11

“เฮ้อ...” เป็นรอบที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้ในรอบวันที่คุณัญญานั่งถอนหายใจทิ้งเป็นว่าเล่นอย่างนี้ ตลอดสองอาทิตย์ที่ผ่านเธอรู้สึกว่าชีวิตประจำวันของเธอช่างน่าเบื่อนัก เนื่องจากเมื่อเดือนที่แล้วบริษัทที่เธอทำงานเป็นเลขาฯอยู่นั้นต้องยกเลิกกิจการสาขาย่อยในจังหวัดไปเพราะพิษเศรษฐกิจ คนที่คุ้นเคยกับการทำงานอยู่ที่วันจันทร์ – ศุกร์อย่างเธอถึงกับเบื่อไปเลยทีเดียว

‘เฮ้อ...นี่ถ้าไอ้หมอปากหมานั่นยังอยู่ก็คงดีสินะ’ คุณัญญารำพึงกับตัวเองในใจ ก็ดรัณภพ...หมอหนุ่มที่บอกว่าจะมาขออาศัยบ้านเธออยู่สักสามเดือน แต่เอาเข้าจริงกลับกลายเป็นว่าเขาอยู่ที่บ้านเธอเพียงประมาณเดือนเดียวเท่านั้น ด้วยเหตุผลที่ว่าเขาถูกเรียกตัวให้ขึ้นไปประจำที่โรงพยาบาลแห่งหนึ่งประจำภาคเหนือเป็นการด่วน ดังนั้นเมื่อเธอถูกเลิกจ้างเพราะบริษัทล้มละลายครั้งนี้จึงดูเป็นการอยู่บ้านที่เงียบเหงาเหลือเกิน

เอ๋...ที่ว่าอย่างนั้นไม่ใช่เพราะคิดถึงนายหมอนั่นหรอกนะ แค่เหงาปากแค่นั้นเอง อย่างน้อยถ้าเขายังอยู่ที่นี่เธอก็จะได้มีอะไรทำ อย่างเช่นหาเรื่องแกล้งเขา หรือไม่ก็ชวนทะเลาะให้หายเหงาปากสักหน่อย หรือเธอควรจะรับงานนั้นดีนะ?

นัยน์ตาหวานเหลือบมองกระดาษสามสี่แผ่นบนโต๊ะเขียนหนังสือริมหน้าต่างห้อง เธอยังจำคำพูดของเพื่อนรักที่ทำงานอยู่บริษัทเดียวกันได้ขึ้นใจ

‘ทำไมแกถึงไม่รับงานนี้วะ? ดูข้อเสนอออกจะดีขนาดนั้น ทำหน้าที่เป็นเลขาฯของรองประธานโรงพยาบาลเอกชน ได้เงินเดือนตั้งสามหมื่นกว่า แถมยังมีที่พักให้ฟรี มีสวัสดิการครบอีกต่างหาก ถ้าเป็นฉันนะฉันไม่มัวมานั่งคิดนานอย่างนี้หรอก จะคว้าสัญญามาเซ็นทันทีเลย แกก็บอกตลอดเวลานี่หว่าว่าไม่อยากให้พ่อกับแม่ต้องลำบากเพราะแกอีก อยากทำงานตอบแทนท่านบ้าง งานนี้นะ...ถึงแม้ว่าจะไกลบ้านไปหน่อยแต่ก็คุ้มนะ ห้องพักฟรี ค่าน้ำค่าไฟก็ไม่ได้เสีย จ่ายแค่ค่ากินค่าอยู่เท่านั้น ถ้าแกไม่เอา...เอามาให้ฉันก็ได้นะ’

หรือว่าเธอต้องตัดสินใจรับงานนั้นจริงๆ ถึงแม้ว่ามันจะต้องไปไกลบ้าน แต่อย่างน้อย...มันก็ดีกว่าเธออยู่ที่บ้านนั่งงอมืองอเท้าเกาะพ่อแม่กิน อีกอย่างข้อเสนอของงานนี้ก็น่าสนใจไม่น้อย ลำพังผู้หญิงที่เพิ่งจบปริญญาตรีมาแค่เกือบสองปีอย่างเธอจะได้เงินเดือนสามหมื่นกว่าโดยการทำหน้าที่เลขาฯนี่มันก็ไม่ใช่เรื่องง่าย ขนาดบริษัทเดิมที่เธอทำงานอยู่ยังได้แค่หมื่นกว่าๆ เท่านั้นเอง หญิงสาวคว้ากระดาษสัญญานั้นขึ้นก่อนวิ่งลงไปชั้นล่างของบ้านตรงห้องอาหารที่พ่อกับแม่

“พ่อ...แม่ เครือจะไปทำงานที่เหนือนะ”

