รวมเรื่องสั้น รสแซ่บ 2 เรื่อง

“โตขึ้นนีจะเป็นเจ้าสาวค่ะ” เสียงเจื้อยแจ้วของเด็กหญิงวัยห้าขวบเอ่ยขึ้นอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย เรียกเสียงหัวเราะจากผู้ใหญ่ซึ่งนั่งอยู่ตรงนั้นได้เป็นอย่างดี รวมถึงชายหนุ่มที่นั่งอยู่ใกล้ ๆ กันด้วย

“หนูนีรู้หรือเปล่าว่าเจ้าสาวคืออะไร” ผู้เป็นย่าถามด้วยน้ำเสียงอารี ส่ายศีรษะเบา ๆ ให้กับความไร้เดียงสาของทายาทคนเดียวแห่งบ้านเมธารัตน์

เด็กน้อยขมวดคิ้วมุ่นครุ่นคิด มองเจ้าสาวที่กำลังยิ้มแย้มอยู่บนเวทีซึ่งกำลังทำพิธีแต่งงาน “เจ้าสาวคือผู้หญิงที่แต่งตัวสวย ๆ ค่ะ โตขึ้นหนูนีอยากสวยแบบนั้น” คำตอบไร้เดียงสาที่มาพร้อมกับรอยยิ้มกว้างเรียกเสียงขบขันจากคนที่ได้ฟังอีกครั้ง

“หนูนีฟังย่านะลูก เจ้าสาวไม่ใช่แค่ผู้หญิงที่แต่งตัวสวย ๆ แต่เป็นผู้หญิงที่กำลังจะเป็นภรรยาของผู้ชายคนหนึ่งจ้ะ และในอนาคตก็ต้องเป็นแม่คน”

“ภรรยาคืออะไรคะคุณย่า” เด็กหญิงนีรญายังคงถามอย่างใคร่รู้ จ้องคุณย่าตาแป๋วเพื่อรอคอยคำตอบ

หญิงชราโคลงศีรษะเบา ๆ อย่างอ่อนใจในความช่างสงสัยของหลานรัก “อืม...ภรรยาก็เหมือนคุณแม่ของหนูนียังไงล่ะจ๊ะ คุณแม่เป็นภรรยาคุณพ่อ แล้วก็มีหนูนีที่น่ารักมาให้ย่ายังไงล่ะ”

“เหมือนคุณแม่” ดวงตากลมโตเป็นประกายขึ้นมา “ถ้าอย่างนั้นหากนีเป็นภรรยา ก็จะมีคนใจดีเหมือนคุณพ่ออยู่ด้วยกันทุกวันสิคะ ดีจังเลย”

“เด็กโง่เอ๊ย!” เสียงต่อว่าอย่างไม่จริงจังของชายหนุ่มที่นั่งข้าง ๆ ส่งผลให้นีรญาหันมองค้อนขวับเข้าให้ แก้มขาว ๆ พองลมอย่างน่ารัก เธอจ้องชายหนุ่มที่อายุมากกว่าตัวเองถึงสิบสองปีเขม็ง เขาเป็นคุณอาข้างบ้านของเธอนั่นเอง

“ใครโง่คะคุณอา นีฉลาดจะตาย คุณครูยังชมเลย”

ปราบยิ้มขัน ดูยายเด็กช่างจ้อนี่สิ ตั้งแต่มาถึงงานแต่งก็เอาแต่ถามนั่นถามนี่ไม่หยุด ไม่เหนื่อยบ้างหรืออย่างไรกันนะ บ้านเมธารัตน์และบ้านสหัสพิทักษ์ของเขาค่อนข้างสนิทกัน นอกจากจะรั้วบ้านติดกันแล้ว คุณปู่คุณย่าของนีรญายังเป็นเพื่อนสนิทกับพ่อแม่เขาอีกด้วย เขาเป็นลูกหลงที่เกิดห่างจากพี่สาวถึงสิบสี่ปี พ่อของเด็กน้อยเองก็ดีกับเขาเหมือนน้องชายแท้ ๆ มีอะไรก็ให้คำปรึกษาและช่วยเหลือตลอด

“คุณอาว่านีโตขึ้นจะเป็นเจ้าสาวได้ไหมคะ” มือเล็กเขย่าแขนเด็กหนุ่มไม่หยุดหากเขาไม่ยอมตอบคำถามเธอ

