บทที่ 7 Dj

ไฟสเตจเปลี่ยนเป็นแดงเข้ม เสมือนเลือดที่ไหลช้าลงในเส้นเสียง เบสกดต่ำ หนัก ลึก จังหวะที่ไม่ได้ชวนกระโดด แต่ชวน ขยับสะโพก มิลินปล่อยมือจากคอนโซลข้างหนึ่ง แค่ชั่วจังหวะ ปลายนิ้วไล้ขอบโต๊ะช้าๆ ราวกับลูบเสียงที่กำลังไหลออกไปทั้งร้าน ร่างกายเธอเริ่มเคลื่อนไหว ไม่ใช่การเต้นเพื่อโชว์ แต่เป็นการ นำสะโพกบดเข้าหาจังหวะ เบา…แล้วหนักขึ้น ตามบีตที่เธอเป็นคนปล่อยเอง

ไหล่โยกช้า แผ่นหลังโค้งรับกับเสียงเบส เส้นผมยาวส่ายไปด้านหลัง เผยลำคอที่สะท้อนแสงแดงกุหลาบวาบวับ ทุกการขยับเหมือนตั้งใจ และรู้ว่ากำลังทำอะไรกับสายตาที่มองอยู่ เธอเอนตัวเข้าไมค์ เสียงหายใจแผ่วๆ แทรกเข้าไปในเพลง ก่อนจะมีเสียงของเธอ ต่ำ นุ่ม และยั่วเกินจำเป็นไหลออกสู่ทั้งร้าน

“คืนนี้…อย่าคิดเยอะนะคะ” เสียงนั้นคลอไปกับบีต ราวกับเป็นส่วนหนึ่งของดนตรี “ปล่อยร่างกาย…ให้มันตอบสนองเอง” ฝูงชนโห่รับ มือยกขึ้น ฟลอร์เด้งแรงขึ้น แต่มิลินไม่มองใครอื่น สะโพกเธอบดเป็นวงช้าๆ ชิดขอบคอนโซล ร่างกายแนบกับจังหวะเหมือนกำลังยั่วยวน เสียง ให้ทำตามใจเธอ เธอกดปุ่ม เพิ่มเบสอีกนิด หนักขึ้น ลึกขึ้น แล้วหัวเราะเบาๆ ผ่านไมค์

“ใช่…แบบนั้นแหละ รู้สึกกันใช่ไหม?”

ขณะที่เธอพูดอยู่ด้านล่าง บนระเบียงชั้นสอง แก้วในมือเขานิ่งสนิท สายตาคมเข้มไม่ละจากร่างที่กำลังเคลื่อนไหวอย่างจงใจนั้นเลยแม้แต่วินาทีเดียว มิลินเงยหน้าขึ้นในจังหวะที่เพลงดรอป สายตาเธอพุ่งตรง ไม่หลบ ไม่อ้อม สะโพกยังบดช้าๆ ตามบีตที่กำลังกลับมาใหม่ เธอเอียงศีรษะเล็กน้อย ริมฝีปากใกล้ไมค์ น้ำเสียงต่ำลงอีกระดับ ราวกับกระซิบให้ใครบางคนคนเดียว

“มองให้เต็มตานะคะ… เพราะฉันจะไม่เต้นแบบนี้…ให้ทุกคนดู” เธอพูด ไฟระเบิดขึ้นพร้อมดรอปหนัก ฝูงชนแทบคลั่ง แต่ระหว่างเสียงเพลง เสียงเฮ และแสงไฟ