ตอนที่ 1 แค่เพื่อนบ้าน - 3

“ทำไมเสียงแกถึงแหบล่ะ นี่ร้องไห้อยู่ใช่ไหม” ปลายสายถามอย่างร้อนรน “รอเดี๋ยว ฉันจะรีบไปหา”

ครั้นสมบูรณ์กดวางสาย นีรญาจึงทิ้งสมาร์ตโฟนลงบนเตียงนอนแล้วหลับตาลงอีกครั้ง ไม่ถึงสิบนาทีหลังจากนั้น ชายหนุ่มก็มาถึงบ้านเมธารัตน์ ทว่ากลับไม่สามารถขึ้นมาหาเธอบนห้องได้ เพราะถูกขวางทางไว้เสียก่อน

ก๊อก! ก๊อก!

“คุณนีคะ มีแขกมาหาค่ะ” หมวย แม่บ้านวัยกลางคนขึ้นมาตามเจ้านายที่ดูแลมาหลายปี

“ให้บรู๊กขึ้นมาข้างบนเลยค่ะ” หญิงสาวตะโกนตอบกลับไป

“เอ่อคือ... คุณปราบให้ป้าขึ้นมาเรียกคุณนีลงไปข้างล่างค่ะ คุณเขาไม่ยอมให้เพื่อนคุณนีขึ้นมาชั้นบน”

นีรญาลืมตาโพลง ดีดตัวลุกขึ้นนั่ง เอ่ยเสียงแข็งว่า “รบกวนป้าหมวยไปบอกคุณอาด้วยนะคะว่าบ้านหลังนี้เป็นของนี นีจะให้ใครขึ้นมาชั้นบนก็ได้ คุณอาไม่มีสิทธิ์มาห้ามค่ะ”

ครั้นได้ยินเสียงฝีเท้าป้าหมวยห่างออกไป หญิงสาวก็ทิ้งตัวลงนอนบนเตียงอีกครั้ง เธอรอสมบูรณ์อยู่ราวสิบนาทีเขาก็ยังไม่ขึ้นมา จึงต้องลงไปยังห้องรับแขกด้วยตัวเอง

ชายหนุ่มต่างวัยนั่งประจันหน้ากัน บรรยากาศภายในห้องนั่งเล่นมาคุไม่น้อย ป้าหมวยหนีไปหลบอยู่ที่ครัว นีรญามองเมินปราบแล้วไปนั่งลงข้าง ๆ เพื่อนสาวในคราบหนุ่มหล่อของเธอ

“ทำไมไม่ขึ้นไปหาเราในห้องล่ะ”

สมบูรณ์เหลือบสายตามองคุณอาสุดหล่อของเพื่อนรักแวบเดียว แผนการหนึ่งพลันผุดขึ้นมาในความคิด เขาคว้ามือนุ่มนิ่มของหญิงสาวมากุมไว้ มองเธอด้วยสายตาหยาดเยิ้ม “เราก็อยากขึ้นไปหานีในห้องนะ แต่คุณลุงคนนี้เขาไม่ให้เราขึ้นไป ว่าแต่นี่ใครเหรอ ไม่เห็นนีเคยบอกว่ามีญาติอยู่ด้วยนี่นา”

“อ๋อ...ไม่ใช่ญาติหรอก แค่เพื่อนบ้านน่ะ พอดีว่าไม่สำคัญเราก็เลยไม่ได้บอกบรู๊ก” นีรญาตอบเสียงหวาน พลางหันไปมองปราบแล้วพูดเสียงเรียบว่า “คุณมีธุระอะไรอีกหรือเปล่าคะ ถ้าไม่มีก็เชิญกลับไปได้แล้วค่ะ พอดีว่าฉันมีแขก”

