหันตัวเดิน เหมือนหาอะไรทำให้มือไม่สั่น บิ๊กมองตามลิฟต์ที่ขึ้นไปแล้ว พึมพำกับตัวเองด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

“ศึกนี้ใหญ่หลวงนัก”

ใน Rose in Flames ค่ำคืนที่ควรจบลง…เพิ่งจะเริ่มขึ้นเท่านั้น