ฤดูใบไม้ผลิแห่งรัก 7

"ไช่อิงเหวิน เราไปสูดอากาศกันหน่อยไหม!"

"อืม.." แม้รู้ว่าเฉิงต้องการอะไรจากเขา ชายหนุ่มมองหน้าหญิงสาวเพียงหวังให้เธอสบตาเขาสักหน่อย แต่เธอกลับไม่สนใจเขาเลย ใจเริ่มห่อเหี่ยวลงอย่างน่าเหลือเชื่อ ตลอดเวลาที่ผ่านมาแทบไม่เห็นความรู้สึกที่แท้จริงของเธอเลย หากเป็นเช่นนั้น เขาก็ยังเลือกที่จะรักเธอต่อไป

"ฉันจะสารภาพรักมิริน" เฉิงเอ่ยขึ้นตรงๆ อย่างลูกผู้ชาย

"อึก!" เหมือนเข็มนับร้อยทิ่มแทงตรงกลางใจ

"นายอย่าโกรธฉันเลย ที่ฉันเดินหน้าขนาดนี้ เพราะมิรินไม่ได้มีใจให้นายนี่ พวกนายไม่ได้คบกัน มิรินก็ไม่ได้แสดงอาการว่าชอบนาย ไช่อิงเหวิน ฉันว่านายคิดอยู่ฝ่ายเดียว มานานมากพอแล้ว พอเถอะ!"

"อืม..." คงเป็นจริงดั่งที่เฉิงพูด บางครั้งการสารภาพรักของเฉิง อาจทำให้เขารู้ว่าควรไปต่อหรือจบลงเพียงเท่านี้ แม้ว่าการจบลง สำหรับเขามันจะยากมากก็ตาม เขาแค่ต้องการให้ความรักของตนเติบโตช้า แม้ว่าจะนานเพียงใดก็ตาม

เฉิงยิ้มกว้างมุ่งตรงไปยังรถเก๋งสีดำ นำช่อดอกไม้ช่อใหญ่ที่ดูสดใสที่ตนตั้งเลือกเป็นพิเศษกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา โดยไม่สนใจความรู้สึกของเพื่อนชายที่ยืนแข็งทื้อ อย่างอ่อนแรง

"ผู้หญิงคนใหนบ้างที่จะไม่รับรักเฉิง ลูกชายนักธุรกิจใหญ่ซะอย่าง"

"ใช่ๆ เป็นฉันกอดขาเข้าไว้แน่นเลย"

"โชคดีของผู้หญิงคนนั้นจริงๆ" เสียงซุบซิบนินทาดังพอที่ไช่อิงเหวินได้ยินทุกอย่าง น้ำใสเอ่อล้นตรงขอบตา กำปั้นทุบลงกลางใจ เพื่อให้หายใจอย่างคล่องคอ มันแน่นหน้าอกไปเสียทุกอย่าง เมื่อคิดได้ว่า ตนเป็นเพียงลูกเจ้าของร้านราเม็ง มีแม่เพียงคนเดียว และรถจักรยานคันเก่าเท่านั้น

ไช่อิงเหวินปั่นจักรยานไปตามทางอย่างไร้เป้าหมาย จินตนาการว่าเธอจะมีความสุขเพียงใด เมื่อคบหากับเฉิง ระยะทางสิ้นสุดที่สาธารณะที่เขาพาเธอมา เอนกายลงนอน น้ำตาไหลรินอย่างเลี่ยงไม่ได้อีกต่อไป ทุกอย่างมันจบลงเพียงเท่านี้จริงเหรอ...เหมือนสวรรค์ซ้ำเติมให้ฝนโปรยลงมา ทั้งที่มันไม่ใช่ฤดูฝน อย่างน้อยก็ร้องไห้อย่างเต็มที่โดยไม่ต้องกลัวว่าใครจะเห็นความอ่อนแอของเขา

"ไช่อิงเหวิน ไช่อิงเหวิน คุณอยู่ไหนเนี่ย?" คงเพราะคิดเรื่องเธอมากเกิน ผมคงหูแว้วไปว่าได้ยินเสียงเธอ เรียกหาผมมาแต่ไกล

"ไช่อิงเหวิน ขอร้องเถอะ คุณอยู่ไหน อึก! ฮื้อๆ"

"มิริน!!" ผมลุกพรวดอย่างรวดเร็ว มองไปยังที่มาเสียง ร่างบางที่เปียกโชกไปทั้งตัวของใครคนหนึ่งที่ ผมคุ้นตาเป็นอย่างดี กำลังวิ่งตรงดิ่งมายังผม มีเพียงถุงเท้าห่อหุ้มเท้าบางไว้เท่านั้น

"ไช่อิงเหวิน.."

"อึก!" เป็นครั้งแรกที่เธอโอบกอดผมไว้แน่น จนแทบจะหายใจไม่ออก แปลกจังที่ผมกลับสัมผัสถึงอบอุ่นเหลือเกิน

"ฮื้อๆ นายไปไหนมา ฉันหานายอ่ตั้งนานอึก..ฮื้อ.ๆนึกว่าไม่เจอ..อึก!!" ดวงตาสวยเบิกโต เมื่อไช่อิงเหวินมอบรสจูบอันดูดดื่มให้เธอแทนอย่างไม่ทันระวังตัว เพื่อแทนความรู้สึกมากมายที่เขามีต่อเธอ ความร้อนแผ่ซ่านไปทั่วตัว แขนหนาคว้าเอวบางแนบชิดกายเขาไว้แน่น สัมผัสที่เขามอบให้มันช่างอ่อนโยน จนเคลิ้มไป

"ผมคิดว่าคุณกับเฉิง.." นิ้วเรียวปาดคาบน้ำตาบนใบหน้างดงามอย่างนุ่มนวล

"ฉันชอบนาย"

เธอเริ่มหวั่นไหวให้เขาในวันที่เขายอมปั้นจักรยานทั้งคืน ทั้งที่ตนเองต้องพึ่งพายาคลายความปวดเมื่อยตามร่างกาย เพียงเพื่อให้เธอหลับสบาย ณ วันนั้น ไช่อิงเหวิน ได้หัวใจของเธอไปแล้ว เพียงแต่มิรินไม่กล้าแสดงออกมาเกินไป จึงกลายเป็นการแอบรักเขาข้างเดียวไปโดยปริยาย

เขาโอบกอดเธอไว้อีกครั้ง ยิ้มกว้างจนตาปิดด้วยความสุขล้น เหมือนดวงดาวนับร้อย ล้อมรอบตัวเขา ผู้หญิงที่ยืนยิ้มให้กำลังใจตนเองหน้ามหาลัยวันนั้น ผู้หญิงที่เขาชวนตีเนียนเพื่อออกเดต การเป็นคนที่ชอบตน มันไม่ใช่รักข้างเดียวอีกต่อไป ชายหนุ่มนำเสื้อหนาในกระเป๋ามาคลุมร่างเธอไว้ เพราะมันบางจนเห็นซับในของเธอ