4

“งอนที่อามาช้าเหรอ?” ชายหนุ่มถามเสียงนุ่ม พลางยื่นมือมาโอบที่ไหล่บางเอาไว้อย่างถือสิทธิ์ แต่เจ้าของร่างบอบบางน่าทะนุถนอมกลับเบี่ยงตัวออกจากอ้อมแขนของเขาอย่างแง่งอน

“ก็อาเจตน์มาช้า อาเจตน์ผิดนัด” คนตัวเล็กรู้ดีว่าโกหกอาชาไปก็ไร้ประโยชน์ ก็เขาน่ะรู้จักนิสัยเธอดีเพราะรู้จักกันมาในฐานะอาหลานตั้งสิบกว่าปี แถมยังรับหน้าที่เป็นผู้ปกครองเธอต่อจากพ่อผู้ล่วงลับ ต่อให้เธอจะพยายามแค่ไหนก็ปิดบังอะไรเขาไม่ได้หรอก

“อาขอโทษนะครับ พอดีอาติดธุระน่ะ เลยมาหาเราช้า” อาชาไม่ยอมบอกว่าธุระที่ว่าชื่อว่า ‘ญาณิน’ เพราะไม่อยากให้อีกฝ่ายรู้สึกน้อยใจว่าเขาให้ความสำคัญกับผู้หญิงอื่นมากกว่าเธอ

“ธุระอะไรเหรอคะถึงได้ทำให้อาเจตน์ผิดนัดกับป่าน แถมยังมาเสียดึกเชียว” ถามไปแล้วหญิงสาวก็ได้แต่กัดปากตัวเองอย่างหงุดหงิด ที่หงุดหงิดเนี่ยก็หงุดหงิดตัวเองล้วนๆ เลยนั่นแหละ ทั้งที่รู้ว่าตัวเองไม่มีสิทธิไปตั้งคำถามเหมือนหึงหวงและตัดพ้ออย่างนั้นสักนิดเดียว แต่ก็หลุดปากไปจนได้

“เอ่อ...” ทว่าน้ำเสียงน้อยใจนั้นกลับกระแทกใจคนฟังอย่างจัง ไม่รู้ว่าเป็นเหตุใดกันแน่ที่ทำให้เขารู้สึกไม่อยากให้มีอะไรมาทำให้หญิงสาวระคายใจอย่างนี้เลยจริงๆ โดยเฉพาะสิ่งที่ทำให้เธอรู้สึกไม่ดีนั้นมีสาเหตุมาจากเขา “ก็เรื่องงานนั่นแหละครับ ว่าแต่... ป่านกินอะไรหรือยังเนี่ย?”

“ยังค่ะ”

“อ้าว? ทำไมล่ะ?” คราวนี้อาชาถามด้วยน้ำเสียงตกใจ นี่ก็ห้าทุ่มกว่าแล้ว แต่หญิงสาวยังไม่ได้กินข้าวเย็นเลยเหรอ? อย่างนี้มันไม่ดีต่อสุขภาพเลยจริงๆ

“ก็อาเจตน์บอกว่าให้รอ อาเจตน์จะมาทำอาหารเย็นให้กินไงคะ” หญิงสาวตอบด้วยน้ำเสียงงอแงที่เขาจำไม่ได้ว่าสัญญาอะไรกับเธอเอาไว้

“โธ่... ถ้าเห็นว่าอามาช้าก็น่าจะหาอะไรกินก่อนก็ได้นี่ครับ อย่างนี้เดี๋ยวโรคกระเพาะก็ถามหาหรอก” คนเป็นอาตำหนิในความคิดเด็กๆ ของอีกฝ่าย และนั่นทำให้หญิงสาวยิ่งหน้างอหนักกว่าเดิม

“ก็ถ้าไปหาอะไรกินก่อนแล้วอาเจตน์มา ป่านก็ไม่ได้กินอาหารฝีมืออาเจตน์สิคะ ป่านสัญญาไว้แล้วนี่ว่าจะรอกินอาหารฝีมือของอาน่ะ” ทว่าเหตุผลที่ได้ฟัง กลับทำให้อาชาอารมณ์ดีขึ้นทันตา ก่อนจะต้องรู้สึกคันยิบๆ ในหัวใจเมื่อเห็นสีหน้าหมองๆ จากอีกฝ่าย “ป่านเป็นคนรักษาสัญญา ไม่เหมือนอาเจตน์หรอก”

“โอ๋ๆ ป่านคนดีของอา ไม่งอนอานะครับ” ชายหนุ่มรีบแก้สถานการณ์ด้วยการโอบไหล่เล็กๆ นั้นมาชิด แล้วพูดด้วยน้ำเสียงประเหลาะเด็ก “เอาเป็นว่าเดี๋ยวอาทำอะไรให้กินดีกว่าเนาะ จะได้เลิกบ่นเป็นหมีกินผึ้งอย่างนี้”

