12

“นั่นมันเป็นเรื่องส่วนตัวของป่านนะคะ” หญิงสาวชี้แจงอย่างดื้อรั้น เธอจะไม่ยอมให้เขาเข้ามายุ่มย่ามและมีอิทธิพลกับทุกเรื่องในชีวิตเธอเหมือนอย่างเคยอีกแล้ว พอสักที! ไม่อย่างนั้นเธอคงสลัดเขาออกไปจากใจเธอไม่ได้! และสุดท้าย... คนที่เจ็บก็คงมีเพียงเธอ!

“เรื่องส่วนตัวงั้นเหรอ?” อาชากัดฟันทวนคำพูดถือดีของอีกฝ่าย แล้วลุกขึ้นเดินตรงเข้าไปหาร่างอรชรด้วยท่าทีคุกคาม ไม่เคยมีสักครั้งที่เขาจะโกรธคนตรงหน้าได้เท่ากับครั้งนี้ มันเป็นความโกรธที่มาพร้อมกับความหวงและเป็นห่วง สะสมปนเปกันไปหมดจนแยกไม่ออก และมันยิ่งทำให้เขาหงุดหงิด “ลืมไปหรือเปล่าว่าอาเป็นผู้ปกครองของป่าน มันไม่สมควรที่จะมีเรื่องส่วนตัว”

“แต่ป่านโตแล้วค่ะ ป่านมีสิทธิที่จะมีพื้นที่ส่วนตัว!” คนที่ถือว่าตัวเองเป็นผู้ใหญ่เถียงอย่างไม่ยอมแพ้ เธอไม่อยากให้เขาคอยมากะเกณฑ์ให้เธอทำนั่นทำนี่ ทั้งที่เขาไม่สามารถอยู่กับเธอไปได้ตลอดชีวิตสักหน่อย สักวันอาชาก็ต้องมีครอบครัวของตัวเอง มีลูกของตัวเองที่ต้องดูแล คงไม่มีเวลาให้เธออีกแล้ว และเพื่อไม่ให้ตัวเองชินกับการมีเขาอยู่ไปมากกว่านี้ เธอจึงต้องพยายามอยู่ให้ได้โดยไม่มีเขา

“ป่านโตแล้วแต่ป่านก็ยังอยู่ในฐานะเด็กในปกครองของอา และอาขอสั่งให้ป่านเลิกยุ่งกับผู้ชายคนนั้นซะ” ถึงที่เธอพูดมามันจะฟังสมเหตุสมผล ชายาไม่ใช่เด็กๆ แล้ว โตมากพอที่จะมีความคิดความอ่านเป็นของตัวเอง แต่เขาก็ยังอยากจะปกป้องเธอให้พ้นจากความเลวร้ายทุกอย่างที่จะผ่านเข้ามา โดยเฉพาะการโดนผู้ชายหลอก

“ไม่ค่ะ! ป่านไม่เลิก” หญิงสาวขัด มองหน้าหล่อคมคายที่มีแววบึ้งตึงนั้นอย่างไม่เข้าใจ ทำไมอาชาต้องการบังคับแม้กระทั่งให้เธอเลิกคบกับคนที่ถือได้ว่าเป็นเพื่อนที่ดีคนหนึ่ง

“ป่าน!” ชายหนุ่มเรียกชื่อคนตัวเล็กอย่างโมโหและหนักใจกับความดื้อดึงที่เธอแสดงออก ดูเหมือนว่าพักหลัง ๆ มานี้ชายาจะพร้อมจะขัดทุกอย่างที่เขาเสนอว่าดี ราวกับว่าเธอไม่ต้องการเขาในชีวิตอีกแล้ว “ป่านไม่เข้าใจ นายธนดลอะไรนั่นเป็นผู้ชายอันตราย เรียกได้ว่าเป็นเสือผู้หญิง อาแค่เป็นห่วง แล้วก็ไม่อยากให้ป่านต้องมาเสียใจกับผู้ชายพรรค์นั้น เขาไม่เหมาะสมกับป่านของอาเลยสักนิด”

“แล้วต้องยังไงถึงจะเหมาะสมกับป่านล่ะคะ?” เธอถามอย่างตัดพ้อ ทุกครั้งที่เธอคิดจะคบใคร อาชาก็มักจะบอกว่าคนคนนั้นไม่เหมาะสมกับเธอ เมื่อก่อนเธอก็ยอมเชื่อฟังเขา แต่ตอนนี้เธออยากจะพยศดูบ้าง “ลืมไปแล้วเหรอคะว่าป่านมันก็แค่ ‘ตม’ จะต้องหาผู้ชายโปรไฟล์เลิศแค่ไหนล่ะคะ?”

