บทที่ 5 ปลอดภัยสำหรับคนโสด

เมื่อสิบนาทีก่อน

หญิงสาวยืนอยู่หลังแท่นดีเจ ท่ามกลางแสงไฟที่ไหลเปลี่ยนเฉดไปตามจังหวะดนตรี เสียงเบสหนักแน่นสั่นสะเทือนพื้นและผนัง แต่เธอกลับยืนอย่างมั่นคง ราวกับเป็นศูนย์ถ่วงของค่ำคืนนี้ แสงไฟสีแดงเพลิงและม่วงเข้มทอดผ่านเรือนร่างของเธออย่างตั้งใจ ขับผิวขาวเนียนให้ดูเรืองรองราวไข่มุกที่ถูกขัดจนขึ้นเงา ความงามของเธอไม่ถูกกลืนไปกับแสงสีหรือเสียงเพลง หากกลับยิ่งเด่นชัดขึ้นราวกับถูกออกแบบมาเพื่อพื้นที่แห่งนี้โดยเฉพาะ

ปลายนิ้วเรียวของมิลินเคลื่อนไหวบนแผงควบคุมอย่างชำนาญ ทุกการหมุน ทุกการเลื่อน มีจังหวะที่นิ่งและแม่นยำ สายตาของเธอมองผ่านฝูงชนอย่างสุขุม ไม่หวั่นไหวต่อเสียงโห่ร้องหรือสายตาที่ทอดมองมาอย่างไม่ปิดบัง เธอคุ้นเคยกับการถูกจับจ้องมานานหลายปี และเรียนรู้ที่จะยืนอยู่ท่ามกลางความต้องการเหล่านั้นโดยไม่ปล่อยให้มันครอบงำ

แม้ชุดไข่มุกจะโอบกระชับเรือนร่างจนเผยเส้นสายอ่อนช้อยอย่างชัดเจน แต่ท่าทีของเธอกลับสงบและเป็นมืออาชีพ ความเย้ายวนที่แผ่ออกมาไม่ได้มาจากการยั่วยุ หากมาจากความมั่นใจที่สั่งสมจากประสบการณ์ การรู้คุณค่าของตัวเอง และการยืนอยู่ในตำแหน่งที่ควบคุมสถานการณ์ได้ทั้งหมด เธอคือคนที่ทั้งผับรู้จักดี ไม่ใช่เพียงในฐานะดาวเด่นที่สร้างสีสัน แต่ในฐานะผู้จัดการที่ดูแลทุกมุมของร้านแห่งนี้ด้วยสายตาเฉียบคมและการตัดสินใจที่เด็ดขาด

ในค่ำคืนที่เธอรับหน้าที่ดีเจแทนเพื่อน เสียงดนตรีจึงไม่ใช่แค่ความบันเทิง หากเป็นส่วนหนึ่งของตัวตนเธอ จังหวะที่เลือกสะท้อนอารมณ์ของผับได้อย่างแม่นยำ เร่งเร้าเมื่อผู้คนต้องการปลดปล่อย และผ่อนคลายเมื่ออุณหภูมิของห้องเริ่มร้อนเกินไป ทุกอย่างอยู่ในสมดุลที่เธอเป็นผู้กำหนดโดยไม่ต้องเอ่ยคำใด

ผู้คนจำนวนมากอาจมองเห็นเพียงภาพหญิงสาวงดงามที่ยืนอยู่ท่ามกลางแสงไฟและเสียงเพลง แต่สำหรับผู้ที่มองลึกกว่านั้น จะรับรู้ได้ถึงบางสิ่งที่หนักแน่นและมั่นคงซ่อนอยู่ใต้ความละมุน มิลินไม่ใช่เพียงเครื่องประดับของค่ำคืน หากคือหัวใจที่ทำให้ผับทั้งแห่งมีชีวิต เต้นไปพร้อมเสียงดนตรี และจดจำได้ยากจะเลือนหาย แม้ค่ำคืนจะผ่านพ้นไปแล้วก็ตาม

“โอเค๊… คืนนี้ใครยังมีแรงอยู่บ้างงง!” มิลินพูดขึ้น ทำให้เสียงโห่ร้องระเบิดขึ้นทันที “ถ้ายังไม่เมา…แสดงว่ายังดื่มไม่พอ!” เธอหัวเราะเบาๆ ก่อนหมุนเพลงเร่งบีตขึ้นอีกระดับ

ตึ้บ… ตึ้บ… ตึ้บ…

“ขอเสียงคนอกหักหน่อยยย!” มิลินพูดด้วยน้ำเสียงตลก

“โฮ……!!!”

“โอ้โห ดังขนาดนี้ แสดงว่าอกหักกันมาทั้งร้าน!” เธอกดบีตตกหนึ่งจังหวะ ก่อนเธอจะกดดรอป

ตู้ม!

“ไม่เป็นไรค่ะ อกหักไม่ตาย…แต่ถ้าไม่โยกนี่ตายแน่นอน!” เธอเอ่ยด้วยน้ำเสียงติดตลก ฝูงชนหัวเราะ เสียงกรี๊ดดังระงม มือหลายสิบคู่ยกขึ้นตามจังหวะ มิลินชี้ไมค์ไปทางฟลอร์

“ขอเสียงคนโสดหน่อย!” มิลินกล่าว

“วู้ววว!”

“เสียงคนมีแฟนล่ะ!”

(เสียงเบาลงชัดเจน)

“เห็นไหมคะ…ร้านนี้ปลอดภัยสำหรับคนโสด!” เธอส่ายหัวขำๆ ก่อนจะก้มลงหมุนปุ่ม เสียงเบสหนาขึ้นจนพื้นสั่น

“โอเค ต่อไปนะคะ ใครยกแก้วอยู่ ยกขึ้น!”

มิลินยกแก้วคริสตัลที่ใส่เหล้าขึ้นมา ผู้คนด้านล่างยกแก้วเหล้าแก้วเบียร์ขึ้นพร้อมกัน แสงไฟสะท้อนของเหลวในแก้วเป็นประกาย มิลินนับจังหวะในไมค์

“สาม! สอง! หนึ่ง!”

ตึ้บ!

“ดื่มมมม!” มิลินกล่าว เสียงเฮดังลั่น บางคนกระดก บางคนโยก บางคนหัวเราะจนแทบทรงตัวไม่อยู่ มิลินหัวเราะตาม น้ำเสียงกวนๆ แต่ควบคุมจังหวะทุกอย่างได้อยู่หมัด

“คืนนี้ไม่ต้องคิดมากนะคะ คิดถึงแค่บีต คิดถึงแค่จังหวะ…” เธอเว้นจังหวะหนึ่ง “…และคิดถึงบาร์ว่ากระเป๋าตังค์ยังไหวไหม!” เธอกล่าวจบ เสียงหัวเราะปะปนเสียงโห่ร้องดังขึ้นอีกระลอก เพลงไหลต่อเนื่องไม่สะดุด ฟลอร์เต้นแทบเดือด มิลินยกไมค์ขึ้นเป็นครั้งสุดท้ายในช่วงนี้

“Rose in Flames นะคะ ถ้ายังยืนอยู่ แปลว่ายังสู้ไหว!” มิลินกล่าว เสียงเฮรับคำดังสนั่น

บีตหนักกระแทกลงมาอีกครั้ง และค่ำคืนนี้…ยังอีกยาว