บทที่ 6 เขาก็รู้…ว่าเธอรู้

จากระเบียงชั้นสอง ความสูงไม่มากพอจะทำให้ผู้คนดูเล็กลง แต่พอจะทำให้ทุกอย่างดูช้าลงเหมือนโลกด้านล่างถูกดึงให้เคลื่อนตามจังหวะที่ใครบางคนเลือกจะมอง ราวกระจกเย็นเฉียบใต้ฝ่ามือ เวกัสพิงน้ำหนักตัวลงอย่างไม่รู้ตัว ความเย็นนั้นตัดกับความร้อนที่ไหลเวียนอยู่ภายใน อากาศรอบตัวอวลด้วยกลิ่นแอลกอฮอล์ กลิ่นควัน และกลิ่นเหงื่อของฝูงชนที่เคลื่อนไหวไม่หยุด แต่ทั้งหมดถูกผลักให้ถอยออกไปจากการรับรู้ เหลือเพียงภาพเดียวที่ชัดเจนเกินกว่าจะละสายตา

มิลินยืนอยู่หลังกำแพงคอนโซล แสงไฟกวาดผ่านเรือนร่างเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า สีแดงกุหลาบคลี่คลุมผิวเหมือนเปลวไฟที่ไม่เผาไหม้ แต่ทำให้ทุกเส้นสายโดดเด่นขึ้นอย่างตั้งใจ เงาของเธอทอดยาวบนพื้นฟลอร์ ซ้อนทับกับเงาของผู้คนจนแยกไม่ออกว่าเส้นไหนเป็นของใคร ราวกับทุกคนกำลังถูกดึงเข้าไปเป็นส่วนหนึ่งของจังหวะเดียวกัน

ปลายนิ้วของเธอเคลื่อนไหวด้วยความแม่นยำ ไม่เร็ว ไม่ลังเล การขยับเพียงเล็กน้อยก็เปลี่ยนทิศทางของเสียงทั้งร้าน คลื่นเบสกระแทกขึ้นจากพื้นเหมือนชีพจรของสถานที่แห่งนี้ และเธอคือคนกำหนดอัตราการเต้นนั้น ไหล่โยกตามจังหวะอย่างเป็นธรรมชาติ แผ่นหลังเหยียดตรง ไม่ก้มหรือเอน ท่าทีของคนที่รู้ว่าตัวเองยืนอยู่ตรงศูนย์กลาง

ฝูงชนตอบสนองทันทีที่เสียงเปลี่ยน มือยกขึ้น ศีรษะส่ายตามบีต ร่างกายหลายสิบหลายร้อยเคลื่อนไหวพร้อมกันโดยไม่ต้องมองกันเอง สายตาทุกคู่หันไปทางเวที ราวกับถูกสะกด แต่เหนือกว่าการสะกดนั้นคือการยอมจำนน ยอมให้จังหวะนำทาง ยอมให้ค่ำคืนนี้ไหลไปตามมือของเธอ

บนระเบียง มือที่ถือแก้วขยับเพียงเล็กน้อย น้ำแข็งกระทบผนังแก้วเกิดเสียงเบาๆ ที่แทบไม่ได้ยิน เขาไม่รู้ตัวว่ากำลังนับจังหวะ ไม่ใช่จังหวะเพลง แต่เป็นจังหวะการเคลื่อนไหวของเธอ เส้นผมดำยาวสะท้อนแสงเหมือนโลหะขัด เงาไฟวาดลวดลายบนลำคอและไหล่ เปลี่ยนไปตามทุกการขยับอย่างไม่ซ้ำเดิม

สายตาเขาไม่เร่ง ไม่ไล่ ไม่ฉวยโอกาส มันนิ่งและหนักแน่น คล้ายการประเมิน คล้ายการจดจำ และคล้ายการยอมรับในเวลาเดียวกัน เสี้ยววินาทีที่สายตาเลื่อนต่ำเป็นเพียงการรับรู้รูปทรงและเส้นสาย ก่อนจะกลับขึ้นไปที่ใบหน้า ที่ซึ่งความมั่นใจปรากฏชัดโดยไม่ต้องแสดงออก

เมื่อเธอเงยหน้าขึ้น แสงไฟด้านหน้าเปลี่ยนเป็นสีเข้มกว่าเดิม ดวงตาที่กวาดผ่านฝูงชนไม่หยุดนานพอจะเลือกใคร แต่ก็ไม่พลาดสายตาที่อยู่สูงกว่าใครอื่น การเฉียดพบกันนั้นสั้นจนแทบไม่อาจเรียกว่าการสบตา ทว่าหนักแน่นพอจะทิ้งแรงสะเทือนไว้ในอากาศ

ไม่มีสัญญาณ ไม่มีท่าที ไม่มีการตอบรับใดๆ มีเพียงการรับรู้ ว่ามีใครบางคนอยู่ตรงนั้น

และเขาก็รู้…ว่าเธอรู้

เพลงเดินหน้าต่อ เบสหนักขึ้น ไฟสาดแรงขึ้น ฟลอร์เด้งรับอย่างพร้อมเพรียง ระเบียงชั้นสองยังคงนิ่ง เหมือนจุดสังเกตที่ไม่เคลื่อนไหวในทะเลของเสียงและแสง ใน Rose in Flames ค่ำคืนนี้ยังอีกยาว และบางอย่างได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว โดยไม่ต้องมีคำพูดแม้แต่คำเดียว