“งานอะไรล่ะ?” กำนันสุรนาถละสายตาจากโทรทัศน์จอใหญ่ หันมาถามลูกสาวซึ่งนั่งอยู่บนเก้าอี้อีกฟากของโต๊ะ ส่วนนางวิภาดานั้นจ้องบุตรสาวตั้งแต่เธอเดินลงจากบันไดมาแล้ว

“งานที่หัวหน้าคนเก่าหาให้จ้ะ ที่เคยเล่าให้ฟังไงว่าหัวหน้าเขาหางานให้เป็นเลขาฯรองประธานโรงพยาบาลที่ภาคเหนือ ไกลหน่อยแต่ก็คุ้มจ้ะ นี่ไงจ๊ะ...สัญญาที่เขาส่งมาให้ดูก่อน”

กำนันสุรนาถรับสัญญาฉบับนั้นไปอ่านอย่างละเอียดตามประสาคนเรียนกฎหมายที่พยายามปกป้องผลประโยชน์ของลูกสาว โดยมีภรรยาที่นั่งข้างๆ ยื่นหน้ามาอ่านด้วยอีกคน เพียงไม่กี่อึดใจต่อมาเขาก็เลื่อนสัญญาส่งคืนมาให้กับลูกสาว

“ก็ถือว่าคุ้มนะ พ่อแล้วแต่แกก็แล้วกัน ยังไงก็อนาคตแกนี่”

“ขอบคุณจ้ะพ่อ” คุณัญญายิ้มหวานให้ผู้เป็นพ่อก่อนหันหน้าไปทางแม่เพื่อขอความเห็นของทางฝ่ายนางบ้าง “แล้วแม่ล่ะจ๊ะ...ว่ายังไง?”

“แม่ก็แล้วแต่แก แล้วนี่แกจะไปเมื่อไหร่?” นางถามเสียงอาทรกับบุตรสาวคนโต คุณัญญาครุ่นคิดชั่วครู่ อดีตหัวหน้าของเธอให้สัญญาฉบับนี้มาเมื่อสามวันก่อนและกำชับว่าควรจะให้คำตอบภายในหนึ่งอาทิตย์และรีบเดินทางไปที่นั่นให้เร็วที่สุดเพื่อรักษาผลประโยชน์ของตนเอง หากเธอไปช้าสักนิดอาจจะเสียโอกาสทำงานดีๆ อย่างนี้ก็เป็นได้

“พรุ่งนี้จ้ะ หัวหน้าเขาบอกว่าภายในหนึ่งอาทิตย์และยิ่งไปเร็วเท่าไหร่ยิ่งดี”

“อืม...เดี๋ยวพ่อโทร.จองตั๋วรถทัวร์ให้แล้วกัน แกก็เตรียมตัวเก็บเสื้อผ้าและของใช้ให้เรียบร้อย ส่วนเรื่องเจ้าคิมเดี๋ยวพ่อกับแม่จะบอกมันเองตอนมันกลับมาบ้าน”

“ขอบคุณจ้ะ งั้น...เครือขอตัวไปจัดของก่อนแล้วกันนะจ๊ะ”

ว่าแล้วร่างงามก็หมุนตัวเดินกลับขึ้นห้องไปเพื่อเตรียมเก็บของทุกอย่างที่จำเป็นในการไปใช้ชีวิตอยู่ในที่ห่างไกลบ้านอย่างนั้น เธอคงคิดถึงบ้านอย่างมากเป็นแน่...ก็ตั้งแต่เล็กจนโตเธอก็ไม่เคยห่างบ้านไปไหนเลย เรียนอยู่ในจังหวัดตลอด นี่ต้องไปไกลถึงภาคเหนือเชียวนะ แถมยังไม่มีช่วงปิดเทอมให้กลับมาเยี่ยมบ้านเป็นเวลานานๆ เหมือนเรียนมหาวิทยาลัยเสียด้วย นานๆ ถึงได้กลับมาเยี่ยมที เอาน่า...ทำไปพลางๆ ก่อนแล้วค่อยคิดหางานแถวๆ บ้านทำก็ไม่สายหรอก

คุณัญญาหยุดยืนที่หน้าโรงพยาบาลเอกชนที่สร้างไว้อย่างสวยงาม เป็นตึกขนาดใหญ่ซึ่งหญิงสาวได้รับการแนะนำจากอดีตหัวหน้าให้มาทำงานที่นี่ เธอตั้งใจว่าจะมาหาว่าที่เจ้านายก่อนเพราะเธอเองก็ไม่ทราบว่าจะไปพักที่ใดเนื่องจากในสัญญาระบุว่าทางโรงพยาบาลจะจัดหาที่พักไว้ให้ อาจเป็นที่พักเดียวกันกับบ้านพักหมอและพยาบาลก็เป็นไปได้ หญิงสาวจะก้าวเท้าขึ้นไปบนบันไดขั้นแรกของไม่กี่ขั้นที่ทอดสู่ประตูกระจกบานเลื่อนอัตโนมัติอันเป็นที่ทางเข้าของโรงพยาบาล

