บทที่ 10 คุณเป็นใคร

ประตูลิฟต์เลื่อนเปิดออกช้าๆ พร้อมเสียง ติ๊ง เบาๆ มิลินก้าวออกมา…และหยุดทันที ตรงหน้าเธอคือชายห้าคนยืนเรียงตัวราวกับกำแพงมนุษย์ ทั้งหมดสวมสูทเนี้ยบ ผูกเนคไท เสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดตา ยกเว้นเพียงหนึ่งเดียว คือ ชายที่ยืนกึ่งกลาง สูทสีดำสนิท เสื้อเชิ้ตสีดำ ไม่ผูกเนคไท ออร่าของเขาแข็งกระด้างกว่าคนอื่น ดวงตาคมกริบไล่มองเธอจากหัวจรดเท้าอย่างไม่ปิดบัง

เอวทุกคนป่องเล็กน้อย… มิลินรู้ทันทีว่ามี ‘ปืน’

“หยุดอยู่ตรงนั้น” เสียงทุ้มต่ำของชายชุดดำดังขึ้น น้ำเสียงเรียบแต่แฝงแรงกดดันมิลินชะลอฝีเท้า มือกำกระเป๋าถือแน่น หัวใจเต้นแรงแต่สีหน้าเธอยังคงนิ่ง

“คุณเป็นใคร” เขาถามตรงๆ ไม่อ้อมค้อม “และใครเป็นคนเรียกคุณมา” เธอสูดหายใจเข้าลึกหนึ่งครั้ง ตั้งสติ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาเขา

“ฉันชื่อมิลินค่ะ” น้ำเสียงเธอนุ่ม แต่ชัดเจน “มาที่นี่ตามคำขอของคุณเวกัส” ชื่อนั้นทำให้อากาศรอบตัวเปลี่ยนไปทันที ชายชุดดำหรี่ตาลงเล็กน้อย ก่อนจะหันไปมองลูกน้อง เขาพยักหน้าเพียงนิดเดียว

“รอสักครู่” เขาเดินไปที่ประตูบานใหญ่ด้านข้าง เคาะเบาๆ สองครั้ง แล้วเปิดเข้าไปด้านใน มิลินเผลอมองตามช่องประตูที่เปิดแง้ม ภายในห้องสลัวด้วยแสงไฟสีแดง เธอเห็นโซฟาหนังสีเข้ม และร่างชายหนุ่มที่นั่งพิงพนักอยู่ด้านหลัง เสื้อเชิ้ตซาตินสีแดงสดแนบไปกับลำตัว กระดุมเปิดไว้สองเม็ด เผยผิวอกขาวตัดกับสีเสื้ออย่างจงใจ บอดี้การ์ดยืนก้มศีรษะเล็กน้อย พูดอะไรบางอย่างด้วยน้ำเสียงนอบน้อม ชายในเสื้อสีแดงไม่พูด เพียงยกมือขึ้น…ช้าๆ แค่การเคลื่อนไหวสั้นๆ นั้น เหมือนเป็นคำสั่งที่ไม่มีใครกล้าขัด บอดี้การ์ดถอยออกมา ก่อนจะหันมาหามิลิน

“เข้าไปได้” เขาบอกสั้นๆ “บอสรอคุณอยู่” มิลินพยักหน้าเบาๆ สูดหายใจเข้าอีกครั้ง

ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น…ฉันเคยเห็นมาก่อน เธอคิดในใจอย่างขมขื่น

ภาพแบบนี้… ห้องหรู ผู้ชายอำนาจ เงิน และข้อตกลงที่ไม่ต้องพูดให้ชัด มันมักจะจบด้วยเซ็กส์และเงินเสมอ อย่างน้อยเธอก็เตรียมถุงยางมาหนึ่งกล่อง เพื่อความปลอดภัยของตัวเอง เธอก้าวเท้าเข้าไปในห้อง ประตูปิดลงด้านหลังอย่างแผ่วเบา

และเกมที่แท้จริง… เพิ่งจะเริ่มต้นเท่านั้น