บทที่ 8 ฉันเลี้ยง

“แค่สี่ชั่วโมงกว่าๆ ฉันแทบไม่มีเสียงแล้วไปมากแล้ว ถ้าทำติดต่อกันเหมือนแกกับยี่หวา เสียงของฉันคงหายไปเลย”

บิ๊ก รองผู้จัดการ ก้าวเข้ามาใกล้ก้มมองกองธนบัตรบนเวทีด้วยตาเป็นประกาย เขาชี้ขึ้นไปทางระเบียงชั้นสองเหมือนยังเห็นภาพค้าง

“วันนี้คนโปรยเงินขึ้นมาให้หลายหมื่นเลยนี่มาแบ่งบ้างดิ” เขาหัวเราะเสียงตื่นเต้น “เห็นโปรยลงมาหลายรอบ น่าจะได้หลักแสน และโปรยลงมาตรงที่มิลินยืนอยู่ แต่ลงไม่ถึงล่างเวที มันอยู่แค่บนเวทีเท่านั้น” มิลินกวาดสายตามองเงินครู่หนึ่ง ก่อนจะยักไหล่เหมือนเรื่องเล็กน้อย เสียงเธอยังแหบปลายเล็กน้อยแต่ชัด

“เช้านี้พิชซ่าสี่ถาด สั่งไก่ทอดมาด้วย เบียร์สามลังในร้าน เดี๋ยวฉันเลี้ยง” คำพูดนั้นทำให้บรรยากาศหลังเวทีคึกขึ้นทันที นนท์ผู้ช่วยดีเจอุทานออกมาพร้อมทำท่าประสานมือ

“ว้าวแม่พระมาโปรด…” พนักงานที่ยังไม่กลับอีกสี่ห้าคนหัวเราะตาม เสียงขอบคุณดังสลับกันไปมา บางคนเริ่มเก็บสาย บางคนช่วยกันกวาดเงินบนเวทีอย่างเป็นระเบียบ บิ๊กตบมือสองสามครั้งเหมือนสั่งงานต่อ ไมค์ยื่นผ้าให้มิลิน เธอรับมาเช็ดหน้าอย่างสบายๆ

เหนือขึ้นไป แสงจากระเบียงชั้นสองยังทอดลงมาเป็นเส้น มิลินเงยหน้าขึ้นเพียงครู่ ไม่หาใครเป็นพิเศษ แต่เหมือนรับรู้ว่าความร้อนของค่ำคืนนี้ยังไม่จบลงง่ายๆ

ใน Rose in Flames หลังเวทีเริ่มสงบ แต่แรงสั่นของคืนก่อนหน้า…ยังคงค้างอยู่ในอากาศ