“ป่าน!” เขาครางเรียกชื่ออีกฝ่ายอย่างทดท้อใจ รู้ดีว่าหญิงสาวน้อยใจกับคำพูดดูถูกของญาณิน เลยประชดประชันออกมา เขาผิดเองที่ไม่ปกป้องเธอในตอนนั้น แต่นั่นมันคนละเรื่องกับการที่เธอจะคบหากับธนดลนี่นา! “แต่อาว่าป่านยังเด็กไปที่จะมีแฟน ป่านตามผู้ชายรอบจัดอย่างนั้นไม่ทันหรอก อาไม่อยากให้ป่านเสียใจ”

“ทุกวันนี้ก็เสียใจอยู่แล้ว” ชายาพึมพำกับตัวเอง ที่เสียใจไม่ใช่เพราะความเจ้าชู้ของธนดล แต่เป็นเพราะไปหลงรักคนมีเจ้าของ แถมไม่มีวันที่จะมองเธอในฐานะผู้หญิงคนหนึ่งอย่างเขาต่างหาก!

“ป่านว่ายังไงนะ?” เหมือนเธอจะพูดเบาไม่ต่างจากกระซิบ ดังนั้นอาชาจึงทวนถามซ้ำ เพราะไม่รู้ว่าเธอพูดอะไรเห็นแต่ปากขยับเท่านั้น

“ป่านบอกว่าป่านโตแล้วค่ะ ถึงแม้ว่าอาจะมองว่าป่านเป็นเด็ก แต่สักวันอาเจตน์ก็ต้องยอมรับว่าป่านจะต้องโต และต้องได้เลือกทางเดินของตัวเอง แม้กระทั่งเลือกคู่ชีวิต” คำพูดนั้นกระตุกใจผู้เป็นอาอย่างแรง ‘คู่ชีวิต’ คำคำนี้เขาไม่เคยคิดถึง เพราะในสายตาของเขาแล้ว มันยังไม่ถึงเวลาสำหรับเธอที่จะมีใครสักคนมาดูแลแทนที่เขา

“แต่อาอยากให้ป่านได้คนที่ดีที่สุดมาดูแล และอาไม่คิดว่าคนคนนั้นจะเป็นนายธนดลอะไรนั่น” อย่างไรเสียอาชาก็ไม่ยอมให้หลานสาวผู้แสนเปราะบางและน่าทะนุถนอมไปพัวพันกับผู้ชายที่มองผู้หญิงเป็นของเล่นอย่างธนดลแน่ ๆ ไม่รู้ว่าฝ่ายนั้นจะจริงจังกับชายาแค่ไหน อาจจะแค่คบเล่น ๆ พอเบื่อก็ทิ้งเหมือนที่ทำกับผู้หญิงคนอื่น ๆ ก็ฝ่ายนั้นเป็นถึงทายาทนักธุรกิจดัง จะมาจริงจังกับหลานสาวของเขาจริง ๆ น่ะหรือ?

นี่มันชีวิตจริง ไม่ใช่นิยายที่พระเอกผู้ร่ำรวยจะมาแต่งงานกับนางเอกที่ต่างชนชั้นกัน คนรวยก็ต้องแต่งกับคนรวยเพื่อเสริมสร้างบารมีให้กันและกัน เหมือนที่เขากำลังจะทำทั้งนั้นแหละ ชายหนุ่มจึงไม่อยากให้ชายาต้องมาเสี่ยงกับธนดลอย่างไรล่ะ

“สิ่งที่ดีสำหรับอาเจตน์อาจจะไม่ดีสำหรับป่านก็ได้นะคะ” เธอบอกด้วยน้ำเสียงขมขื่น อาชาคิดว่าการที่เธอทำตามสิ่งที่เขาชี้แนะ อยู่ใต้การปกครองของเขามันคือเรื่องดี แต่มันกลับทำให้เธอเจ็บเพราะต้องทนรับรู้ว่าเขาไม่เคยเห็นเธอเป็นมากไปกว่าเด็กในปกครอง

“หมายความว่ายังไง?”