คุณป๋าขา : บทนำ 2

“พี่นาธาน จริง ๆด้วย”

ดารินกระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจ โผตัวเข้ากอดร่างกายกำยำของพี่ชายบุญธรรมอย่างรวดเร็ว เธออยากจะมีพี่ชายมานานแล้วที่นี่มีแต่ความเงียบเหงา แล้วจู่ ๆ ก็เหมือนฝันของสาวน้อยกลายเป็นความจริงเธอกำลังจะมีพี่ชาย มีพ่อ มีแม่เหมือนเด็กคนอื่นเขา

“ปล่อย”

นาธานสั่งเสียงเข้ม ร่างกายของเขาเกร็งเพิ่งเคยถูกผู้หญิงใสซื่อจู่โจม

“ปล่อย”

เมื่อหญิงสาวไม่ยอมปล่อย ชายหนุ่มเอ่ยสั่งอีกครั้ง มือหนาก็เริ่มแกะมือสาวน้อยออกจากเอวแกร่ง เขาร้อน ๆหนาว ๆก็สาวน้อยคนนี้เล่นกอดเขาแบบแนบชิด ไม่ระมัดระวังเนื้อนมไข่ของตัวเองบ้างหรือไงว่าสัมผัสกับร่างกายผู้ชายแล้วมันเกิดพลังงานบางอย่าง

ดารินยอมคลายอ้อมกอดจากชายหนุ่มแต่โดยดี แหงนหน้ามองพี่ชายสุดหล่อของตนชัด ๆ เด็กสาวกะพริบตาปริบ ๆ พอเห็นใบหน้าของนาธานแบบเต็ม ๆหญิงสาวก็ยิ่งเบิกตาโพรง เขาทั้งหล่อทั้งดูดีราวกับพระเอกหนังฝรั่ง หญิงสาวอมยิ้มอนาคตเธอต้องห่วงพี่ชายคนนี้มาแน่ ๆเพราะอ้อมกอดของเขามันช่างอบอุ่นเกินบรรยาย

“ขึ้นรถได้แล้ว”

เขาสั่งต่อ

เด็กสาวยอมทำตามอย่างว่าง่าย พยักหน้างึก ๆ ก่อนจะลากกระเป๋าใบเล็กตามเขามาที่รถ ชายหนุ่มเห็นสาวน้อยลากกระเป๋าแล้วมันดูขัดตาเขายังไม่รู้ มือใหญ่คว้ากระเป๋ามาเองเสียเลย

“ทำไมพี่นาธานไม่พูดกับหนูดาบ้างเลยคะ”

ดารินถามเสียงเจื้อยแจ้ว มองชายหนุ่มที่กำลังขับเคลื่อนรถออกไปจากสถานสงเคราะห์เด็ก

“เงียบน่า ฉันอยากใช้สมาธิ”

นาธานตอบกลับเสียงแข็งเช่นเดิม

“หนูดาว่าเปิดเพลงจะช่วยให้เรามีสมาธิมากขึ้นนะคะพี่นาธาน” ดารินเสนอ เพราะเวลาเธอฟังเพลงเธอมักจะมีสมาธิไม่คิดฟุ้งซ่านเผื่อว่าพี่นาธานต้องการเธอเลยแนะนำเขา

“หยุดพูดนะ ยัยเด็กบ้าก่อนที่ฉันจะโยนเธอลงจากรถ”

ให้ตายเถอะ! เด็กสาวคนนี้อายสิบแปดจริง ๆหรือไง ทำไมทำราวกับตัวเองเป็นเด็กอายุสิบขวด ถามนู้นถามนี้ ไม่รู้ว่าบิดาและมารดาของเขาไปรับเด็กสาวคนนี้มาได้อย่างไรกัน ใสซื่อขนาดนี้ เขาต้องประสาทแตกมากแน่ ๆถ้าต้องอยู่ร่วมบ้ายกับเด็กสาวผู้ใสซื่อย่างดาริน

“พี่นาธานว่าหนู” น้ำเสียงปริ่ม ๆจะร้องไห้ของหญิงสาวทำให้ชายหนุ่มบดกรามเอาไว้แน่น เขายิ่งแพ้น้ำตาผู้หญิงเสียด้วย “พี่นาธานใจร้าย” กำปั้นน้อย ๆของเธอฟาดลงมาที่ไหล่หนา

นาธานสูดลมหายใจเข้าปอดลึก ๆ เขาต้องใจเย็นไว้ แม้ว่ามือน้อยจะเริ่มออกแรงทุบมาที่ไหล่เขาถี่ เขาละมือหนึ่งจากพวงมาลัยมาจับมือเจ้าปัญหาทั้งสองเอาไว้

“หยุดก่อนครับ ถ้าหนูดาดื้อ เดี๋ยวพี่ไม่รักนะ”

นาธานรู้สึกกระดากปากตัวเองเต็มทนคำพูดหวาน ๆแทบไม่เคยหลุดออกมาจากปากของนาธาน นักธุรกิจหนุ่มหล่อผู้มีนิสัยห่าม ๆ กลับต้องมานั่งพูดจาหวาน ๆกับเด็กสาว