เดี๋ยวก่อน! ไอ้หมอปากมอมนั้นบอกว่าเขาได้ย้ายมาทำงานที่โรงพยาบาลแถบภาคเหนือ จะใช่โรงพยาบาลนี้หรือเปล่านะ? ขืนให้เธอทำงานที่เดียวกันกับนายนั่นได้มีอันเปลี่ยนจากโรงพยาบาลเป็นสนามรบเป็นแน่เลย

‘ไม่หรอก...เมืองไทยออกจะกว้างขนาดนั้น แถมจังหวัดที่ภาคเหนือก็มีอยู่ด้วยกันตั้งหลายจังหวัดด้วย มันคงไม่ใช่ความบังเอิญ โลกกลม หรือพรหมลิขิตอะไรขนาดนั้นที่จะทำให้เธอโคจรมาพบมันได้หรอกน่า...’ เธอปลอบใจตัวเอง

หลังจากยืนเถียงกันกับตัวเองสักพัก คุณัญญาก็ตัดสินใจเดินเข้าไปข้างในโรงพยาบาลตรงไปยังเคานท์เตอร์ ประชาสัมพันธ์ซึ่งมีพยาบาลสาวคนสวยนั่งคอยให้บริการผู้ที่มาใช้บริการอยู่ ก็น่าแปลกอีกนั่นแหละ...ทำไมรองประธานของโรงพยาบาลนี้ต้องเรียกเธอมาเป็นเลขาฯให้ ทั้งๆ ที่พยาบาลสาวสวยที่มีความสามารถอยู่ที่นี่ก็มีตั้งเยอะแยะ เลือกเอาสักคนไปเป็นเลขาฯก็ได้นี่

“ขอโทษนะคะ...คือว่าฉันมาติดต่อเรื่องที่ท่านรองฯส่งเอกสารสมัครงานนี้ไปให้น่ะค่ะ”

คุณัญญาตรงเข้าไปขอความช่วยเหลือจากพยาบาลฝ่ายประชาสัมพันธ์ซึ่งยิ้มหวานคอยต้อนรับเธอด้วยความเต็มใจยิ่งนัก

“ชื่อคุณอะไรคะ?”

“คุณัญญาค่ะ คุณัญญา ลิขิตพงษ์”

“อ๋อ...ค่ะ ท่านแจ้งไว้แล้วล่ะค่ะว่าหากคุณมาให้ไปพบท่านที่ห้องได้เลย ลิฟต์ตัวนั้นนะคะที่อยู่ซ้ายสุด”

“แล้วห้องของท่านรองฯนี่อยู่ชั้นไหนคะ?”

“ลิฟต์ตัวนั้นเป็นตัวที่ใช้ได้เฉพาะท่านรองฯเท่านั้นค่ะ เชื่อมต่อกับชั้นที่ท่านรองทำงานอยู่โดยตรงเลย ดังนั้นมันจะพาคุณไปถึงหน้าห้องท่านเลยล่ะค่ะ” ตอนนี้คุณัญญารู้สึกเป็นเหมือนยัยบ้านนอกที่เพิ่งเข้ากรุงอย่างไรก็ไม่รู้ เมื่อได้ยินน้ำเสียงที่เหมือนจะขบขันของพยาบาลสาว

ก็แหม...ใครจะไปรู้ล่ะว่าเจ้านายที่นี่จะเป็นพวกชอบแยกตัวออกจากพนักงานระดับล่างด้วย ทีเจ้านายเก่าของเธอยังไม่เห็นแยกตัวออกห่างเป็นคนละวรรณะกับลูกน้องคนอื่นอย่างนี้เลย สงสัยเจ้านายคนใหม่ของเธอจะเป็นคนเจ้ายศเจ้าอย่างน่าดู ‘งานเข้าแล้วยายเครือเอ๊ย!’

“อะ...เอ่อ...ขอบคุณค่ะ”

กล่าวขอบคุณแล้วหญิงสาวก็เดินตรงไปยังลิฟต์ซึ่งอยู่ซ้ายมือสุดของชั้น กดลูกศรชี้ขึ้นตามคำบอกเล่าของพยาบาลประชาสัมพันธ์สาวเพราะในลิฟต์ตัวนั้นไม่มีหมายเลขชั้นอยู่เลย มีเพียงลูกศรชี้ขึ้นชี้ลงเท่านั้น เพียงไม่กี่อึดใจลิฟต์ก็หยุดเคลื่อนไหวและประตูลิฟต์ก็เปิดออกตามมา