บทที่ 4 อยากเล่น

“กว่าจะได้เจอกับมึงกูก็หลายเดือน มึงดูไม่มีความสุขที่กูพามาที่นี่เลยวะ” ขณะที่นนท์พูดนั้น หญิงสาวสองคนที่นั่งเบียดข้างนนท์ก็ขยับตัวเข้ามาใกล้ขึ้น มือเรียวของคนหนึ่งลูบไล้แนวกรามและลำคอเขาอย่างออดอ้อน อีกคนเอนตัวเข้ามาแทบชิด เรือนร่างภายใต้ชุดซีทรูสีขาวโปร่งบางเผยเรียวขาเนียนยาวที่ทอดขึ้นไปจนถึงบั้นเอว ทุกการเคลื่อนไหวตั้งใจยั่วยวน สายตาพวกเธอพร่าเยิ้มด้วยแอลกอฮอล์และความคึกคะนอง

“นั่นสิวะ มึงน่ะทำงานหนักไปแล้วนะ” เสียงของพลดังแทรกขึ้น ชายหนุ่มในคราบนักธุรกิจยานยนต์ระดับประเทศที่กำลังหัวเราะอย่างอารมณ์ดี เขานั่งอยู่กับหญิงสาวสองคนที่แทบไม่ได้สวมอะไรเลย นอกจากจีสตริงเส้นบางและจุกปิดหัวนมที่สะท้อนแสงไฟวับวาว พลโน้มตัวไปจูบหญิงสาวทั้งสองข้างแก้มอย่างไม่ปิดบัง ก่อนที่พวกเธอจะหัวเราะอแล้วโอบกอดเขาแน่น ร่างกายแนบชิดจนแทบไม่เหลือช่องว่าง

“มึงมาเที่ยว ไม่ได้มานั่งกรรมฐาน มึงทิ้งเรื่องงานไว้ให้ลูกน้องมึงเครียดบ้างก็ได้” เสือเอ่ยขึ้นบ้าง เสียงทุ้มแฝงรอยหัวเราะ ชายหนุ่มที่รู้จักเวกัสดีตั้งแต่สมัยเรียน และเติบโตมากับธุรกิจร้านทองที่แผ่ขยายไปทั่วประเทศและต่างแดน

“กว่ากูจะลากมึงมาได้ กูต้องใช้เวลาตั้งสามเดือน เอ็นจอยหน่อยสิวะเพื่อน” มาร์ค เจ้าของบาร์แห่งนี้พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจังปนขบขัน “กูอุตส่าห์หาหญิงมาให้เต๊าะตั้งหลายคน ถ้ามึงอยากได้มากกว่านี้ กูให้การ์ดเรียกมาให้” หญิงสาวเสิร์ฟเหล้าที่นั่งข้างมาร์คยกขวดขึ้นรินให้เขาอย่างคล่องแคล่ว เต้านมที่แทบไม่ถูกปิดบังขยับไหวตามท่วงท่า เธอส่งยิ้มหวานให้เวกัสอย่างมีนัย

“ช่วงนี้เบื่อๆ อยากหาอะไรทำใหม่ๆ ดูบ้าง” เวกัสเอ่ยขึ้นในที่สุด น้ำเสียงเรียบแต่แฝงรอยขบขันเล็กน้อย ดวงตาคมปรายมองแก้วในมือ มากกว่ามองร่างกายที่รายล้อมเขา

“ที่นี่มีห้องโซ่ แส้ กุญแจมือ ห้องเพิ่งทำใหม่ มึงสนใจปะล่ะ” มาร์คพูดด้วยน้ำเสียงขำๆ เหมือนโยนเหยื่อล่อเล่นๆ

“จริงอ่ะ กูอยากเล่นขึ้นมาเลยว่ะ ตื่นเต้นดี “นนท์หัวเราะเสียงดัง ดวงตาเป็นประกายทันที

“มึงมีของดีไม่บอกเพื่อนวะ” เสือเสริมอย่างถูกใจ

“พวกมึงซาดิสต์ว่ะ” พลส่ายหัวหัวเราะ แต่แขนก็ยังกอดหญิงสาวไว้แน่น

“กูรู้ว่ามึงชอบ” เวกัสพูดสั้นๆ มุมปากกระตุกขึ้นนิดเดียว เป็นรอยยิ้มที่อันตรายมากกว่ายั่วเย้า

“วันนี้จะเอากี่คน พูดมา ห้าหรือสิบ หรือมากกว่านั้น” มาร์คถามตรงๆ เพราะรู้ดีว่าเพื่อนคนนี้ไม่เคยเล่นอะไรครึ่งๆ กลางๆ เขารู้ว่าเวกัสไม่เคยนอนกับผู้หญิงแค่คนเดียว อย่างต่ำห้าคน มากสุดเคยสิบสี่คน สามวันสามคืน เหล้าต้องเสิร์ฟไม่ขาด จนแทบหมดร้าน แต่ถึงอย่างนั้น เวกัสก็ไม่เคยเอาเปรียบใคร จ่ายหนักทุกครั้ง จนมาร์คยังเคยพูดติดตลกว่า มึงจะให้กูไปสร้างผับใหม่หรือไง

“ยังไม่หิว ตอนนี้กูปวดเยี่ยว เดี๋ยวมา” เวกัสตอบเรียบๆ วางแก้วลงบนบาร์

“ให้มีนไปช่วยเอาน้ำออกไหม” นนท์ถามพร้อมพยักพเยิดไปทางหญิงสาวข้างตัว หญิงสาวคนนั้นหันมามองเวกัส สายตายั่วยวนชัดเจน ริมฝีปากแดงเม้มยิ้มบางๆ อย่างรู้เกม

“กูไปเยี่ยว ไม่ได้ไปชักว่าว” เวกัสพูดจบก็ลุกขึ้นจากเก้าอี้ ร่างสูงใหญ่ขยับเพียงครั้งเดียวก็ทำให้พื้นที่รอบตัวดูแคบลงทันที เขาก้าวตรงไปยังประตู บอดี้การ์ดสองคนที่ยืนเฝ้าอยู่หน้าห้องรีบเดินตามไปอย่างเงียบงัน

“ช่วงนี้มันบวชหรือวะ” พลถามขึ้น มองตามแผ่นหลังกว้างก่อนประตูจะปิดลง

“สงสัยมันคงเบื่ออ่ะมึง นอนกับผู้หญิงแทบทุกวันอย่างมัน” เสือพูดพลางยกแก้วขึ้นดื่ม

“คนบ้าอะไรนอนกับผู้หญิงได้เป็นสิบ เกิดมากูก็เพิ่งเคยพบเคยเจอ” นนท์ส่ายหัวหัวเราะ มาร์คยิ้มที่มุมปาก สายตาฉายแววรู้ทัน ก่อนจะพูดสั้นๆ

“ก็คนอย่างไอ้เวกัสเนี่ยแหละ”