“จริง ๆนะคะ หนูดาสัญญาว่าจะไม่ดื้อกับพี่นาธานอีก” ดารินยิ้มกว้าง โน้มตัวหอมแก้มสากของพี่ชายเป็นรางวัล แต่คนโดนขโมยหอมแก้มกลับแข็งทื่อ หันมามองสาวน้อยที่ฮัมเพลงเบาอย่างสนุกสนาน เมื่อกี้สาวเจ้ายังร้องห่มร้องไห้ราวกับมีคนจะเป็นจะตายพอเขารับปากเข้าหน่อย เปลี่ยนไปราวกับฟ้ากับเหว แล้วแบบนี้หัวใจที่เคยแข็งดุจหินผาจะมาอ่อนยวบเพราะเด็กสาวคนนี้อย่างนั่นเหรอ...

พอมาถึงปุ๊บ นาธานก็สั่งให้ลูกน้องเอาข้าวของหญิงสาวไปเก็บไว้ที่ห้องสุวรรณาลงทุนลงแรงจัดให้กับมือ เขาล่ะเอือมระอากับสาวน้อยนามว่าดารินเสียจริง ดูเหมือนหญิงสาวยืนนิ่งเหมือนกำลังลังเลและหวาดกลัวกับสถานที่ใหม่

“เข้าไปสิ ลูกน้องฉันไม่ยิงเธอทิ้งหรอกน่า”

นาธานคิดว่ามันเป็นคำขู่แบบขำ ๆของเขา แต่มันกลับทำให้สาวน้อยที่ยืนนิ่งหวาดกลัวว่าเดิม ดารินถอยรนเมื่อลูกน้องสามคนมายืนตรงหน้าชายหนุ่ม หญิงสาวหลบหลังชายหนุ่มหวังเป็นแหล่งพักพิง

“เป็นอะไรไป”

เขาถามอย่างไม่สบอารมณ์นัก เขาไม่อยากเสียเวลาอันมีค่าไปกับการมานั่งเลี้ยงเด็กสาว

“หนูดากลัว”

หญิงสาวเอ่ยอู้อี้กับแผ่นหลังของชายหนุ่ม นาธานสูดลมเข้าปอดเพื่อต้องการให้ตัวเองไม่เผลอฆ่าใครตายเสียก่อนเพราะความรำคาญ

“เรื่องมากจริง เด็กคนนี้”

นาธานสะบัดตัวก่อนเรียกลูกน้องให้มาช่วยแกะหญิงสาวออกจากแผ่นหลัง ดารินเริ่มจะร้องไห้อีกครั้งพี่นาธานของเธอไม่สนใจเธอ ดารินก็ไม่ทำดื้อไม่ซนตามที่ตกลงกันไว้แล้วนี่น่า

“คุณหนูครับ อย่ากวนนายเลยนะครับ นายคงจะหงุดหงิดกับงาน คุณหนูไปหาอะไรอร่อยทานในครัวดีกว่านะครับ ถือว่าเป็นการรอนายใหญ่กับมาดาม” เดฟที่เห็นเจ้านายคนใหม่เริ่มจะร้องไห้ก็เข้าไปปลอบ บอกให้เด็กรับใช้เอาขนมนมเนยมาให้หญิงสาวที่ห้องโถงใหญ่รอเจ้านายทั้งสอง

“พี่นาธานไม่รักหนูเหรอ?” ดารินหันมาถามชายหนุ่มที่ยืนก้มหน้ารับคำสั่งอยู่ด้านหลัง บ้านหลังใหญ่รายลอมไปด้วยผู้คนรับใช้ ชีวิตเมื่อไม่กี่ชั่วโมงที่ผ่านมากับเวลานี้ดารินสัมผัสได้ถึงความแตกต่าง ตอนนี้เธอรู้สึกว่าตัวเองเป็นเจ้าหญิงตัวน้อย ๆที่มีคนเอาใจ

“เปล่าหรอกครับ นายแค่ยังไม่เคยมีน้อง พอมีคุณหนูนายเลยรู้สึกแปลก ๆเท่านั้น” เดฟปลอบใจเด็กสาวรู้สึกสงสารคุณหนูคนใหม่จับใจต้องมาอยู่แปลกที่แปลกถิ่น แถมพี่ชายสุดหล่ออย่างนาธานกลับเย็นชาใส่อีก

“ถ้าหนูดาทานของว่างเสร็จแล้ว อยากจะไปหาพี่นาธานที่ห้องได้ไหมคะ” ดารินถามพร้อมกับมองเดฟที่ยืนนิ่งด้วยสายตาออดอ้อน

“ครับ ๆ”

เดฟไม่ได้แต่ก้มหน้าก้มตาตอบ ถ้าดารินอยากจะไปหานาธานที่ห้องทำงานเขาก็ไม่สิทธิ์ขัดอยู่แล้วถึงจะรู้ว่าตัวเองต้องโดนเจ้านายทำโทษแต่เขาก็อดสงสารสาวน้อยไม่ได้