“ก็ต้องดูก่อนว่าจะมีผู้ชายคนไหนทนความช่างจ้อของหนูนีได้ไหม แต่อาว่าคงไม่มีหรอก” สิ้นคำปากจิ้มลิ้มของคนตัวเล็กก็เบะออกเหมือนจะร้องไห้ ปราบลนลานรีบแก้ตัว “อาล้อเล่น หนูนีน่ารักน่าเอ็นดูขนาดนี้ โตขึ้นต้องได้เป็นเจ้าสาวแน่นอน”

เสียงร้องไห้ของนีรญาเป็นอะไรที่น่าปวดหัวที่สุดสำหรับเขา หากไม่รีบโอ๋เธอคงได้แหกปากร้องลั่นกลางงานแต่งเป็นแน่ แล้วเขาก็คงถูกพ่อกับแม่ด่าเสียยกใหญ่แน่นอน

“ปราบ พาหนูนีออกไปเล่นข้างนอกไปลูก” คุณผู้หญิงแห่งบ้านสหัสพิทักษ์สั่งลูกชาย ในงานแต่งของญาติครั้งนี้มีแต่แขกที่มีฐานะทางสังคมทั้งนั้น หากเด็กน้อยร้องไห้ในงานคงวุ่นวายน่าดู

“ครับ” ชายหนุ่มรับคำ พลางยื่นมือไปให้เด็กหญิงจับ “ไปกันเถอะ เดี๋ยวอาพาไปกินไอศกรีม อยู่ในนี้มันอึดอัด”

นีรญาตาโตเมื่อได้ยินคำว่าไอศกรีม สองแขนชูขึ้นไปหาชายหนุ่ม “อุ้ม”

ปราบถอนหายใจเฮือกใหญ่ แล้วจึงอุ้มร่างเล็กเข้ามาไว้ในอ้อมแขน เด็กหนุ่มอายุสิบเจ็ดแบบเขาแทนที่จะได้ออกไปเที่ยวเล่นกับเพื่อนในวันหยุด กลับถูกแม่ลากมาร่วมงานแต่งที่แสนจะน่าเบื่อ หนำซ้ำเขายังต้องมาเป็นพี่เลี้ยงให้ยายเด็กตัวกลมนี่อีก

“คุณอาคะ นีจะเป็นเจ้าสาวของคุณอาค่ะ” พูดจบก็จุ๊บแก้มเขาเบา ๆ ในสายตาของนีรญานั้นเห็นปราบเป็นดั่งพ่อคนที่สอง แม้ปากเขาจะชอบบ่นเธอแต่ก็ยังใจดีด้วยเสมอ และไม่เคยขัดใจเธอเลยสักครั้ง ดังนั้นหากเธออยากเป็นภรรยาเหมือนคุณแม่ ก็ต้องมีผู้ชายใจดีแบบพ่อนี่แหละอยู่เคียงข้าง ซึ่งปราบก็คือผู้ชายคนนั้นของเธอ

ชายหนุ่มไม่ได้รู้ความคิดของคนที่ตนกำลังอุ้มอยู่เลยสักนิด จึงตอบไปอย่างไม่คิดอะไร “หากหนูนีอยากเป็นเจ้าสาวของอา ก็รอให้โตกว่านี้ก่อนแล้วกันค่ะ”

“โตแค่ไหนคะ” เธอถามอย่างกระตือรือร้น

ร่างสูงโครงศีรษะทำทีเป็นครุ่นคิด “รอหนูนีเรียนจบมหาวิทยาลัยเมื่อไหร่ ค่อยมาเป็นเจ้าสาวของอาก็แล้วกัน”

“สัญญานะคะ” นิ้วก้อยเล็ก ๆ ถูกยื่นมาตรงหน้าชายหนุ่ม

“สัญญาครับ”

ปราบตอบแบบขอไปทีเกี่ยวก้อยสัญญาอย่างไม่คิดอะไร เพราะไม่อยากฟังเสียงร้องไห้ของอีกฝ่าย เขาคิดว่าอีกไม่กี่วันเด็กน้อยคงลืมเรื่องเหล่านี้ไป แต่เขาไม่ได้รู้เลยว่านีรญานั้นคิดจริงจังเพียงใด เธอมาดหมายไว้ในใจไปเสียแล้วว่านอกจากปราบแล้วเธอจะไม่เป็นภรรยาของใครอีก