คนที่ถูกไล่กลาย ๆ ถึงกับคิ้วกระตุก ลำพังแค่โดนไอ้ตี๋หน้าอ่อนนี่เรียกว่าลุงก็หงุดหงิดพอแล้ว แต่แม่ตัวดีของเขากลับไล่เขาโดยไม่ไว้หน้ากันแบบนี้อีก แล้วคำเรียกที่ห่างเหินนั่นคืออะไรกัน นี่อยากจะลองดีจริง ๆ ใช่ไหม

“ฮึ! วันนี้อย่าได้คิดออกไปไหนเชียว เดี๋ยวอาจะให้ดาวมาอยู่เป็นเพื่อน” ปราบสั่งเสียงขรึม จ้องเพื่อนชายของนีรญาเขม็ง ก่อนจะเดินจากไป

คล้อยหลังคนจากไป สองเพื่อนรักก็ถอนหายใจออกมาพร้อมเพรียงกัน สมบูรณ์ทิ้งตัวลงบนโซฟาอย่างหมดแรง “ฉันคิดว่าจะถูกฆ่าซะแล้ว คุณอาของแกโคตรน่ากลัวเลยอะ จ้องฉันซะแทบทะลุ หากสายตาของเขายิงเลเซอร์ได้ ฉันว่าฉันคงตายไปแล้วแน่นอน”

“คุณอาถามอะไรแกบ้าง”

“ถามว่าฉันเป็นอะไรกับแก ฉันก็ตอบว่าฉันกำลังตามจีบแกอยู่ อีกไม่นานคงได้เลื่อนสถานะเป็นแฟน” สมบูรณ์ตอบพลางยักไหล่ อาการที่ปราบแสดงออกตอนที่ได้ยินว่าเขากับนีรญาคบกันนั้นมันคือหึงหวงชัด ๆ ประกายตาของเขาวาวโรจน์ ใบหน้าเคร่งขรึมน่ากลัว ซ้ำทำท่าราวกับจะเข้ามาขย้ำหัวเขาเสียให้ได้นั่นอีก

หญิงสาวถอนหายใจเฮือกใหญ่ เอนศีรษะซบไหล่เพื่อนหนุ่ม “แก หรือว่าฉันควรจะตัดใจจริง ๆ ฉันพยายามทำทุกอย่างแล้วแต่เขาก็ยังเย็นชาเหมือนเดิม แกดูสิ ขนาดฉันเปลี่ยนสไตล์การแต่งตัว เขาก็ยังไม่คิดจะมองฉันเลย พอเห็นฉันใส่กางเกงสั้นก็ด่าฉัน เขาคงไม่คิดอะไรกับฉันจริง ๆ นั่นแหละ”

ชายหนุ่มมองเพื่อนรักอย่างปลง ๆ อะไรมันจะหัวช้าได้ขนาดนี้ ทีเรื่องเรียนนี่นีรญากลับฉลาดนัก แต่พอเป็นเรื่องของคุณอาสุดหล่อน่ากินคนนั้น มันกลับโง่เสียอย่างนั้น “แกอยากรู้หรือเปล่าว่าจริง ๆ แล้วคุณปราบเขาคิดยังไงกับแก เขาไม่ชอบแกอย่างที่กำลังแสดงออกมาจริงไหม”

ร่างอรชรลุกขึ้นมานั่งตัวตรง แววตาเป็นประกายขึ้นมา “อยากสิ”

“งั้นแกก็ทำตามที่ฉันบอก อีกเดี๋ยวเขาจะส่งสายสืบมาไม่ใช่เหรอ”

“สายสืบอะไร”

“ก็คนใช้ที่เขาว่าจะให้มาอยู่เป็นเพื่อนแกไง”

“อ๋อ... ดาวนะเหรอ”

“ใช่ ฉันมีแผน” สมบูรณ์ป้องปากกระซิบข้างหูของคนข้างกาย

ดวงตาของนีรญาเบิกกว้างเมื่อได้ฟังแผนการ เธอต้องทำขนาดนั้นเลยเหรอ...