บทที่ 2 อยากมอง

แสงไฟนีออนสีแดงอมม่วงไหลเลื้อยไปตามผนังกระจกและเสาโครเมียมของผับ กลิ่นเหล้าแรงผสมควันบางๆ ลอยคลุ้งเหนือโต๊ะวีไอพี เสียงเบสกระแทกอกเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ราวกับหัวใจของสถานที่แห่งนี้กำลังเต้นไปพร้อมค่ำคืน พริตตี้สาวรูดเสาคนหนึ่งในชุดซีทรูขาวดำปล่อยเรือนร่างแนบแน่นกับเหล็กเย็น วงแขนเรียวไล้ขึ้นลงตามท่วงท่าที่ฝึกฝนมาอย่างชำนาญ แสงไฟกวาดผ่านผิวจนเงาโค้งเว้าดูชัดเจนยิ่งขึ้น เสียงเชียร์และเสียงแก้วกระทบกันดังเป็นระยะ

บนโซฟาหนังสีเข้ม เพื่อนอีกสี่คนของเวกัสเอนกายอย่างสบายอารมณ์ มีผู้หญิงชงเหล้านั่งรายล้อมถึงหกคน บางคนดอยป้อนเหล้า บางคนหัวเราะชิดใกล้จนไหล่แนบแขน อาหารวางเรียงบนโต๊ะกับแกล้มรสจัด เนื้อย่างมันฉ่ำ และผลไม้เย็นฉ่ำถูกแตะต้องไปตามอารมณ์คึกคะนองของค่ำคืน แต่ทั้งหมดนั้นกลับเป็นเพียงฉากหลังของชายคนเดียว

เวกัสนั่งเอนหลังในเงามืด ท่วงท่าสงบนิ่งจนดูเหมือนทั้งห้องถูกดึงศูนย์ถ่วงมาหาเขา ร่างสูงถึงร้อยเก้าสิบเซนติเมตรทำให้โซฟาดูเล็กลงโดยปริยาย ไหล่กว้างรับกับเสื้อสูทสีเข้มที่ตัดเย็บเนี้ยบ โครงร่างกำยำอัดแน่นไปด้วยกล้ามเนื้อที่ฝึกมาอย่างมีวินัย ภายใต้เนื้อผ้าเรียบหรู ซ่อนแผงอกแข็งแรงและหน้าท้องเรียบตึง ซิกแพคหนาแน่นชัดเจน ไม่ได้โอ้อวด แต่รับรู้ได้ถึงพลังที่กดทับอยู่เงียบๆ ทุกครั้งที่เขาขยับตัวเล็กน้อย แสงไฟจะเฉือนผ่านสัดส่วนเหล่านั้น เผยความแข็งแรงที่ไม่ต้องประกบ

ใบหน้าคมจัดรับแสงเย็นเฉียบ ดวงตาเข้มลึกทอดมองไปยังเวทีรูดเสาอย่างเฉยชา ไม่ได้ดูดึงดูดเขาเหมือนคนอื่น มุมปากนิ่งสนิท บ่งบอกความเหนื่อยล้าที่สะสมจากงานทั้งวัน การตัดสินใจ การสั่งการ และภาระที่ไม่มีใครแบ่งเบา มือใหญ่ที่วางผ่อนคลายบนพนักโซฟา เส้นเอ็นพาดชัดราวกับเตือนว่าความสงบนี้เป็นเพียงผิวหน้า ภายใต้ผ้าไหมสีดำยังมีคมมีดซ่อนอยู่

เสียงหัวเราะรอบตัวดังขึ้นเป็นช่วงๆ แต่เวกัสกลับนิ่ง ราวกับแยกตัวออกจากความวุ่นวายโดยสิ้นเชิง เขาไม่ได้ยืนขึ้น ไม่ต้องส่งเสียง เพียงการมีอยู่ของเขาก็เพียงพอจะทำให้บรรยากาศรอบโต๊ะวีไอพีหนักแน่นขึ้น อำนาจที่ไม่ต้องแสดงออก และความอันตรายที่ไม่จำเป็นต้องพิสูจน์ ในผับที่เร่าร้อนนี้ ทุกอย่างเคลื่อนไหวไปตามจังหวะเพลง…ยกเว้นเวกัส ผู้ที่นั่งนิ่งอยู่กลางเงามืด ราวกับเจ้าของค่ำคืนโดยไม่ต้องเอื้อมมือไปคว้าอะไรเลย

ท่ามกลางแสงไฟบนเวทีรูดเสาหรี่ต่ำลง ก่อนจะไล้ขึ้นช้าๆ ตามเรือนร่างของหญิงสาวเพียงหนึ่งเดียวที่ยืนอยู่กลางวงแสง ซีทรูสีขาวดำแนบเนื้อจนแทบไม่เหลือพื้นที่ให้จินตนาการ ผืนผ้าบางเบาซ้อนทับกันอย่างจงใจ ปิดบังในจุดที่ควรปิด…และเปิดเผยในจุดที่ตั้งใจให้มอง เส้นโค้งของเอวสะบัดไปตามจังหวะเพลง สะโพกเคลื่อนไหวเนิบช้า ล่อสายตาอย่างรู้จังหวะ นิ้วเรียวไล้ไปตามเสาโลหะเย็นเฉียบ ก่อนจะโอบกอดมันแนบลำตัว ริมฝีปากแต้มรอยยิ้มบางๆ ที่ไม่จำเป็นต้องเชื้อเชิญ แต่กลับยั่วยวนยิ่งกว่า

เหงื่อบางๆ สะท้อนแสงบนผิวเนียน เสียงส้นสูงกระทบพื้นเป็นจังหวะเบาๆ ทุกการเคลื่อนไหวถูกออกแบบมาเพื่อให้คนดู “อยากมอง” มากกว่า “ได้ครอบครอง” และนั่นทำให้บรรยากาศทั้งผับตึงแน่นขึ้นอย่างชัดเจน