9

“นี่กำลังขอป่านเดตอยู่รึเปล่าคะ?”

“ถ้าบอกว่าใช่ล่ะคะ?” การตอบคำถามด้วยคำถามของเขา ทำให้ชายาอึ้งไปเล็กน้อย เพราะไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะตรงไปตรงมาถึงเพียงนี้ เมื่อเห็นท่าทีลังเลของเธอ ชายหนุ่มก็รีบบอก “ไปเถอะค่ะ ก็แค่เดต พี่ไม่ได้กดดันให้น้องป่านรับพี่เป็นแฟนวันนี้เสียหน่อย อย่างน้อยๆ ก็ถือว่าเปิดโอกาสให้ตัวเองได้เรียนรู้คนใหม่ๆ บ้าง”

“ป่านยังเด็กอยู่ อาว่าอย่าเพิ่งมีแฟนเลยนะ” แล้วคำพูดที่อาชาใช้กรอกหูเธอมาตั้งแต่เริ่มเข้ามาทำหน้าที่เป็นผู้ปกครองของเธอก็ดังก้องอยู่ในหัว เธอเชื่อฟังเขามาโดยตลอดในเรื่องนี้ อีกเหตุผลหนึ่งคือคนที่เข้ามาจีบเธอน่ะ ไม่เคยจีบเธอได้เกินสัปดาห์ก็ล่าถอยไปหมด ทำให้เธอคิดมาตลอดว่าคนพวกนั้นคงไม่จริงจังกับเธอ และเธอก็คงไม่มีเสน่ห์พอที่จะดึงดูดเพศตรงข้าม

อีกอย่าง... เธอบอกตัวเองเสมอว่าเธอยังเด็กอย่างที่อาชาว่าไว้จริงๆ เลยไม่ยอมเปิดใจให้ใครเข้ามาเลยสักครั้ง กระทั่งเสียหัวใจไปให้กับอาชาอย่างที่เธอไม่ทันได้ตั้งตัว

แต่วันนี้... ชายาคิดว่ามันคงถึงเวลาที่เธอจะเปิดโอกาสให้ตัวเองได้ทำความรู้จักกับใครอย่างจริงๆ จังๆ เสียที เธอไม่ใช่เด็กอีกแล้ว เธอเรียนจบแล้วและกำลังจะมีงานทำ ดังนั้นถ้าเธอจะมีแฟนหรืออย่างน้อยๆ แค่ลองเดตกับใครสักคนก็คงไม่ใช่เรื่องผิดร้ายแรงอะไร บางที... ธนดลอาจทำให้เธอลืมเลือนความรักที่มีต่ออาชาก็เป็นได้

“ตกลงค่ะ วันนี้ป่านจะยอมเดตกับพี่ดลหนึ่งวันแล้วกันนะ” คำตอบนั้นทำให้ธนดลยิ้มกว้าง ไม่คาดคิดว่าเธอจะยอมไปเดตด้วยด้วยซ้ำในตอนแรก

“งั้นก็ไปกันเถอะค่ะ” พูดจบเขาก็ลุกขึ้นยืน รอให้หญิงสาวก้าวเดินนำไปหยุดที่เคาน์เตอร์แคชเชียร์ซึ่งตั้งอยู่หน้าประตูทางเข้าร้าน รีบชิงจ่ายเงินค่าเครื่องดื่มทั้งของตัวเองและของเธอก่อนที่เธอจะทันได้ล้วงกระเป๋าด้วยซ้ำ

หลังจากออกจากร้านกาแฟ ชายหนุ่มก็พาชายาตรงไปยังชั้นที่มีโรงหนังตั้งอยู่ ทั้งคู่ตกลงที่จะดูหนังแนวแฟนตาซีเรื่องหนึ่งที่กำลังเป็นกระแสอยู่ในขณะนี้ หนังกินเวลาร่วมสองชั่วโมงกว่าๆ จึงจบลง สองหนุ่มสาวเดินเคียงข้างกันออกมาจากโรงหนัง ต่างก็พูดคุยแลกเปลี่ยนความคิดเห็นเกี่ยวกับประเด็นต่างๆ ของหนังที่เพิ่งจบไป และมีบางความคิดที่แปลกๆ ของธนดลที่ทำให้เธอหัวเราะออกมาได้ในที่สุด

“นี่กี่โมงแล้วคะ?” ชายาถาม วันนี้เธอสะเพร่าจนลืมสวมนาฬิกาข้อมือมา ทั้งที่เธอมักจะสวมมันแทบจะตลอดเวลา ยกเว้นตอนอยู่บ้าน เพราะมันเป็นของขวัญที่ได้จากอาชาในวันรับพระราชทานปริญญาบัตร

