บทที่ 3 ความปรารถนา ִֶָ. ..? ࣪ ִֶָ་༘࿐

บนโซฟาวีไอพี เพื่อนทั้งสี่ของเวกัสเอนกายกันคนละมุม รายล้อมด้วยหญิงสาวชงเหล้าทั้งหกคนที่แบ่งกันนั่งอย่างลงตัว คนหนึ่งเอนหลังพิงอกชายหนุ่ม พลางยกแก้วขึ้นป้อนอย่างชำนาญ อีกคนหัวเราะเสียงใส โน้มตัวใกล้จนเส้นผมยาวไหลปรกไหล่เขา กลิ่นน้ำหอมหวานปะปนกับกลิ่นเหล้าแรง กลายเป็นส่วนผสมที่ทำให้ค่ำคืนนี้ดูเลอะเลือนและร้อนผ่าว

มือผู้ชายบางคนวางบนต้นขาอ่อนอย่างไม่เร่งเร้า นิ้วเคาะเบาๆ ตามจังหวะเพลง ขณะที่อีกคนเอนหน้าเข้ากระซิบข้างหูหญิงสาว จนเธอหัวเราะคิกคักก่อนจะยกแก้วขึ้นชนอย่างออดอ้อน อาหารบนโต๊ะถูกแบ่งปันแบบขอไปที แค่พอรองท้องให้เหล้าลื่นคอมากขึ้น เสียงแก้วชน เสียงหัวเราะ และเสียงดนตรีหลอมรวมเป็นเสียงเดียว เสียงของค่ำคืนที่ไม่ต้องคิดถึงวันพรุ่งนี้

ท่ามกลางความนัวเนียทั้งหมดนั้น เวกัสยังคงนั่งนิ่ง ร่างสูงใหญ่เอนหลังอย่างผ่อนคลายแต่แผ่รัศมีอำนาจออกมาเงียบๆ แสงไฟเฉือนผ่านสันกรามและแนวไหล่กว้าง ก่อนจะทอดลงบนลำตัวกำยำที่อัดแน่นไปด้วยกล้ามเนื้อและซิกแพคหนาแน่นซึ่งซ่อนอยู่ใต้สูทสีเข้ม เขามองเวทีรูดเสาเพียงครู่เดียว ก่อนจะเบือนสายตาอย่างไร้อารมณ์ ราวกับความเย้ายวนทั้งหมดนั้นไม่อาจแตะต้องเขาได้

ความเหนื่อยล้าจากทั้งวันทำให้ดวงตาคมคู่นั้นดูเย็นชากว่าปกติ มือใหญ่ขยับเล็กน้อยบนพนักโซฟา เส้นเอ็นตึงชัด บ่งบอกถึงแรงกำลังที่ยังคงนิ่งสงบ เขาไม่ได้ดื่ม ไม่ได้แตะต้องใคร และไม่ได้ร่วมวงสนทนา แต่การมีอยู่ของเขากลับกดทับบรรยากาศทั้งโต๊ะให้หนักแน่นขึ้นอย่างประหลาด

ในผับที่เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ เรือนร่าง และความปรารถนา เวกัสคือความเงียบที่อันตรายที่สุด ชายผู้มองความเย้ายวนทั้งหมดด้วยสายตาเบื่อหน่าย ราวกับกำลังรอสิ่งหนึ่ง…สิ่งที่ร้อนแรงกว่าคืนนี้หลายเท่า

มือหนาของเวกัสยกแก้ววิสกี้ขึ้นจิบช้าๆ ของเหลวสีอำพันไหลผ่านลำคออย่างเนิบสงบ รสขมร้อนแล่นลงอก แต่ไม่อาจกลบความเหนื่อยล้าที่สะสมมาทั้งวันได้ เขานั่งเอนพิงบาร์ หนังแท้เย็นเฉียบแนบแผ่นหลัง แสงไฟสีแดงอมม่วงสะท้อนผ่านแก้วในมือ ก่อนจะไล้ขึ้นบนแนวกรามคมจัดและดวงตาคมที่ดูเฉยชาเกินกว่าจะเรียกว่าสนุก

ชายหนุ่มที่ชื่อนนท์หันมาหาเขา เสียงตะโกนแข่งกับจังหวะเพลงอิเล็กทรอนิกส์ที่สั่นสะเทือนไปทั้งผับ