ฤดูใบไม้ผลิแห่งรัก 6

มิรินเดินดรุ่ยๆ ออกจากร้านด้วยท่าทางที่หงุดหงิดใจ สายลมหนาวที่พัดอ่อนๆ ทำให้เธอสั่นสะท้านขึ้นมาดื้อๆ เสื้อคลุมกันหนาวของใครบางคนคลุมร่างกายเธอไว้อย่างห่วงใย คลายความหนาวเหน็บขึ้นมาบ้าง

"ไช่อิงเหวิน ขอบคุณ" เธอพูดขึ้นด้วยใบหน้าที่แดงก่ำราวกับลูกท้อ เขาเผยยิ้มมุมปากเล็กน้อยอย่างเอ็นดูในความน่ารักของเธอ

"ไปเถอะ ฉันจะไปส่ง"

ไช่อิงเหวินที่มาพร้อมกับจักรยานคู่ใจของเขา มิรินยืนนิ่งไป เพราะใจหนึ่งก็อยากจะกลับห้องไปเพียงลำพัง แต่อีกใจกลัวว่าจะทำร้ายความหวังดีของเขา แม้จะไม่เข้าใจว่าเขาต้องการอะไรจากเธอ แต่ตลอดทางของวันนี้ก็ไม่ได้เกิดอะไรขึ้นแต่อย่างใด แถมวันนี้เธอก็สนุกมากด้วย

"เร็วเถอะ! ฉันไม่ชอบรอนาน ฉันพาเธอมาก็ต้องพากลับไป มันคือ หน้าที่ อย่าคิดเยอะน้า!"

คำพูดของเขาตรงกันข้ามกันโดยสิ้นเชิง แค่กลบเกลื่อนความกลัวที่ว่า หากแสดงออกมากเกินไป เธอจะหนีหน้าเขาไป ไม่แม้จะเป็นเพื่อนกับตน มันคงทรมานใจน่าดู

'อ้าวหมอนี่ กำลังดีแล้วเชียว กวนตีนเสียจริง แล้วจะไปส่งฉันทำพรือ!!'

"แอบต่อว่าฉันในใจอีกแล้วใช่ไหม?"

"ปะ..เปล่าซะหน่อย มีหูทิพย์หรือไง" มิรินนั่งซ้อนท้ายจักรยานอย่างเร็ว ดวงตาเบิกโต เมื่อชายหนุ่มดึงแขนของเธอให้โอบเอวเขาไว้ ความร้อนพุ่งซ่านไปทั่วตัว แก้มแดงระเรื่อ หัวใจเต้นเร็วผิดปกติ เกินจะควบคุมไว้ได้

"กอดแน่นๆ เดี๋ยวตกขึ้นมา ไม่รับผิดชอบหรอกนะ!"

"จ้า พ่อคุณ ร้อนจัง"

เธอเอ่ยขึ้นกับตนเอง ตลอดเส้นทาง มีแต่ความเงียบสงบ วิวยามค่ำคืนงดงามไม่แพ้กลางวัน หากเป็นช่วงเทศกาลโคมไฟ คงงดงามมากแน่ๆ ดวงตาสวยหรี่ตาลงช้าๆ อย่างอ่อนเพลีย ใบหน้าเรียวสวยชนแผ่นหลังกว้างของเขาตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ จักรยานหยุดชะงักลงทันที

"นั่งดีหน่อย เดี๋ยวตกไปหรอก"

"เอ๊ะ!"

ชายหนุ่มเอื้อมแขนออกไปด้านหลัง มือจับตัวเธอไว้เพื่อให้มั่นใจว่าเธอจะไม่ตกจากรถ แม้ว่าเขาจะถีบจักรยานอย่างช้าๆด้วยมือข้างเดียว ทว่าบนใบหน้านั้นเผยยิ้มจนตาปิดอย่างมีความสุข ค่ำคืนนี้มันช่างสวยงามกว่าทุกคืนที่ผ่านมา ค่ำคืนที่มืดมนสำหรับเขาไม่มีอีกต่อไปแล้ว เมื่อเจอเธอผู้นี้

?บันทึกรักฤดูใบไม้ผลิ ?

ดูท่าว่าเฉิงจะชอบเธอจริงๆ ไม่ได้เล่นๆ เหมือนคนอื่น ไม่ได้การละต้องเร่งมือเสียแล้ว ว่าแต่จะทำให้เธอประทับใจในตัวเราอย่างไร เพื่อไม่ให้รับรู้ว่าชอบเธอ ปากร้ายใส่ไปแล้วด้วย หากแสดงอาการมากไป มันบุ่มบ่ามเกินไปเหลือเปล่า รวบหัวรวบห่างเลยดีไหมไช่อิงเหวิน ไม่ได้การละ หากเป็นแบบนี้อกหักตั้งแต่ไม่ได้เริ่มแน่ เฉิงคนนี้ฉันจองนะโว้ยย!!

(ไช่อิงเหวิน)

วันเวลาผ่านไปครั้งแล้วครั้งเล่า ทุกอย่างเปลี่ยนไปตามกาลเวลา ไม่มีอะไรยั่งยืน แม้กระทั้งดอกเหมยฮวาที่ร่วงโรยจนหมดต้น มีพียงกิ่งก้านให้ดูต่างหน้า ยืนอย่างมั่นคง เพื่อรอใบและดอกเบ่งบานงดงามอีกครั้ง เหมือนเขาที่ยังหาข้ออ้างไปรับไปส่งมิรินเหมือนทุกครั้ง มีบ้างครั้งที่มีของติดไม้ติดมือมาให้เธอ มีเพียงหญิงสาวที่เข้าใจว่าทุกอย่างที่เขาทำให้เธอ เป็นหน้าที่ของเพื่อนที่ดีต่อกันเท่านั้น

เกิดขึ้นได้อย่างไรนะเหรอ คงเป็นครั้งนั้นเมื่อไช่อิงเหวินไม่รู้ที่อยู่ห้องพักของเธอ เพียงเพราะไม่ยอมปลุกให้ตื่น ตรงกันข้ามกับวนรถจักรยายคู่ใจจนรุ่งสาง เพียงเพื่อให้เธอได้นอนหลับสบาย แม้ตนจะเหนื่อยล้าเพียงใดก็ตาม

"เย้! สุดท้ายก็เสร็จเรียบร้อย" เจียอีเอนกายพิงเก้าอี้อย่างผ่อนคลาย

"ต้องฉลองสักหน่อย" เฉินยิ้มกว้างอย่างสุขใจ ดวงตามองมิรินอย่างอ่อนโยน แม้ตนจะรู้ว่าไช่อิงเหวินคิดอย่างไรกับมิริน แต่เขาก็อยากลงสนามนั้นดูสักตั้ง เพราะมิรินยังไม่ได้เป็นอะไรกับไช่อิงเหวิน เขายังคงมีสิทธิ์ ก่อนจะปิดภาคเรียนลง