1.ติวสวาท กับลูกศิษย์คนโปรด - 2

แต่สำหรับกาย... นี่คือชั่วโมงที่ทรมานที่สุดในชีวิต ความขาวนวลของลำคอ กลิ่นน้ำหอมอ่อน ๆ ที่ลอยมาแตะจมูก และแรงกระเพื่อมของหน้าอกหน้าใจยามเธอพูด มันทำให้เลือดในกายหนุ่มเดือดพล่านจนแทบระเบิด ทันทีที่เอมเดินพ้นประตูห้องไป เด็กหนุ่มรีบทิ้งตัวพิงพนักเก้าอี้ พลางหอบหายใจหนักหน่วงพยายามสะกดกลั้นอารมณ์ดิบที่เพิ่งถูกปลุกให้ตื่นขึ้นมาเป็นครั้งแรก…

ผ่านไปสามครั้งกับการทำหน้าที่ติวเตอร์ในบ้านหลังนี้ แต่ละครั้งที่เอมิกาก้าวเท้าเข้ามา ความรู้สึกของเธอก็เริ่มเปลี่ยนจากความมั่นใจกลายเป็นความฉงนใจ เพราะไม่ว่าเธอจะตั้งใจงัดเทคนิคการสอนที่เข้าใจง่ายที่สุดมาใช้แค่ไหน ลูกศิษย์หนุ่ม ของเธอก็ยังคงมีอาการแปลก ๆ อยู่เสมอ

กายมักจะนั่งนิ่งจนดูเหมือนหุ่นปั้น บางครั้งเขาก็เหม่อลอยจ้องมองมาที่เธอนิ่งนานจนเอมต้องเรียกชื่อซ้ำ ๆ สองสามรอบกว่าเขาจะสะดุ้งตื่นจากภวังค์

แววตาที่สับสนและใบหน้าใต้กรอบแว่นที่ขึ้นสีระเรื่อทุกครั้งที่เธอขยับเข้าไปใกล้เพื่อชี้แนะโจทย์ ทำให้เอมิกาแอบคิดไปเองว่า กายอาจจะเป็นเด็กที่มีสมาธิสั้นหรือกดดันจากการคาดหวังของพ่อแม่จนเกินไป

"กายคะ... วันนี้สติไม่อยู่กับเนื้อกับตัวเลยนะ หรือว่าบทเรียนบทนี้มันยากไป" เอมิกาถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน พลางโน้มตัวเข้าไปใกล้หวังจะเช็กว่าเขาเข้าใจจุดไหนผิดไปหรือเปล่า

แต่เธอไม่รู้เลยว่า ทุกครั้งที่เธอก้มตัวลงมา กลิ่นหอมจากซอกคอขาว ๆ และร่องอกรำไรที่ปรากฏแก่สายตานั้น คือยาพิษชั้นดีสำหรับวัยฮอร์โมนพลุ่งพล่าน กายต้องพยายามข่มอารมณ์ดิบอย่างหนักหน่วงจนมือใต้โต๊ะกำเข้าหากันแน่น

“เปล่าครับ” เขาปฎิเสธออกไป กระทั้งถึงวันสอบเก็บคะแนนมาถึง

ผลสอบเก็บคะแนนที่วางอยู่ตรงหน้าทำให้โลกทั้งใบของเอมิกาแทบพังทลาย ตัวเลขสีแดงฉานที่น้อยจนน่าใจหายทำให้น้ำตาเธอรื้นขึ้นมาคลอเบ้า ทั้งที่เธอมั่นใจว่าถ่ายทอดความรู้ให้เขาอย่างสุดความสามารถ

เย็นวันนั้น บรรยากาศในคฤหาสน์หลังใหญ่เปลี่ยนไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง มันเงียบงันจนได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นรัวด้วยความกลัวของเธอเอง

เอมิกาถูกเรียกเข้าไปในห้องรับแขกโอ่อ่า พ่อและแม่ของกายในชุดภูมิฐานนั่งรออยู่ด้วยสีหน้าเย็นชา ราวกับจะตอกย้ำความล้มเหลวของเธอ

“เราจ้างหนูด้วยอัตราที่สูงกว่าติวเตอร์ทุกคน เพราะเราเชื่อมั่น แต่ผลสอบนี้มันฟ้องว่าหนูเอมล้มเหลว... เราคงปล่อยให้เสียเวลาไปมากกว่านี้ไม่ได้” คำพูดเด็ดขาดของผู้เป็นพ่อเปรียบเสมือนใบสั่งตาย เอมิกาหน้าซีดเผือด มือเรียวสั่นเทาจนต้องบีบเข้าหากันแน่น

“ได้โปรดเถอะค่ะ... ให้โอกาสเอมอีกแค่ครั้งเดียวเท่านั้นนะคะ” เสียงของเธอสั่นเครือ หยาดน้ำตาเม็ดใสหยดลงบนพื้นพรม

“เอมจำเป็นต้องใช้เงินก้อนนี้จริง ๆ ค่ะคุณท่าน สัปดาห์หน้ามีการสอบใหญ่อีกครั้ง ถ้าคะแนนของกายไม่ดีขึ้น เอมจะยอมเดินออกไปจากที่นี่เอง โดยไม่ขอรับค่าจ้างที่เหลือแม้แต่บาทเดียวค่ะ”

ความเงียบที่แสนอึดอัดผ่านไปเนิ่นนาน จนสุดท้ายความใจอ่อนของผู้เป็นแม่ก็ทำให้เธอได้รับโอกาสสุดท้าย... โอกาสที่มีชีวิตของเธอเป็นเดิมพัน

เอมิกาเดินกึ่งวิ่งขึ้นไปยังห้องนอนของลูกศิษย์หนุ่มด้วยความอัดอั้นเต็มอก เธอพลักประตูเข้าไปโดยไม่ได้เคาะ ความโกรธและความเสียใจโหมกระพือจนลืมความเกรงใจ ร่างสูงของ กายยืนหันหลังอยู่ริมหน้าต่าง

“กาย! ทำไมถึงได้เป็นแบบนี้คะ ทำไมผลสอบถึงออกมาแย่แบบนั้น ทั้งที่ตอนติวพี่ถามกายเป็นสิบรอบ กายก็ยืนยันว่าเข้าใจ” เธอแผดเสียงถามทั้งน้ำตา เดินเข้าไปประจันหน้ากับเขาอย่างไม่เกรงกลัว

กายหันกลับมาช้า ๆ สิ่งแรกที่เอมสังเกตเห็นคือเขาไม่ได้สวมแว่นสายตากรอบหนาที่เคยใส่เป็นประจำ แว่นอันนั้นถูกถอดวางทิ้งไว้อย่างไม่ใยดีบนโต๊ะไม้ ดวงตาคู่คมที่เคยดูซื่อสัตย์และไร้เดียงสา บัดนี้กลับวาววับด้วยประกายบางอย่างที่แสนอันตราย แสงไฟสลัวในห้องสะท้อนใบหน้าที่หล่อเหลาราวกับรูปสลัก ท่าทางเนิร์ดที่เธอเคยคิดในใจบัดนี้หายไปสิ้น เหลือเพียงชายหนุ่มที่ดูร้ายกาจเกินจะรับมือ