1.ติวสวาท กับลูกศิษย์คนโปรด - 3

“พี่เอมอยากรู้จริง ๆ เหรอครับ... ว่าทำไมผมถึงทำข้อสอบไม่ได้สักข้อ”

เขาเริ่มขยับก้าวเข้าหาเธอช้า ๆ ความสูงใหญ่ที่เป็นต่อกดดันจนเอมิกาต้องก้าวถอยหลังโดยอัตโนมัติ จนกระทั่งสะโพกมนของเธอไปชนติดกับขอบโต๊ะเขียนหนังสือทางตัน กายโน้มตัวลงมาหาอย่างคุกคาม ฝ่ามือหนาทั้งสองข้างยันโต๊ะคร่อมร่างเธอไว้จนเอมหนีไปไหนไม่ได้ กลิ่นกายหนุ่มที่หอมสะอาดผสมกับความร้อนแรงจากผิวเนื้อทำให้เธอเริ่มหายใจติดขัด หัวใจเต้นรัวจนแทบจะหลุดออกมานอกอก

สายตาของกายที่จ้องลึกเข้ามาในดวงตาของเอมิกามันวาวโรจน์จนเธอรู้สึกเหมือนกำลังจะถูกหลอมละลาย เขาขยับหน้าเข้าไปใกล้ซอกคอขาวผ่องของเธอจนลมหายใจร้อนๆ เป่ารดผิวเนื้อนวล สัมผัสได้ถึงอาการสั่นสะท้านที่ส่งผ่านออกมาจากร่างของติวเตอร์สาว

“จริง ๆ แล้ว... เรื่องที่พี่ติว หรือข้อสอบพวกนั้น มันไม่ได้ยากสำหรับผมเลยสักนิด” เขาพึมพำด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่ข้างหูเธอ กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ จากตัวเอมยิ่งกระตุ้นอารมณ์ดิบในกายให้พลุ่งพล่าน “ผมจำได้ทุกสูตร เข้าใจทุกบรรทัดที่พี่เขียน... แต่ที่ผมทำมันไม่ได้ เพราะผมไม่มีสมาธิเลยต่างหาก”

เขาสารภาพออกมาตรง ๆ พร้อมกับเลื่อนใบหน้ากลับมาจ้องสบตาเธอในระยะประชิด จนเอมสัมผัสได้ถึงความร้อนจากลมหายใจของเขาที่รดรินริมฝีปากเธอ

“เพราะทุกครั้งที่พี่ขยับเข้ามาใกล้... กลิ่นของพี่มันทำเอาผมหัวตื้อไปหมด ยิ่งตอนที่พี่ก้มลงอธิบายโจทย์ แล้วหน้าอกของพี่มันเกือบจะโดนแขนผม...”

กายขยับมือหนาที่ยันโต๊ะอยู่ เปลี่ยนมาเชยคางมนของเอมิกาขึ้นช้า ๆ นิ้วโป้งของเขาคลึงวนที่ริมฝีปากล่างของเธอเบา ๆ อย่างจงใจ

“พี่รู้ไหมว่าผมต้องใช้ความอดทนมากแค่ไหน ที่จะไม่ดึงพี่เข้ามาจูบ แล้วแบบนี้พี่จะให้ผมเอาสมาธิที่ไหนไปทำข้อสอบล่ะ”

คำพูดที่ตรงไปตรงมาและจาบจ้วงนั้นทำให้เอมิกาอึ้งไปครู่หนึ่ง ใบหน้าของเธอร้อนผ่าวจนแทบไหม้ หัวใจเต้นแรงราวกับจะหลุดออกมาจากหน้าอก ความตกใจปนเปไปกับความรู้สึกซ่านสยิวที่เธอเองก็คาดไม่ถึง

“กะ...กาย พูดอะไรออกมา รู้ตัวไหมคะ” เธอพยายามจะคัดค้าน แต่เสียงที่เปล่งออกมากลับสั่นพร่าและแผ่วเบาเกินกว่าจะหยุดยั้งเด็กหนุ่มที่กำลังจะกลายเป็นเสือในนาทีนี้ได้เลย

เอมิกาสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อข่มความตื่นตระหนกที่แล่นริ้วขึ้นมา เธอพยายามเตือนตัวเองว่าสถานะของเธอตอนนี้คือคนที่จะตกงาน และเงินก้อนนี้คือลมหายใจสุดท้ายของเธอ เธอจึงฝืนความขัดเขินแล้วจ้องมองใบหน้าที่หล่อเหลาร้ายกาจของเขาตรงๆ

"กายรู้ไหม... พี่เกือบจะโดนพ่อแม่กายเลิกจ้างแล้วนะ" เสียงของเธอสั่นเครือเล็กน้อยขณะพูดต่อ

"และพี่โดนเลิกจ้างไม่ได้จริงๆ เพราะพี่จำเป็นต้องใช้เงินก้อนนี้เพื่อเรียนให้จบ... พี่ขอร้องล่ะนะกาย ลืมเรื่องพวกนั้นไปก่อน แล้วเรามาเริ่มกันใหม่ พี่จะตั้งใจติวให้กายทุกอย่างเพื่อให้กายสอบได้คะแนนดี ขอแค่กายตั้งใจ... ได้ไหมคะ ถือว่าพี่ขอ"

เอมิกาส่งสายตาอ้อนวอนอย่างปิดไม่มิด มือเรียวเผลอคว้าชายเสื้อของเขาไว้แน่นคล้ายจะยึดเหนี่ยวที่พึ่งสุดท้าย กายจ้องมองท่าทางอ่อนแอของติวเตอร์สาวแล้วยกยิ้มมุมปาก ความรู้สึกเป็นผู้ชนะเหนือกว่าหญิงสาวที่อายุมากกว่าเริ่มทำให้เขาฮึกเหิม

"ก็ได้ครับ... ผมจะตั้งใจสอบให้ผ่านตามที่พี่ขอ"

กายโน้มใบหน้าลงมาจนชิดกึ่งกลางระหว่างใบหูและลำคอขาวระหง ความร้อนจากกายหนุ่มแผ่ซ่านจนเอมิกาต้องหดคอหนีด้วยความหวาดเสียว แต่กลับถูกวงแขนแกร่งของเขากักขังไว้กับขอบโต๊ะจนหนีไปไหนไม่ได้

เอมิกาขนลุกเกรียวไปทั้งร่าง กายในยามนี้ไม่มีเค้าลางของเด็กหนุ่มเนิร์ดสวมแว่นผู้เรียบร้อยที่เธอเคยรู้จักเลยสักนิด

"แต่ถ้าผมทำได้... พี่ต้องให้รางวัลผมนะ" เขาจงใจกระซิบเสียงพร่าจาง ๆ จนลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดผิวเนื้อเนียนของเธอ