“ก็เกือบจะหกโมงเย็นแล้วค่ะ” ธนดลบอกหลังจากพลิกข้อมือมองเวลาจากนาฬิกาเรือนหรูที่สวมตรงข้อมือ ก่อนที่จะนึกเหตุผลที่จะยืดเวลาที่จะได้อยู่กับชายาออก “พี่ว่า... เราทานอาหารเย็นกันก่อนดีไหมคะ? เดี๋ยวพี่จะไปส่งน้องป่านถึงบ้านเลย”

“คิดมิดีมิร้ายอะไรกับป่านอยู่รึเปล่าคะเนี่ย?” ชายาถามกึ่งจริงจังกึ่งหยอกเย้า ที่จริงก็ไม่ได้เชื่ออย่างจริงจังหรอกนะว่าผู้ชายที่ดูเพียบพร้อมทั้งรูปและทรัพย์อย่างธนดลจะต้องใช้วิธีสกปรกเพื่อที่จะนอนกับผู้หญิงธรรมดาๆ อย่างเธอ มันไม่สมเหตุสมผลเท่าไหร่เลย

“รู้ไหม... ป่านอย่าไว้ใจผู้ชายให้มากนัก ภายนอกเราอาจจะเห็นว่าเขาดี แต่เราไม่รู้หรอกว่าจริงๆ เขากำลังคิดอะไรอยู่” อยู่ๆ เสียงของอาชาก็ดังก้องในสมองของเธออีกครั้ง และการเผลอคิดถึงคำเตือนของคุณอา ทำให้เธอตัดสินใจที่จะดื้อดึงเพื่อต่อต้านเขาดูบ้าง

“ก็ได้ค่ะ พี่ดลอยากทานอะไรล่ะคะ? ป่านไม่มีไอเดียเลย” หญิงสาวสารภาพ มันก็น่าแปลกที่คนเรามักจะพูดว่า ‘ไม่รู้จะกินอะไร’ ทั้งๆ ที่หิวจนแสบท้องไปหมด

“อาหารญี่ปุ่นดีไหม?” ธนดลใช้เวลาคิดอยู่ชั่วอึดใจก็เสนอขึ้น

“ป่านไม่ค่อยถนัดเลยค่ะ แต่ก็ลองดูก็ได้” ชายาบอกอย่างง่ายๆ ปกติเธอไม่ใช่คนเรื่องมากในการกินอยู่แล้ว ขอแค่เป็นอาหารที่มีประโยชน์และช่วยให้ท้องอิ่มได้ก็ถือว่าโอเค

“งั้นก็ไปกันเถอะค่ะ” ชายหนุ่มยิ้มละไม ถ้าเป็นสาวๆ คนอื่นที่เขาเคยควงล่ะก็จะต้องเลือกมากกว่านี้แน่ๆ โน่นก็ไม่กิน นี่ก็ไม่ได้ แต่ชายากลับไม่ค่อยเรื่องมากเท่าไหร่นัก และนั่นยิ่งทำให้เขาประทับใจในตัวเธอมากขึ้น

สองหนุ่มสาวเดินลงบันไดเลื่อนเพื่อไปยังชั้นที่มีร้านอาหารเปิดบริการ เพื่อไปดินเนอร์ที่ร้านอาหารญี่ปุ่นชื่อดังร้านหนึ่งที่เปิดบริการที่ห้างฯแห่งนั้น ทว่า... ยังไม่เดินไปถึงที่หมายดี เท้าบางก็ชะงัก เพราะเห็นร่างสูงของคนคุ้นตาที่กำลังเดินใกล้เข้ามา โดยมีหญิงสาวแสนโสภานางหนึ่งเกาะเกี่ยวท่อนแขนแข็งแรงอย่างแสดงความเป็นเจ้าข้าวเจ้าของ

ไม่ใช่แค่ชายาหรอกที่ชะงัก แม้แต่อาชาก็หยุดการก้าวเดินไปเหมือนกันจนคู่หมั้นที่เกาะแขนเขาไว้อยู่แปลกใจที่อยู่ๆ เขาก็ไม่ยอมเดินต่อ

“มีอะไรเหรอคะพี่เจตน์?” ญาณินถามแล้วมองตามสายตาของคู่หมั้นไป จนกระทั่งมองเห็นคนที่เธอจำได้ว่าอาชาเคยแนะนำให้รู้จัก ซึ่งตอนนั้นเขาแนะนำว่าเป็นเด็กที่เขารับอุปการะแทนพ่อของหญิงสาวที่เสียชีวิตไปเพราะช่วยชีวิตเขา “เอ๊ะ! นั่นเด็กในปกครองคุณนี่คะ แหม... ควงกับหนุ่มหล่อมาซะด้วย ไปทักทายหน่อยดีกว่าค่ะ”

“เดี๋ยวครับหงส์!” อาชาร้องห้าม แต่ไม่ทันเสียแล้วเพราะคู่หมั้นสาวกึ่งจูงกึ่งลากให้เขาเดินตรงไปยังจุดที่ชายายืนเคียงข้างอยู่กับชายหนุ่มที่เขาค่อนข้างคุ้นตา