“ป่านไม่ใช่หมีนะ!” หญิงสาวสะบัดหน้าไปค้อน พร้อมทำปากยื่นอย่างน่ารักใส่คนที่เปรียบเธอเป็นเจ้าสัตว์ตัวใหญ่ขนปุกปุยนั้น “ไม่ได้ตัวใหญ่อย่างนั้นสักหน่อย”

“โอเคๆ” ชายหนุ่มพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงยอมแพ้ “ป่านไม่ใช่หมีแต่เป็นแมวเหมียวตัวเล็กขี้อ้อนและก็ขี้งอนแล้วกันเนาะ แต่ตอนนี้อาว่าอาหาอะไรให้แมวน้อยกินก่อนดีกว่า ไม่อย่างนั้นเจ้าเหมียวตัวนี้คงจะโมโหหิวจนข่วนอาเลือดซิบแน่ๆ!”

“ชิ!” หญิงสาวทำเสียงจิ๊จ๊ะเพราะรู้ว่าเขารีบเอาใจเธอทันทีที่เห็นว่าเธอกำลังจะแผลงฤทธิ์ ก่อนที่จะบอกด้วยน้ำเสียงที่ยังไม่หายโกรธดี “จะทำอะไรได้ล่ะคะ? ตอนนี้ไม่มีของสดติดตู้เลย แล้วก็คงไปซื้อไม่ทันแล้ว”

“งั้น... วันนี้กินมาม่าไปก่อนแล้วกันเนาะ เดี๋ยวอาจะต้มให้กิน แล้วพรุ่งนี้อาจะไถ่โทษด้วยการทำอาหารอร่อยๆ ให้กินใหม่”

“ป่านไม่หิวค่ะ” เพราะยังโกรธที่เขาผิดนัดและปล่อยให้เธอหิ้วท้องรอโดยไม่โทรหรือส่งข้อความมาบอกก่อน คนตัวเล็กเลยยังไม่ยอมหายงอนง่ายๆ แถมยังพยายามจะดันกายออกจากอ้อมแขนของเขาเสียอีก แต่กระนั้นอาชาก็ยังไม่ยอมปล่อยคนในอ้อมแขนไปง่ายๆ ยังรั้งเธอเอาไว้ด้วยอ้อมกอดอย่างเหนียวแน่น

จ๊อก...ก ~

ทว่า... ยังไม่ทันที่เธอจะได้แผลงฤทธิ์อย่างเต็มที่ กระเพาะเจ้ากรรมก็ส่งเสียงประท้วงออกมาอย่างไม่ไว้หน้าเจ้าของ และนั่นทำให้ชายหนุ่มระเบิดเสียงหัวเราะออกมาดังก้องอย่างนึกขำคนปากแข็ง

“นี่! หยุดหัวเราะป่านเดี๋ยวนี้เลยนะคะ!” หญิงสาวบอกพลางฟาดฝ่ามือลงตรงแผ่นอกแกร่งของคนที่ยืนหัวเราะจนตัวโยน ใบหน้าหวานบึ้งตึง ทั้งโกรธทั้งอายที่ท้องไม่ให้ความร่วมมือกับเธอเลยสักนิด

“โอเค... โอเค อาหยุดหัวเราะแล้วก็ได้” อาชาพยายามอย่างหนักที่จะสงบสติอารมณ์ของตัวเอง และกลั้นหัวเราะเอาไว้ อยู่กับหญิงสาวทีไรมีเรื่องให้เขาได้หัวเราะอย่างเต็มเสียงทุกที ไม่ต้องมาวางมาดสุขุมนุ่มลึกให้สมกับเป็นนักธุรกิจและผู้บริหารมือฉกาจ ไม่ต้องสวมหน้ากากเคร่งเครียดเหมือนอย่างอยู่กับคนอื่น เมื่อบังคับให้ตัวเองหยุดหัวเราะได้ ชายหนุ่มจึงรวบมือเล็กๆ ที่เอาแต่ฟาดเขาอย่างเจ็บใจเอาไว้ แล้วรีบเปลี่ยนเรื่องเพื่อไม่ให้เธออับอายไปมากกว่านี้ “เอาเป็นว่าตอนนี้อาไปต้มมาม่าให้ป่านกินดีกว่านะครับ ถึงป่านจะไม่หิว แต่ท้องป่านคงอยากได้อาหารบ้าง ไม่อย่างนั้นเดี๋ยวจะปวดท้องอีกนะ”

พูดจบร่างสูงก็ไม่รอให้อีกฝ่ายได้แย้ง รีบเดินตรงไปยังห้องครัวซึ่งอยู่ถัดไปไม่ไกลนัก ด้วยรู้ว่าหญิงสาวมักจะปวดท้องทุกครั้งที่กินอาหารไม่ตรงเวลา เลยไม่อยากให้ความปากแข็งของเธอมาทำร้ายตัวเธอเอง จึงรีบจัดการต้มบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปให้กับคนขี้งอนทันที รอเพียงไม่กี่นาทีต่อมา บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปร้อนๆ ก็พร้อมทานในชามสีขาวขนาดใหญ่